Uzasadnienie
[...] Spółdzielnia Budownictwa Mieszkaniowego wniosła do Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2003 r. odrzucającą w całości zarzut zgłoszony przez skarżącą do projektu Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów we wsi N. W skardze podtrzymano zastrzeżenia do projektu planu zawarte w zarzucie dotyczące
- - podwyższenia normatywu powierzchniowego działek budowlanych z 1000 m2 do 1500 m2
- - wyeliminowania na tym terenie możliwości realizacji budownictwa szeregowego i wprowadzenie zabudowy typu rezydencjalnego.
Skarżąca podaje, że opierając się o obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nabyła działkę [...] o pow. 6.200 m2 z zamiarem wydzielenia z niej [...] działek budowlanych na których zamierzała realizować zabudowę szeregową i rezydencjonalną.
Wg założeń projektu planu - Spółdzielnia może uzyskać zgodę na wydzielenie 2 działek budowlanych o pow. 1.500 m2 każda z prawem zabudowy typu wyłącznie rezydencjalnego. Spółdzielnia poniesie więc faktycznie stratę w wysokości 33% kapitału zainwestowanego w zakup działki. Skarżąca podaje nadto, że nie znajduje "racjonalnego uzasadnienia dla decyzji Rady Gminy o eliminacji na tym terenie budownictwa szeregowego, które jest najbardziej wydajne i ekonomiczne dla zabudowy jednorodzinnej oraz o podwyższeniu normatywu powierzchniowego działek budowlanych. W szczególności nie przekonuje argument o wysokim poziomie wód gruntowych i wynikającej z tego potrzebie zwiększenia powierzchni działek. Powszechnie znaną i stosowaną metodą w takim przypadku jest drenaż, a nie powierzchniowy rozrost działek".
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy w sprawie w związku z reformą sądownictwa administracyjnego zważył, co następuje:
Sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonych do tego sądu aktów pod kątem ich legalności (zgodności z prawem).
Przy dokonywaniu oceny legalności uchwały Rady Gminy o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd kontroluje, czy gmina zachowała procedurę planistyczną, określoną w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zmianami) i czy nie nadużyła tzw. władztwa planistycznego, w które wyposaża ją pow. ustawa (art. 4 ust. 1).
Oceniając w tych granicach zaskarżoną uchwałę Sąd nie stwierdził, aby uchwała ta zawierała wady uzasadniające stwierdzenia jej nieważności.
Rada Gminy przy opracowaniu projektu planu dochowała obowiązujących postanowień zawartych w art. 18 pow. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., które określają szczegółowo procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera wyczerpującą argumentację tak faktyczną jak prawną odnoszącą się do zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą Spółdzielnię do projektu planu.
Fakt odrzucenia zarzutu skarżącej przez Radę Gminy R. jakkolwiek narusza jej interes własny, to jednak mieści się w granicach uprawnień tej rady. Obowiązek uwzględniania zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego Rada Gminy nie ma wówczas, gdy dzieje się to zgodnie z uprawnieniami Rady określonymi w ustawie po wyczerpaniu właściwego trybu postępowania, czego skarżący nie kwestionują. Do uznania zasadności zarzutu lub skargi nie jest więc wystarczające samo naruszenie uprawnień właścicielskich. Rada Gminy ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania w granicach przysługującego jej uznania, o ile uznania tego nie nadużywa.
Musi kierować się interesem ogółu mieszkańców gminy, względami celowościowymi i racjonalnymi oraz innymi zasadami określonymi w powołanej ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zmianami) ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Regulacja ta przesądza o samodzielności planistycznej, doktrynalnie określonej mianem władztwa planistycznego. Skarżącą nie może zatem oczekiwać, że Rada Gminy nie będzie korzystała z przyznanych jej uprawnień i będzie związana żądaniem właścicieli działek z obrębu objętego planem. Może jedynie oczekiwać, że gmina wykonując ustawowe uprawnienia w przedmiotowym zakresie będzie działała w zgodzie z obowiązującym prawem i nie będzie nadużywała przysługujących jej uprawnień.
W świetle szczegółowych wyjaśnień i argumentów podanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie ma podstaw do przyjęcia, że określone w projekcie zasady zagospodarowania terenu ustalone zostały z nadużyciem przysługujących gminie uprawnień. Zgłoszone przez skarżącą zastrzeżenia uzasadniane tym, że skarżąca "nie znajduje racjonalnego uzasadnienia" dla wprowadzenia do planu tych ustaleń oraz/nie uważa za przekonujące argumentów odnoszących się do potrzeby zwiększenia normatywu powierzchni działek budowlanych mają charakter polemiki z ustaleniami przyjętymi przez powołany do tego organ,yw granicach przysługujących temu organowi uprawnień. Nie dają natomiast podstaw do uznania przez Sąd, że uchwała o odrzuceniu zarzutów wydana została z naruszeniem prawa skutkującym stwierdzenie jej nieważności.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.