Uzasadnienie
7/IV SA 5221/03
Wojewoda [...] decyzją nr [...]z dnia [...] listopada 2003r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Z. i H. K. – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia [...] października 2003r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] D. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym w piwnicach budynku, na działce nr ew. [...]w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w dniu [...] sierpnia 2003r. w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] maja 2003r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] marca 2003r.
Nadto inwestor wskazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 ust. 11 Prawa budowlanego.
W ocenie organu odwoławczego w sprawie spełnione zostały także warunki wynikające z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu oznaczonego symbolem [...] (strefa mieszkaniowo-usługowa). Projektowany budynek w swej formie architektonicznej jest dostosowany do otaczającej niskiej zabudowy oraz jest usytuowany względem linii regulacyjnej ulicy zgodnie z ustaleniami Wydziału Gospodarki Przestrzennej Urzędu Gminy [...].
Projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny i posiada niezbędne uzgodnienia i opinię, a projekt zagospodarowania działki sporządzono na aktualnej mapie geodezyjnej przeznaczonej do celów projektowych.
Organ odwoławczy nie stwierdził także uchybień w przyjętych rozwiązaniach zakresie prawa materialnego – ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do granicy działki i do budynków znajdujących się na działkach sąsiednich przewidzianych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690).
Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda [...] wyjaśnił, iż dyspozycja § 60, cytowanego rozporządzenia jest dyspozycją alternatywną do dyspozycji zawartej w § 13 ust. 3 tegoż rozporządzenia, co oznacza, że jeżeli nie może być spełniony warunek zachowana odległości w myśl dyspozycji § 13 ust. 3, to alternatywnie poprzez sporządzenie linijki słońca bada się spełnienie warunku, o którym mowa w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Przeprowadzona uzupełniająco przez organ odwoławczy analiza nasłonecznienia, jednocześnie wykazała, iż dyspozycja § 60 przywołanego rozporządzenia została spełniona.
Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, bowiem zapewnia dostęp do drogi publicznej, nie pozbawia możliwości korzystania z wody, kanalizacji itp., nie pozbawia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie powoduje hałasu ani zanieczyszczenia powietrza.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli Z. i H. K. domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem.
Zarzut skarżących sprowadza się do twierdzenia, iż wbrew wywodom organu, § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie jest wyjątkiem od zasady wyrażonej w § 13 ust. 2 i 3 tegoż rozporządzenia, przy czym okolicznością bezsporną w sprawie jest, iż rygory określone w § 13 nie zostały spełnione.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Jedynie analiza kontrolowanej decyzji w kontekście naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 9 (poszanowanie, występujących w obszarze obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich) ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. w brzmieniu wydanym art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. (Dz. U. z 2004r. Nr 93, poz. 888) o zmianie ustawy Prawo budowlane – uzasadniałoby uwzględnienie zarzutów skargi.
Tymczasem przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana z poszanowaniem uzasadnionych interesów skarżących.
Przedmiotem rozstrzygnięcia organów, a tym samym i Sądu z punktu widzenia naruszenia przepisów prawa materialnego jest wzajemna zależność pomiędzy dyspozycjami § 13 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).
§ 13 stanowiący wymóg odległości 20m pomiędzy budynkiem projektowanym o wysokości do 35m, a obiektem przysłanianym, którym jest budynek wielorodzinny, odwołuje się w ust. 1 do warunku umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Nie można, więc, jak tego chcą skarżący, interpretować pojęcia "przesłanianie" w oderwaniu od pojęcia "zacienienia".
Przywołany § 13 został przez ustawodawcę zamieszczony w Dziale III cytowanego rozporządzenia "zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej", rozdziale 1 "usytuowanie budynku".
Rozporządzenie w § 12 reguluje usytuowanie budynku na działce budowlanej w stosunku do granicy z działką sąsiednią, zaś § 13 usytuowanie budynku w odniesieniu do obiektu budowlanego posadowionego na działce sąsiedniej tak, aby został zachowany warunek zapewnienie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Tak, więc w sytuacji gdyby budynek skarżących nie był przeznaczony na pobyt ludzi, w rozumieniu § 3 rozporządzenia wykonawczego, wymóg warunku § 13 nie miałby uzasadnienia prawnego.
Konkretne i szczegółowe uwagi dotyczące oświetlenia naturalnego zostały zawarte w dziale III "budynki i pomieszczenie", rozdziale 2 "oświetlenie i nasłonecznienie".
§ 60 rozporządzenia, do którego odwołuje się § 13 ust. 1 ustala warunki czasu nasłonecznienia pomieszczeń w mieszkaniu wielopokojowym (ust. 2).
Istniejący budynek skarżących ma wysokość 15,10m, zaś projektowany (przesłaniający) – 14,50m. Odległość między oba obiektami wynosi 12,40m.
Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza nasłonecznienia i zacienienia budynków sąsiednich przez budynek projektowany jednoznacznie wskazała, iż "istniejący budynek zacieniony posiada ośmiogodzinne nasłonecznienie, zatem z ogromnym zapasem spełniony jest warunek § 60" rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego skarżący nigdy nie zarzucali naruszenia § 60 i nie kwestionowali okoliczności, iż planowana inwestycja w żadnym stopniu nie powoduje ograniczenia dostępu oświetlenia naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w należącym do nich budynku.
W ocenie Sądu argumentacja organu odwoławczego dotyczące relacji pomiędzy § 13 i § 60 cytowanego rozporządzenia jest prawidłowa.
W sytuacji zachowania odległości, o których mowa w § 13, należałoby uznać za nietrafne ewentualne naruszenie § 60, bowiem nie doszłoby do naruszenia interesu prawnego skarżących (vide wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999r., IV SA 2246/98).
Dopiero, gdy warunek z § 13 nie został spełniony, organ zobligowany był do badania linijki słońca celem ustalenia czy nie doszło do naruszenia § 60 rozporządzenia a tym samym uzasadnionych interesów skarżących.
Z tych wszystkich względów należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).