Uzasadnienie
7/IV SA 5224/02
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r., po rozpatrzeniu odwołania M. T. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] września 2002 r. Decyzją tą Burmistrz zatwierdził projekt budowlany garażu prefabrykowanego wolno stojącego i bram wjazdowych na działce przy ul. [...] w W. oraz udzielił M.M. pozwolenia na budowę garażu (o powierzchni 16 m2), bram wjazdowych i wjazdu bramowego (od ulicy [...]) na działce przy ulicy [...] w W. w tzw. "ostrej granicy" z nieruchomością M.T.
Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, że usytuowanie garażu w ostrej granicy działki nie ma żadnego wpływu na wartość sąsiedniej działki należącej do M.T., która nie wyraziła na to zgody. Zainteresowana przy odwołaniu od decyzji I instancji jak i II instancji sformułowała argument, że powyższe decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów mających na celu ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2003, Nr 207, poz. 2016). Ponadto przedmiotowy garaż miałby spowodować zmniejszenie atrakcyjności, a tym samym wartości nieruchomości skarżącej względem sąsiednich nieruchomości.
Na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. na podstawie art. 33 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o NSA, M. T. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o:
- - uchylenie tej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza Gminy [...];
- - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania;
- - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca zarzuciła w skardze te same zarzuty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo podniosła, iż w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym została pominięta współwłaścicielka nieruchomości przy ul. [...] – Z.T., i że złożyła ona wniosek o wznowienie postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji stwierdził, iż jej zarzuty nie znalazły potwierdzenia w toku rozpatrywania sprawy, a zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu wszystkich okoliczności mających znaczenie oraz wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga M. T. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie jest dopuszczalna ich sądowa kontrola. Burmistrz Gminy [...] ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. ustalił dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994, Nr 89, poz. 415), organy architektoniczno-budowlane były związane tą decyzją. Zakres ich kompetencji sprowadza się do sprawdzenia czy inwestor spełnił wszystkie warunki określone w art. 35 Prawa budowlanego, wymagane przy ubieganiu się o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę. W przypadku spełnienia tych wymagań nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, iż usytuowanie garażu w ostrej granicy narusza jej uzasadniony interes. W większości przypadków budowa na jednej działce oddziałuje w różnym zakresie na działki bezpośrednio z nią sąsiadujące, ale tylko w nielicznych przypadkach sąsiadom przysługuje ochrona prawa w zakresie ich uzasadnionych interesów. Art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego określa co w szczególności ochrona ta obejmuje. W orzecznictwie administracyjnym przepis ten interpretowany jest w oparciu o przesłanki obiektywne, czyli w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Normami Polskimi oraz wszelkimi zasadami wiedzy technicznej. Subiektywne przekonanie skarżącej co do negatywnego wpływu przedmiotowego garażu na jej nieruchomość nie ma żadnego oparcia w przepisach i okolicznościach sprawy.
Sąd podziela więc pogląd obu organów, że usytuowanie garażu w ostrej granicy z działką skarżącej nie ma wpływu na jej wartość i nie utrudnia swobodnego z niej korzystania. Nadto takie posadowienie garażu jest najbardziej racjonalnym rozwiązaniem z architektoniczno-urbanistycznego punktu widzenia. Umożliwia ono skarżącej ewentualne zrealizowanie na własnej działce podobnego obiektu budowlanego przylegającego do przedmiotowego garażu. W zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy – należy wyjaśnić, że to organ w decyzji pozwoleniu na budowę, orzeka o usytuowaniu budynku na gruncie, w tym także o usytuowaniu budynku w ostrej granicy, uwzględniając wszystkie przesłanki rozstrzygnięcia, także przewidziane art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego.
Podnieść należy, iż w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. P11/2000 – nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości na budowę obiektu przy granicy z jego działką. Zarzut skarżącej, co do braku takiej zgody jest więc bezzasadny.
Ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] odmówiono Z.T. wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, a sam fakt pominięcia współwłaścicielki w tym postępowaniu nie miał wpływu na treść kwestionowanego rozstrzygnięcia z przyczyn wyżej przedstawionych
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.