Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 6 października 1989 r., sygn. akt IV SA 523/89

Teza

1. Pogodzenie chronionych konstytucyjnie uprawnień właścicieli domów jednorodzinnych z potrzebami społecznymi, określonymi w planach zagospodarowania przestrzennego, powinno nastąpić w drodze porozumienia między właścicielem nieruchomości a podmiotem ubiegającym się o jej nabycie.
2. Nie można wymagać od obywateli, aby ograniczenia własności wprowadzone planem zagospodarowania przestrzennego utrudniały ich egzystencję, przez wyłączenie na dziesiątki lat możliwości zaspokojenia ich potrzeb tak elementarnych jak budowa domu mieszkalnego.
3. Wynikający z zasad ogólnych Kpa obowiązek organu czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa jak również pogłębiania zaufania do organów państwa, obejmuje nie tylko zaufanie do samego organu prowadzącego postępowanie, lecz do organów państwa w ogóle, a więc także wojewody, prezydenta miasta bądź naczelnika, pod którego kierownictwem działają organy administracji państwowej o właściwości szczególnej lub z którego upoważnienia wydawane są decyzje administracyjne.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.