Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Minister Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. (nr [...]) w przedmiocie udzielenia "P" Sp. z o.o. pozwolenia na wytwarzanie odpadów obejmującego również działalność w zakresie unieszkodliwiania, poddawania odzyskowi, zbierania i transportu odpadów niebezpiecznych.
Decyzja organu II. instancji została wydana w związku z odwołaniem Stowarzyszenia "W". Szersze uzasadnienie odwołanie zostało przedłożone przez Stowarzyszenie dopiero po dniu wydania decyzji przez Ministra Środowiska. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wskazał, iż kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane przez właściwy organ na podstawie wymaganej dokumentacji. Decyzja zawiera wymagane elementy a rozstrzygnięcie merytorycznie jest prawidłowe.
W skardze na decyzję Stowarzyszenie "W" wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (z uwagi na rażące naruszenie prawa) bądź jej uchylenie. W skardze wskazano, iż wydając pozwolenie naruszono art. 184 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), gdyż do wniosku o wydanie pozwolenia nie załączono decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydana decyzja nie zawiera także wymaganych elementów, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 3 i 7 ustawy - Prawo ochrony środowiska odnośnie warunków postępowania w sytuacjach awaryjnych i obowiązku monitorowania procesów technologicznych w tych sytuacjach. Wskazano także, iż decyzja narusza § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów (Dz.U. Nr 37, poz. 339) odnośnie do wymagania wyposażenia urządzeń do termicznego przekształcania odpadów w automatyczny system podawania pozwalający na zatrzymanie podawania odpadów w trakcie rozruchu i eksploatacji. W skardze zarzucono także, iż Wojewoda [...] sprawuje nie właściwie nadzór nad podmiotem wnioskującym o wydanie pozwolenia, gdyż w kwestionowanej decyzji ponownie nałożono na niego obowiązek sporządzenia instrukcji obsługi i eksploatacji instalacji do termicznego przekształcania odpadów, podczas gdy obowiązek ten wynikał z wcześniejszej decyzji o dopuszczalnej emisji.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie wskazując iż wnoszone zarzuty są bezpodstawne. Zdaniem organu treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była znana organom orzekającym w sprawie choć formalnie nie została dołączona do akt. Wystarczające wymagania dotyczące monitorowania procesów technologicznych zostały wyczerpująco określone w odrębnej decyzji o dopuszczalnej emisji. Nie zasadne byłoby natomiast powtarzanie w kwestionowanej decyzji norm wynikających z rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Sąd nie stwierdził natomiast nieważności kwestionowanej decyzji, gdyż nie stwierdził aby naruszała ona prawo w sposób rażący (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Uzasadnione są zarzuty skargi, iż decyzja został wydana z naruszeniem prawa materialnego i miało to, w rozpatrywanym przypadku, wpływ na wynik sprawy. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów dla "P" wydawane na podstawie przepisów tytułu III działu IV rozdziały 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz rozdziału 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.) obejmowało wytwarzanie odpadów m.in. w związku z eksploatacją instalacji do termicznej obróbki odpadów. W świetle art. 184 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska do wniosku o wydanie pozwolenia dołącza się decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile była ona wydana. W rozpatrywanej sprawie została wydana przez Prezydenta Miasta G. decyzja z dnia [...]. września 1999r. (nr [...]) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji obiektów i urządzeń termicznej obróbki odpadów zaolejonych na rzecz podmiotu wnioskującego o wydanie pozwolenia. Decyzja ta nie została dołączona do wniosku o wydanie pozwolenia. Została ona przesłana przez skarżące Stowarzyszenie do Ministra Środowiska w ślad za odwołaniem przy piśmie z dnia 10. listopada 2003 r. Z decyzji tej wynika, iż spalarnia ma być użytkowana wyłącznie do spalania odpadów zaolejonych (pkt 2.2. decyzji). Jednocześnie kwestionowane pozwolenie na wytwarzanie odpadów w pkt 1.3.1. dopuszcza unieszkodliwianie w instalacji określonej jako stacja termicznej obróbki odpadów znacznie szerszego katalogu rodzajów odpadów niż zaolejone. Organy orzekające w sprawie nie odnosząc się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia do treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (która powinna była być załączona do wniosku), co do ograniczeń wynikających z tej decyzji, nie wyjaśniły na ile wynikające z niej ograniczenia są wiążące np., czy nastąpiła taka zmiana stanu formalnoprawnego, która pozwalałaby na wykorzystywanie instalacji do spalania innych rodzajów odpadów niż zaolejone. Kwestia ta ma podstawowe znaczenie dla możliwości zalegalizowania spalania odpadów w instalacji skoro jednym z bezwzględnie wymaganych ustawą elementów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia jest właśnie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje argument Ministra Środowiska podniesiony w odpowiedzi na skargę, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znajdowała się w aktach sprawy a więc jej treść była znana organom orzekającym w sprawie, skoro z tego faktu nie wynikały żadne następstwa w szczególności w zakresie zgromadzenia odnośnego materiału dowodowego a następnie odniesienia się do treści tej decyzji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W tej sytuacji, ponieważ naruszenie prawa materialnego, polegające na nie załączeniu wymaganego dokumentu do wniosku, miało w konkretnym przypadku wpływ na wynik sprawy i prowadziło także do nie wyjaśnienia kwestii istotnej dla meritum rozstrzygnięcia (art. 7, 77 i 107 §3 K.p.a.), Sąd zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Sąd nie podziela natomiast w pełni zarzutów Skarżącego Stowarzyszenia, co do naruszenia treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 188 ust. 2 pkt 3 i 7 ustawy - Prawo ochrony środowiska polegającego na braku w pozwoleniu elementów określających wymagania w zakresie postępowania w sytuacjach awaryjnych i obowiązku monitorowania procesów technologicznych w tych sytuacjach. Wymagania w zakresie postępowania w sytuacjach awaryjnych wynikały ex legę z mocy rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów (§ 12). Jak potwierdza to treść pozwolenia (pkt III.6) prowadzący instalację był zobligowany do przestrzegania wymagań wynikających bezpośrednio z treści tego aktu. Brak jednoznacznego wskazania, iż kwestie związane z postępowaniem w sytuacjach awaryjnych regulują przepisy odrębne stanowi jedynie uchybienie nie mające znaczenia dla wyniku sprawy. Natomiast zasadny jest zarzut braku określenia zasad postępowania w przypadku awarii urządzeń pomiarowych (art. 188 ust. 2 pkt 7 ustawy). Kwestie te nie zostały w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięte we wcześniej przywołanym rozporządzeniu. Nie przesądza ich także, wbrew twierdzeniu w odpowiedzi na skargę, decyzja o dopuszczanej emisji (decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...]). Pominięcie wskazanych kwestii w pozwoleniu stanowi naruszenie prawa materialnego a więc także musiało prowadzić do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Za bezzasadny uznał Sąd zarzut naruszenia w pozwoleniu wymagania wynikającego z § 6 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów odnośnie do wyposażenia urządzeń do termicznego przekształcania odpadów w automatyczny system podawania pozwalający na zatrzymanie podawania odpadów w trakcie rozruchu i eksploatacji. Pozwolenie co prawda expressis verbis nie określa tego wymagania, jednak obowiązek w tym zakresie obciąża prowadzącego instalację z mocy samego prawa, co potwierdza treść pozwolenia (pkt III.6.).
Nie może być natomiast uwzględniony przez Sąd zarzut skargi odnośnie do niewłaściwego nadzoru Wojewody [...] nad podmiotem występującym o wydanie pozwolenia. Sąd badając wyłącznie legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia nie jest uprawniony do oceny działań Wojewody w tym zakresie.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w sentencji.
Rozpatrując ponownie sprawę Minister Środowiska wyjaśni, czy zostało zalegalizowane wykorzystanie instalacji określanej w pozwoleniu na wytwarzanie odpadów jako stacja termicznej obróbki odpadów do spalania innych odpadów niż zaolejone oraz ustali zakres wymagań co do sposobów postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej służącej do monitorowania procesów technologicznych, a następnie orzeknie w przedmiocie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów albo przekaże sprawę do powtórnego rozpatrzenia organowi I. instancji (art. 138 § 2 K.p.a.). Organ odwoławczy oceni także podstawy prawne zamieszczenia w sentencji decyzji treści o charakterze informacyjnym (w pkt III pozwolenia