Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 11 lipca 2001 r., IV SA 539/99

Rozpoznanie

w dniu 11 lipca 2001 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Ireny S.-N., Marii N.-M. i Agnieszki D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8.02.1999 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na remont kapitalny budynku - oddala skargę.

Teza

Faktyczny podział nieruchomości do użytkowania nie znaczy, że w odniesieniu do zajmowanej części ich użytkownicy posiadają indywidualne i niezależne od innych współwłaścicieli prawo do dysponowania tą częścią nieruchomości na cele budowlane.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny,

Uzasadnienie

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8.02.1999 r. - (...), po rozpatrzeniu odwołania Ireny S.-N., Marii N.-M. i Agnieszki D., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.

• utrzymał w mocy decyzję Wojewody L. z dnia 30.09.1998 r. - (...) stwierdzającą na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 i art. 157 par. 1 Kpa nieważność decyzji Burmistrza Miasta K. D. z dnia 22.09.1995 r. - (...) zatwierdzającej projekt remontu kapitalnego dworu w W. i udzielającej pozwolenia na budowę na jego wykonanie.

Decyzję organu odwoławczego Irena S.-N., Maria N.-M. i Agnieszka D. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta K. D. udzielającej pozwolenia na remont kapitalny użytkowanej przez nie części zabytkowego dworu w W., której są współwłaścicielami. Według skarżących pominięcie w postępowaniu dotyczącym przedmiotowego remontu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa która jest współwłaścicielem części obiektu, nie znaczy, że nie posiadały prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do części dworu przez siebie zajmowanej w wyniku faktycznego podziału. W konkluzji skargi wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 16 par. 2 Kpa i art. 21 ustawy o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zakres sądowej kontroli zaskarżonej decyzji ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza przedmiot zaskarżonego aktu, którym w niniejszej sprawie jest tylko kwestia czy decyzja Burmistrza Miasta K. D. z dnia 22.09.1995 r. - (...) dotknięta jest wadą nieważnościową z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd obu organów, że remont kapitalny zabytkowego dworu w W. wymagał zgody wszystkich jego współwłaścicieli. Skarżące nie kwestionują że ich udziały we współwłasności wynoszą 6/45 oraz, że pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości są spadkobiercy Janusza Sz., który był współwłaścicielem w 3/45 części i Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa posiadająca 36/45 udziałów. Potwierdza ten stan prawny nieruchomości wpis w Dziale II Księgi Wieczystej Kw nr 71397. Zakres kapitalnego remontu przekracza zwykły zarząd wspólnym obiektem budowlanym.

Zgodnie z art. 199 Kc do jego przeprowadzenia wymagana była zgoda wszystkich współwłaścicieli. Warunkiem uzyskania pozwolenia na wykonanie remontu dworu było wykazanie się przez inwestorów prawem do dysponowania nieruchomością zgodnie z wymogiem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Skarżące posiadały jedynie zgodę Janusza Sz. z dnia 31.07.1995 r. czego nie dostrzegł organ odwoławczy ale nie ma to istotnego znaczenia w przypadku braku zgody Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Wbrew przekonaniu skarżących faktyczny podział nieruchomości do użytkowania nie znaczy, że w odniesieniu do zajmowanej przez siebie części dworu posiadają indywidualne i niezależne od innych współwłaścicieli prawo do dysponowania tą częścią nieruchomości na cele budowlane. Zasadnie więc oba organy uznały, że kwestionowana decyzja z dnia 22.09.1995 r. rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.

Zgodnie z aktualną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt zrealizowania obiektu na podstawie ostatecznej decyzji o pozwolenie na budowę, nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji posiadającej wadę określoną w art. 156 par. 1 Kpa. Składu orzekającego w niniejszej sprawie nie wiąże uchwała Sądu Najwyższego III AZP 23/93 i jej rozstrzygnięcia Sąd nie podziela. Samo stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 września 1995 r. nie uprawnia do nakazania rozbiórki obiektu wybudowanego zgodnie z ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. Wbrew obawom skarżących, jeżeli współwłaściciele nie dojdą do porozumienia, nakłady poniesione na remont dworu mogą być rozliczone w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Kwestia ta nie ma jednak żadnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Z tych też względów brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA należało orzec jak w sentencji wyroku.