Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 31 stycznia 2002 r., IV SA 540/00

Sprawa

sprawy ze skargi syndyka masy upadłościowej Z.P.C. w N. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 17 stycznia 2000 r., (...) w przedmiocie dobowej kary pieniężnej za odprowadzanie ścieków do wód - skargę oddala.

Teza

Stosownie do regulacji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie zasad i trybu ustalania kar pieniężnych za naruszanie warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi, oraz współczynników różnicujących wysokość kar pieniężnych /Dz.U. nr 79 poz. 400/ a w szczególności par. 6, decyzja o wymierzeniu dobowej kary pieniężnej określa termin rozpoczęcia naliczania kary pieniężnej oraz wymiar tej kary. Zgodnie z par. 8 tego rozporządzenia w odrębnym postępowaniu ustala się w drodze decyzji łączną karę pieniężną za naruszenie wymagań warunków wprowadzania ścieków, po stwierdzeniu, że naruszenie ustało.

Jeżeli jednak do 31 grudnia danego roku naruszenie to nie zostało usunięte, wysokość pieniężnej kary łącznej organ ustala za okres do 31 grudnia tego roku. Natomiast od 1 stycznia następnego roku dobowy wymiar kary stanowi podstawę, do ustalenia następnej kary łącznej.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. decyzją z 6 lipca 1999 r., na podstawie art. 130 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 38 poz. 230 ze zm./ i par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie zasad i trybu ustalania kar pieniężnych za naruszanie warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi, oraz współczynników różnicujących wysokość kar pieniężnych /Dz.U. nr 79 poz. 400/ wymierzył syndykowi masy upadłościowej Z.P.C. w N. karę pieniężną dobową w kwocie 31 zł 25 gr za naruszenie dopuszczalnych warunków jakim powinny odpowiadać ścieki odprowadzane do środowiska. Początek kary ustalono na 15 stycznia 1997 r.

Kontrola analityczna w dniu 15 stycznia 1997 r. wykazała naruszenie warunków odprowadzania ścieków do wód powierzchniowych określonych w pozwoleniu wodnoprawnym z 4 maja 1993 r. W odwołaniu od tej decyzji podniesiono zarzut naruszenia art. 107 Kpa, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem skarżącego decyzja ta powinna zawierać również datę końcową wymierzonej kary pieniężnej, lub okresu przez jaki będzie naliczana. Nie jest bowiem jasne czy kara dotyczy tylko jednego dnia czy też dotyczy całego roku 1997 lub jego części. Te braki uniemożliwiają stronie dokonanie obliczeń i oceny jej prawidłowości. Brak jest też wyjaśnienia czy decyzja ta rozstrzyga sprawę co do istoty zgodnie z art. 104 par. 2 Kpa.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z 17 stycznia 2000 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że fakt naruszenia warunków pozwolenia wodnoprawnego ustalono zgodnie z par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. Zgodnie z par. 5, par. 6 ust. 1, par. 10 ust. 1, ust. 5 i 6 tego rozporządzenia określono dobowy wymiar kary pieniężnej oraz termin rozpoczęcia jej naliczenia.

Z treści przepisów prawa wodnego jak i powyższego rozporządzenia jednoznacznie wynika, że decyzja wymierzająca karę pieniężną - karę dobową za odprowadzanie ścieków do wód lub ziemi z naruszeniem wymaganych warunków rozstrzyga sprawę, co do faktu stwierdzenia naruszenia, wielkości tego naruszenia i związanej z tym wysokości kary pieniężnej oraz terminu od którego rozpoczyna się naliczanie kary. Z tego względu nie uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 104 i art. 107 Kpa.

W skardze na tę decyzję podniesiono zarzut naruszenia art. 77, art. 80 oraz art. 107 par. 1 Kpa i wniesiono o jej uchylenie. Ponowiono zarzut braku określenia końca biegu wymierzonej dobowej kary pieniężnej. Jest to istotne dla skarżącego z uwagi na zrzeczenie się przez stronę skarżącą w dniu 23 czerwca 1997 r. prawa własności oczyszczalni w N. na rzecz Skarbu Państwa - Urząd Rejonowy w T. Z tą też datą ustały wszelkie zobowiązania syndyka związane z użytkowaniem oczyszczalni.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko oraz motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto organ wskazał, iż kwestia ustalenia daty końcowej biegu kary i określenia wielkości kwoty, którą należy uiścić jest rozstrzygana w oddzielnym postępowaniu administracyjnym ustalającym wysokość pieniężnej kary łącznej i określającym termin jej zapłaty. W tym to właśnie postępowaniu będzie uwzględniony zgłaszany przez skarżącego fakt zrzeczenia się prawa własności do oczyszczalni ścieków w N. na rzecz Skarbu Państwa, który zadecyduje o terminie końcowym biegu kary dobowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest uzasadniona a podniesione w niej zarzuty pozbawione są podstaw prawnych.

Stosownie do regulacji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie zasad i trybu ustalania kar pieniężnych za naruszanie warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi, oraz współczynników różnicujących wysokość kar pieniężnych /Dz.U. nr 79 poz. 400/ a w szczególności par. 6, decyzja o wymierzeniu dobowej kary pieniężnej określa termin rozpoczęcia naliczania kary pieniężnej oraz wymiar tej kary. Zgodnie z par. 8 tego rozporządzenia w odrębnym postępowaniu ustala się w drodze decyzji łączną karę pieniężną za naruszenie wymagań warunków wprowadzania ścieków, po stwierdzeniu, że naruszenie ustało.

Jeżeli jednak do 31 grudnia danego roku naruszenie to nie zostało usunięte, wysokość pieniężnej kary łącznej organ ustala za okres do 31 grudnia tego roku. Natomiast od 1 stycznia następnego roku dobowy wymiar kary stanowi podstawę, do ustalenia następnej kary łącznej.

Zatem żądanie strony skarżącej zamieszczenia w decyzji, końcowej daty naliczania kary dobowej bądź wskazania okresu, za który ta kara będzie naliczana, nie znajduje podstaw prawnych. Wskazany przepis par. 8 rozporządzenia dokładnie te kwestie reguluje. Również sprawa zmian własnościowych znajdzie odzwierciedlenie w postępowaniu o ustaleniu łącznej kary pieniężnej.

Mając na uwadze, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.