Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 września 1989 r., IV SA 540/89

Teza

Przy okazji badania zgodności z prawem decyzji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania nie mogą być przedmiotem ponownej oceny zarzuty skargi na decyzję merytoryczną, rozpatrzonej wcześniej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Spółdzielni Mieszkaniowej w K. na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 22 kwietnia 1989 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

Uzasadnienie

Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej w K. od decyzji Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta K. z dnia 9 lutego 1989 r. znak UAN-NB/8382/Kr/2/89 w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 9 grudnia 1987 r. znak UAN-NB/Kr/56/87, odwołania nie uwzględnił i decyzją z dnia 22 kwietnia 1989 r. nr PJ/053-K-366/89 zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zarzuty podniesione w odwołaniu były podnoszone przez odwołująca się w poprzedniej skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego i Sąd ustosunkował się do nich w wyroku z dnia 6 kwietnia 1988 r. SA/Kr 156/88. Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienie skargi, gdyż naruszenie przepisów postępowania administracyjnego "nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy", a zgodnie z art. 209 Kpa "organ administracji nie może dokonywać ponownej oceny faktów, jeżeli takowej dokonał Sąd".

Na decyzje tę Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji i nakazanie organowi administracji wznowienia postępowania, W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia wyjaśniła, że wniosła do właściwego organu I instancji "o wznowienie postępowania w sprawie nakazania jej remontu ściany kominowej w mieszkaniu nr 24 w budynku przy ul. K. nr 1-3 w K.". Wniosek ten nie został uwzględniony przez organy administracji. Skarżąca podnosi, iż nie brała udziału bez własnej winy w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji, nie miała więc możliwości wypowiedzenia się w sprawie, co miało wpływ na dalszy jej przebieg. Skarżąca Spółdzielnia zarzuca również, że organ administracji oparł swoja decyzje merytoryczną w wadliwej opinii kominiarskiej, nie przeprowadzając postępowania dowodowego i nie oceniając wyczerpująco materiały dowodowego. Naruszył również przepis art. 107 par. 3 Kpa, albowiem "uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów tam przewidzianych". Niesłusznie więc jest twierdzenie, że okoliczności te nie miały wpływu na bieg sprawy. W dalszej części skargi skarżąca krytycznie ocenia stanowisko zajęte w poprzednim wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego i stwierdza, iż "Wyraża się przypuszczenie, że Adresat niniejszej skargi spróbuje ocenić być może w inny sposób materiał sprawy, niż to uczynił Ośrodek Zamiejscowy NSA w Krakowie, i tym samym uzna decyzję Ministra za nietrafną i niezgodną z przepisami".

Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a w uzasadnieniu tego wniosku przytoczył argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Sprawa zgodności z prawem decyzji Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta K. z dnia 9 grudnia 1987 r. znak UAN-NB/KR/56/87, utrzymującej w mocy decyzję nakazującą usunięcie zagrożenia przez remont ściany kominowej w mieszkaniu nr 21 w budynku przy ul. K. nr 1-3, była przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, który wyrokiem z dnia 6 kwietnia 1988 r. SA/Kr 156/88 oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej w K. na tę decyzję. Oddalenie skargi na decyzję administracyjną przez Naczelny Sąd Administracyjny jest stwierdzeniem przez ten Sąd, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a w każdym razie nie jest dotknięta wadą obligującą Sąd do jej uchylenia. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawomocny; oznacza to, że nie podlega on zaskarżeniu, może zaś być uchylony lub zmieniony przez Sąd Najwyższy tylko w drodze rewizji nadzwyczajnej, wniesionej przez jeden z podmiotów określonych wart. 210 Kpa. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego wiąże się w sprawie ten sąd oraz organ administracji państwowej /art. 209 Kpa/. Trafne więc jest stanowisko Ministra, że nie jest on uprawniony do dokonywania "ponownej oceny faktów, jeżeli takowej dokonał Sąd".

Przedmiotem rozpatrywanej skargi jest decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, utrzymująca w mocy decyzje organu stopnia wojewódzkiego, odmawiająca wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania administracyjnego następuje tylko wtedy, gdy co najmniej jedna z przyczyn określonych enumeratywnie w art. 145 par. 1 Kpa spowodowała takie wadliwości proceduralne, że muszą one być usunięte w nowym, wolnym od wad postępowaniu.

W skardze podniesiono zarzut, że Spółdzielnia bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu merytorycznym przed organem I instancji. Wpływ tej okoliczności na zgodność z prawem decyzji merytorycznej był już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Również inne zarzuty obecnej skargi, dotyczące decyzji merytorycznej, zostały przez ten Sąd wówczas rozpatrzone i ocenione. Tak więc nie mogą one obecnie być przedmiotem ponownej oceny przy okazji rozpatrywania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na decyzję odmawiająca wznowienia postępowania. Jeżeli więc skarżąca stwierdza, iż "wyraża się przypuszczenie, że Adresat niniejszej skargi spróbuje ocenić być może w inny sposób materiał sprawy, niż to uczynił Ośrodek Zamiejscowy NSA w Krakowie", to popełnia błąd co do organizacji i zakresu kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skoro więc zarzuty skargi są nieuzasadnione, a Naczelny Sąd Administracyjny - nie będąc związany granicami skargi /art. 206 Kpa/ - nie stwierdził z urzędu, aby zaskarżona decyzja była niezgodna z prawem, należało orzec jak w sentencji.