Wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2004 r., IV SA 549/01

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 20 lutego 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] stycznia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części Gminy P. - wsi K.

Skład

\, Przewodniczący S NSA Otylia Wierzbicka (spr.), Sędziowie NSA Tadeusz Cysek, WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec
Agnieszka Wójcik protokolant

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim odrzuca protest M. K. dotyczący zapisu w projekcie planu przeznaczenia działek nr [...] i [...] we wsi K.
2. zasądza od Rady Gminy P. na rzecz skarżącej M. K. 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
3. zaskarżony akt w części dotyczącej odrzucenia protestu M. K. nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Uzasadnienie

Skarżąca M. K. skierowała do Zarządu Gminy P. pismo z dnia 13.10. 1999 r. (po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu), które określiła, jako protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. należącej do Gminy P. W piśmie tym kwestionuje zapisy tego projektu w zakresie przeznaczenia w planie jako rolnych działek [...] i [...] i wnosi o zmianę ich przeznaczenia na budowlane. Rozpoznając powyższy sprzeciw M. K. wobec zapisu planu Rada Gminy P. uznała, że jest to protest i uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. protest odrzuciła. W skardze na uchwałę zarzuca, że działki od ponad 20 lat są nieużytkami o klasie V i VI ziemi, że nie jest to ziemia nadająca się pod jakiekolwiek uprawy. Mogłaby natomiast być zagospodarowana w inny sposób zamiast leżeć odłogiem. Nadto podnosi, że przyległe tereny do jej działek od dawna są działkami rekreacyjnymi, choć mają ziemię w wyższej klasie.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc, że pismo skarżącej nie ma charakteru zarzutu gdyż z jego treści nie wynika by zapisy planu w jakikolwiek sposób naruszały jej interes prawny lub uprawienie, zaś skarga do sądu przysługuje tylko na uchwałę odrzucającą zarzut.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W uprzednio obowiązującym stanie prawnym uregulowanym ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, który ma zastosowanie w sprawie niniejszej przewidziane były dwa odmienne środki zaskarżenia projektu planu po jego wyłożeniu do publicznego wglądu:

• protest który mógł wnieść każdy, kto kwestionował przyjęte w projekcie planu zapisy (art. 23)

-zarzut, który mógł wnieść wyłącznie podmiot którego interes prawny bądź uprawnienie naruszały zapisy planu (art. 24). Obydwa te środki w przypadku ich nieuwzględnienia przez Zarząd Gminy, podlegały rozpoznaniu przez Radę Gminy, jednak skarga do sądu administracyjnego przysługiwała wyłącznie na uchwałę odrzucającą zarzut. O tym jaki ma charakter wniesiony przez stronę środek prawny nie decyduje tytuł jakim go opatrzyła strona, lecz merytoryczna jego treść, a organ administracyjny rozpoznając środek ma obowiązek zbadania jaki jest jego rzeczywisty charakter. Oznacza to, że rozpoznając wniesiony środek Rada Gminy była uprawniona do dokonania samodzielnej oceny, czy istotnie osoba która go wniosła kwestionując zapisy projektu planu wykazała, że naruszają one jej interes prawny i czy wniesiony środek jest zarzutem. Dokonanej przez organ weryfikacji pisma skarżącej jako protesknie można uznać za prawidłowy. Jest ona właścicielką działek, które w projekcie planu mają charakter rolny.

Jeszcze przed wyłożeniem planu do publicznego wglądu skarżąca wniosła o "przekwalifikowanie" tych działek z rolnych na budowlane. Ustalenia projektu planu utrzymały dotychczasowe rolnicze przeznaczenie działek. W piśmie z dnia 13 października 199Jroku skarżąca nie przytacza żadnych argumentów a jedynie kwestionuje przeznaczenie działek w planie. Ta okoliczność przesądziła o ocenie organu, że jest to protest co wynika z odpowiedzi na skargę. Nie sposób podzielić stanowiska organu, że ustalenie projektu planu nie uwzględniające wniosku o zmianę przeznaczenia działek nie narusza jej interesu prawnego jako właścicielki.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako prawo lokalne, powszechnie obowiązujące określa w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu objętego planem. Wynikają z tego daleko idące konsekwencje. Zapisy planu stanowią podstawę do ograniczenia prawa własności. Nie można zatem uznać za prawidłową ocenę organu, że kwestionowany przez skarżącą zapis w projekcie planu w przypadku jego zatwierdzenia nie wpłynie na sposób wykonywania przez nią prawa własności. Wskazać przy tym należy, że zaskarżoną uchwałą Rada Gminy P. rozstrzygnęła wszystkie protesty - łącznie 23. Choć uchwała o odrzuceniu protestów posiada uzasadnienie, którego ustawa nie wymaga nie można przyjąć, ze rozstrzygnął zarzut a nie protest skarżącej. Postępowanie związane z rozstrzygnięciem zarzutu, jest postępowaniem indywidualnym, zbliżonym do postępowania administracyjnego regulowanego przepisami kpa. Rozstrzygnięciem jest uchwała podjęta w indywidualnej sprawie.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest ogólnikowe i nie odnosi się do żądań poszczególnych osób. W sytuacji gdy kwestionowany w zarzucie zapis projektu planu prowadzi do naruszenia interesu prawnego wynikającego z prawa własności, uzasadnienie uchwały musi być wnikliwe i staranne. Wymaga tego przede wszystkim ochrona prawa własności. W uzasadnieniu takim winny być wskazane wszystkie przesłanki i okoliczności które przemawiały za przyjętym ustaleniem. Organ winien dążyć do przekonania strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło niekorzystnie dla niej rozstrzygnięcie to przyczyną tego były istotne powody. W sprawie niniejszej jest to kwestia zasadnicza, gdyż zmiana rozporządzenia wojewody dotycząca obszaru chronionego krajobrazu dopuszcza zmianę przeznaczenia terenów leśnych w strefie ochrony urbanistycznej wyznaczonej we wsi K. - a zmiana przeznaczenia terenu leśnego była miedzy innymi przedmiotem zarzutu skarżącej. Rozpoznanie zarzutu skarżącej jako protestu nastąpiło z naruszeniem art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i powoduje stwierdzenie nieważności uchwały w tej części na podstawie art. 147§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

2. 153. 1270).