Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 kwietnia 2000 r., IV SA 585/98

Sprawa

sprawy ze skargi Henryka S. na decyzję Wojewody W. z dnia 18 lutego 1998 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku - oddala skargę.

Teza

Wyrażenie zgody na budowę przy granicy nieruchomości przez jednego z małżonków /współwłaściciela nieruchomości/ nie jest wystarczające. Nie można bowiem uznać, że działał on w imieniu obojga małżonków, gdyż oświadczenie przez niego złożone przekracza zakres zwykłego zarządu majątkiem wspólnym.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Henryk S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody W. z dnia 18 lutego 1998 r. (...) uchylającą decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia 21 stycznia 1997 r. (...) o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego i przekazującą temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, iż pozwolenie na budowę dotyczy budynku, który ma być realizowany przy granicy z sąsiednią nieruchomością w sytuacji, gdy właściciel tej nieruchomości nie wyraził zgody na budowę przy granicy. Zauważa się przy tym, że "Organ I instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, przyczyn nie uzyskania przez Inwestora takiej zgody od obojga małżonków S., a wyłącznie od Tadeusza S." Ponadto nie dołączono do akt sprawy wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwiło organowi odwoławczemu wypełnienia dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a i c" Prawa budowlanego. Przepis ten nakazuje m.in. dokonanie oceny zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sprzeczność z planem powinna skutkować wydaniem odmownej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie organu odwoławczego projekt zagospodarowania działki nie odpowiada wymogom par. 8 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /M.P. 1995 nr 2 poz. 30/.

Organ II instancji uznał także, że decyzja organu I instancji nie ma uzasadnienia odpowiadającego warunkom określonym w art. 107 par. 3 Kpa.

W skardze podnosi się, że zaprojektowano budowę obiektu w ostrych granicach ze względu na małą powierzchnię działki.

Nie jest zrozumiały dla skarżącego brak wypisu i wyrysu z miejscowego planu w sytuacji, gdy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdza zgodność inwestycji z planem. W ocenie skarżącego projekt zagospodarowania działki odpowiada wymaganym warunkom, a gdyby nawet tak nie było, to można wezwać stronę do uzupełnienia braków. Skarżący podkreślił ponadto, że rozbudowa polegała na tym, że część istniejącego budynku miała zostać rozebrana a w to miejsce zaprojektowano nową.

W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

W sprawie pozostaje poza sporem, że przedmiotowa część budynku, traktowana jako rozbudowa, została zaprojektowana w ostrej granicy działki skarżącego sąsiadującej z działką stanowiącą współwłasność małżonków Stanisławy i Tadeusza S. Faktem jest także, że skarżący uzyskał na taką lokalizację zgodę wyłącznie jednego z małżonków to jest Tadeusza S., Wyrażenie zgody na budowę przy granicy nieruchomości przez jednego z małżonków /współwłaściciela nieruchomości/ nie jest jednak wystarczające. Nie można bowiem uznać, że działał on w imieniu obojga małżonków, gdyż oświadczenie przez niego złożone przekracza zakres zwykłego zarządu majątkiem wspólnym.

W tym stanie rzeczy zasadnie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Powołana okoliczność jest przy tym wystarczająca do wydania rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska organu odwoławczego w kwestii obowiązku dołączenia do akt sprawy wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy istnieje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzająca zgodność z tym planem przedmiotowej inwestycji, która obliguje do wydania pozwolenia na budowę w razie spełnienia innych wymogów przewidzianych Prawem budowlanym. Nie ma to jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro istniała wyżej podana przyczyna uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zbędne ustosunkowanie się do innych kwestii podniesionych w skardze, takich jak możliwość uzupełnienia braków dokumentacji na żądanie organu bez potrzeby uchylenia decyzji organu I instancji także z powodu istnienia podstawy do wydania zaskarżonego orzeczenia wobec braku zgody wszystkich właścicieli sąsiedniej działki na budowę przy granicy.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.