Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 stycznia 1998 r., IV SA 608/96

Rozpoznanie

w dniu 28 stycznia 1998 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Władysława K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 marca 1996 r. (...) w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych - oddala skargę.

Teza

Wymóg odpowiedniego lub pokrewnego wykształcenia, o którym mowa w par. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/, spełnia osoba z wykształceniem wymienionym w wykazie kierunków takiego wykształcenia zamieszczonym w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 marca 1996 r., opartą na przepisach art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r. oraz par. 3 i par. 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/, utrzymał w mocy zakwestionowaną w odwołaniu Władysława K. decyzję Wojewody W. z dnia 30 grudnia 1995 r. odmawiającą nadania uprawnień budowlanych - bez przeprowadzenia egzaminu - w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. W uzasadnieniu tej decyzji zostało podniesione, że sprawa przyznania uprawnień budowlanych, wszczęta przez Władysława K. wnioskiem z dnia 27 grudnia 1994 r., musiała być załatwiona na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. stosownie do przepisu art. 103 ust.

1. W świetle "Wykazu kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego w poszczególnych specjalnościach budowlanych", określonego w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, wykształcenie Władysława K. - studia wyższe w zakresie mechaniki w specjalności technologia maszyn - nie może być uznane jako odpowiednie lub pokrewne dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Także ocena możliwości indywidualnego rozpatrzenia posiadanego przez wnioskodawcę wykształcenia i zakwalifikowania go jako odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności uprawnień - na co zezwala par. 22 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa - jest niekorzystna dla skarżącego. Z dołączonego do akt kopii fragmentu indeksu wynika, że ukończone przez niego studia obejmowały przedmioty takie jak: konstrukcje spajane, urządzenia spawalnicze i technika spajania. Brak jest natomiast przedmiotów, jak: konstrukcje betonowe, murowe bądź drewniane. Studia te nie zapewniły zatem przygotowania teoretycznego umożliwiającego pełnienie samodzielnych funkcji technicznych w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w podanym wyżej pełnym bądź ograniczonym zakresie. Organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentujące zasadę, że brak chociaż jednego przedmiotu bezpośrednio związanego z daną specjalnością w programie nauczania szkoły, dyskwalifikuje to wykształcenie jako upoważniające do wydania uprawnień oraz, że nawet najdłuższa i najbardziej zróżnicowana praktyka zawodowa nie może zastąpić, bądź uzupełnić stosownego wykształcenia.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Władysław W. zarzucił, że z uwagi na złożony przez niego wniosek w dniu 27 grudnia 1994 r., wszczynający niniejsze postępowanie administracyjne, winien on zostać rozstrzygnięty na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie złożenia wniosku. Zdaniem skarżącego organy orzekające bezzasadnie nie uwzględniły jego wieloletniej praktyki zawodowej przy projektowaniu jak i przy realizacji i nadzorowaniu obiektów budowlanych, którą kontynuuje w Przedsiębiorstwie "W." Spółka Akcyjna na stanowisku kierownika wielobranżowej pracowni projektowej oraz pełniąc funkcję inwestora zastępczego przy realizacji obiektów użyteczności publicznej zaprojektowanych w pracowni, którą kieruje.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona. O ile chodzi o zarzut odnoszący się do podstawy prawnej, na której oparto rozstrzygnięcie sprawy to należało w pełni podzielić słuszność stanowiska wyrażonego w decyzjach organów obu instancji, iż kwestię tę w sposób jednoznaczny przesądził zapis zawarty w art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy /tj. do dnia 1 stycznia 1995 r./, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem przepisów regulujących sprawy samowoli budowlanej. Za niewadliwe należało także uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji w kwestii merytorycznej. Koniecznym warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych w zakresie samodzielnych funkcji technicznych jest wykazanie się odpowiednim wykształceniem technicznym i praktyką zawodową, dostosowanych do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją /art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego/. Oba powyższe wymogi, tj. odpowiednie wykształcenie oraz praktyka muszą być spełnione kumulatywnie. Nie spełnienie zatem jednego z tych wymogów uniemożliwia przyznanie stosownych uprawnień. O ile chodzi o wymóg odpowiedniego lub pokrewnego wykształcenia, o którym mowa w par. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/, to wykaz kierunków takiego wykształcenia został wyczerpująco określony w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia. Jego szczegółowa analiza nie daje żadnych podstaw do przyjęcia by wykształcenie, którym legitymuje się skarżący, mogło być uznane za odpowiednie lub pokrewne do uzyskania żądanych przez niego uprawnień. W takiej zaś sytuacji kwestia długoletniej praktyki w budownictwie nie mogła być wystarczająca - stosownie do art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego, do uwzględnienia wniosku.

Z tych przyczyn oraz z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.