Uzasadnienie
Burmistrz Miasta J. decyzją z dnia 12 sierpnia 1997 r. opartą na art. 42 ust. 3 i art. 44 Prawa budowlanego z 1974 r., udzielił Andrzejowi K. pozwolenia na użytkowanie na cele warsztatowe budynku usytuowanego na działce nr 85/1 w obr. 3 przy ul. Ks. M. 58 w J. Decyzja ta, zakwestionowana w odwołaniu Haliny O., została utrzymana w mocy decyzją Wojewody W. z dnia 16 lutego 1998 r.
W uzasadnieniu tej decyzji zostało stwierdzone, że materiał dowodowy w sprawie nie daje podstaw do zarzutu, aby zaskarżoną decyzją został naruszony uzasadniony interes skarżącej, określony art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r. Postanowieniem Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia 30 czerwca 1994 r. pozytywnie zostały zaopiniowane; lokalizacja warsztatu i projekt inwestycji. Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna pismem z dnia 21 lipca 1997 r. poinformowała, że nie ma możliwości dokonania oceny wpływu działalności zakładu na środowisko i określenie stopnia jego uciążliwości m.in. z uwagi na brak zgody ze strony skarżącej na ich wykonanie. Przeprowadzone były kontrole działalności warsztatu przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony środowiska w W., w wyniku których Andrzej K. prowadzący zakład pod firmą "PTH EIAC" otrzymał zalecenie określone zarządzeniem z dnia 14 lutego 1997 r. i z dnia 14 sierpnia 1997 r.
Doręczony organowi odwoławczemu w dniu 19 stycznia 1998 r. protokół kontroli sprawdzającej, przeprowadzonej w dniu 10 stycznia 1998 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, stwierdza wykonanie przez Zakład zarządzeń pokontrolnych. Z pism Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 11 sierpnia i z dnia 16 października 1997 r. wynika, że w trakcie kontroli nie stwierdzono nadmiernej emisji hałasu do środowiska z terenu zakładu, przy czym pomiary przeprowadzono również przy otwartym oknie warsztatu.
W sytuacji zatem, gdy działka, na której znajduje się przedmiotowy budynek, przeznaczona jest w planie zagospodarowania przestrzennego miasta J. pod tereny rzemiosła nieuciążliwego i zabudowy mieszkaniowej na działkach ok. 1.000 m - obecnie z przewagą zabudowy mieszkaniowej - wymagającej przekształcenia ze względu na przewidywaną i ustaloną planem strefę uciążliwości hałasowej projektowanej w kierunku Trasy "Olszynki Grochowskiej", a ponadto budynek ze względu na stan techniczny oraz sposób użytkowania spełnia warunki do uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie na podstawie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r., należało orzec jak w sentencji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Halina O. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżąca zarzuciła, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 13, art. 28-29 i art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. a także z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 Kpa.
W szczególności skarżąca zarzuciła, że Andrzej K., który wybudował przedmiotowy budynek w 1993 r. w ramach samowoli budowlanej, prowadzi w nim działalność gospodarczą - produkcję opakowań kosmetyków - bez zezwolenia odpowiednich organów. Produkcja ta, ze względu na wyziewy chemiczne oraz hałas o znacznym natężeniu, jest bardzo przykra dla otoczenia. Organy administracji prowadzące postępowanie nie uwzględniły zarzutów skarżącej, iż praca w warsztacie odbywa się praktycznie całodobowo. Zdaniem skarżącej szkodliwy wpływ immisji z warsztatu na otoczenie powinien być rozpatrywany także pod względem subiektywnym, dotyczącym stanu zdrowia innych osób - właścicieli budynków sąsiednich.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Likwidacja samowoli budowlanej, dokonanej w czasie obowiązywania Prawa budowlanego z 1974 r. to jest do dnia 31 grudnia 1994 r., podlegała bądź na orzeczeniu przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego - w przypadku wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 37, bądź w przypadku, gdy obiekt budowlany odpowiadał wymogom techniczno-budowlanym i nie koliduje z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, na udzieleniu pozwolenia na jego użytkowanie. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego musiała być oparta na ocenie, czy dany obiekt spełnia wszystkie wymogi techniczno-budowlane, określone szczegółowo przede wszystkim w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ oraz w art. 5 Prawa budowlanego, w tym także w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. O ile chodzi o ten ostatni wymóg, to wbrew poglądowi prezentowanemu przez skarżącą nie może on być interpretowany przesłankami subiektywnymi, lecz wyłącznie obiektywnymi, na co w sposób wyraźny wskazuje zapis art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r., że obiekty budowlane powinny być budowane w sposób zapewniający "ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich - zgodnie z przepisami, w szczególności techniczno-budowlanymi i normami".
Jeżeli zatem obiekt budowlany odpowiada wymogom techniczno-budowlanym i normom, to brak jest podstaw do zarzutu, iż narusza on uzasadnione interesy osób trzecich. Ani postępowanie administracyjnej w niniejszej sprawie nie wykazało, aby sporny budynek ze względu na jego usytuowanie oraz stan techniczny, kolidował z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, ani też skarżąca nie wskazała na występowanie tego rodzaju kolizji. Natomiast zarzuty skargi, sprowadzające się do kwestionowania sposobu użytkowania tego budynku przez inwestora należało uznać za bezprzedmiotowe w sprawie niniejszej. Stosownie, bowiem do art. 43 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz art. 61 Prawa budowlanego z 1994 r. właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowisk oraz utrzymać go w odpowiednim stanie technicznym i estetycznym.
W razie zaś naruszenia tych wymogów właściwy organ wydaje decyzje nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości /art. 46 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz art. 66 Prawa budowlanego z 1994 r./.
Decyzje takie, co jest oczywiste, mogą być wydane w odrębnym postępowaniu administracyjnym a nie - jak by wynikało z treści niniejszej skargi - w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego.
Z tych przyczyn oraz z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.