Uzasadnienie
Podaniem z dnia 15 lipca 1985 r. Jan S. zwrócił się do właściwego terenowego organu administracji w W. o stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta o specjalności instalacyjno-inżynierskiej w zakresie instalacji elektrycznych. Do podania dołączył: 1/ odpis dyplomu ukończenia studiów na Wydziale Elektrycznym Politechniki w W. w zakresie elektrotechniki ze specjalnością elektroenergetyka, 2/ zaświadczenie o odbyciu praktyki zawodowej w biurze projektów wraz z wykazem dokumentacji technicznych, przy których opracowaniu współpracował, 3/ zaświadczenie dyrekcji tego biura o zatrudnieniu obecnie Jana S. na stanowisku kierownika pracowni, 4/ zaświadczenie Przedsiębiorstwa Robót Inżynieryjnych w W. o pracy Jana S. w tym przedsiębiorstwie w okresie od dnia 1 lipca 1983 r. do dnia 31 lipca 1984 r. /13 miesięcy/ na 1/2 etatu przy rozbudowie Oczyszczalni Ścieków w P. na stanowisku starszego inżyniera rozruchu.
Powołując się na par. 2 ust. 1 pkt 1 oraz par. 13 ust. 1 pkt. 4 lit. d rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. nr 8 poz. 46 ze zm./, organ I instancji odmówił stwierdzenia posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia funkcji projektanta z powodu nieudowodnienia przez stronę odbycia co najmniej 12 miesięcy praktyki bezpośrednio przy budowie /montażu/ instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych, przewidzianej w par. 9 ust. 1 i 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Organ I instancji stanął na stanowisku, iż z zaświadczenia wydanego przez Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych w W. nie wynika, że praktyka zawodowa trwała co najmniej 4 godziny każdego dnia na określonej budowie i przy konkretnych robotach jak również nie wynika, że praktyka odbywała się pod nadzorem osoby mającej przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w zakresie instalacji elektrycznych.
W odwołaniu od tej decyzji Jan S. podał, że w Przedsiębiorstwie był zatrudniony przy pracach technicznych, a nie administracyjnych, nad którymi nadzór sprawowały osoby uprawnione. Na powyższą okoliczność przedłożył 2 zaświadczenia z dnia 28 stycznia 1986 r., wystawione przez zastępcę Naczelnego Dyrektora Przedsiębiorstwa oraz przez dwie osoby posiadające uprawnienia budowlane specjalistyczne w zakresie instalacji elektrycznych - Józefa C. i Janusza S., nadzorujące wykonywane przez niego prace.
Minister Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej odwołania nie uwzględnił i decyzją z dnia 7 kwietnia 1986 nr U.
- 0/087-K-44/86 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta, stosownie do par. 2 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia, wymagana jest trzyletnia praktyka przy sporządzaniu projektów i rok praktyki na budowie. Warunek rocznej praktyki nie został spełniony przez Jana S. Był on zatrudniony na budowie przez okres 13 miesięcy na połowie etatu, a zatem można mu zaliczyć tylko 6,5 miesiąca praktyki. Dla uzyskania wymaganego przepisem okresu praktyki należy przy zatrudnieniu na połowie etatu pracować odpowiednio dłużej, to jest minimum 24 miesiące.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję ostateczną Jan S. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie prawa materialnego, to jest par. 2 ust. 1 pkt 1 oraz par. 9 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Jego zdaniem, stosownie do par. 9 ust. 3 warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca trwająca co najmniej połowę obowiązującego czasu pracy, bezpośrednio związana z wykonywaniem robót. Skarżący spełnił ten warunek i udokumentował przedłożonym zaświadczeniem, z którego wynika, iż pracując na 1/2 etatu przez 4 godziny dziennie pracował wyłącznie na budowie i to pod nadzorem osób posiadających uprawnienia zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie.
W odpowiedzi na skargę zawarty został wniosek o jej oddalenie, na którego poparcie przytoczona została argumentacja zbieżna z wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Nadto w odpowiedzi tej stwierdzono, że niemożliwa była praca w biurze projektów i w tym samym czasie dokonywanie prac instalacyjno-montażowych na budowie odległej o kilkanaście kilometrów.
Tę ostatnią okoliczność Jan S. wyjaśnił w toku rozprawy przed sądem w dniu 16 grudnia 1986 r.; praca na budowie odbywała się na dwie zmiany: od godz. 6,00 do 14,00 i od 14,00 do 22,00. Skarżący pracował na drugiej zmianie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Zgodnie z wyraźnym brzmieniem par. 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. nr 8 poz. 46 ze zm./ warunkiem zaliczenia praktyki na budowie jest praca trwająca co najmniej połowę obowiązującego czasu pracy, bezpośrednio związana z wykonywaniem robót. Przyjmując za obowiązujący 8-godzinny wymiar czasu pracy, osoba zatrudniona na pełnym etacie - aby zaliczyć praktykę - musiałaby co najmniej 4 godz. dziennie być zatrudniona wyłącznie przy pracach budowlanych /montażowych/, natomiast pozostałe 4 godziny mogłaby poświęcać zajęciom administracyjnym. Skarżący udowodnił, iż nie był zatrudniony przy pracach innych niż związane z budową. Jeżeli zatem w ciągu 13 miesięcy pracował codziennie przez 4 godziny bezpośrednio na budowie, to osiągnął w efekcie rezultat taki sam jak gdyby pracował przez rok na pełnym etacie, poświęcając tylko połowę czasu na prace budowlane /montażowe/. W tej sytuacji odmowę uznania przez organy orzekające, że skarżący spełnił warunki zawarte w cytowanym przepisie, należało uznać za naruszenie prawa materialnego i orzec jak w sentencji na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 208 Kpa.