Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 9 lutego 1998 r., IV SA 692/96

Sprawa

sprawy ze skargi Krzysztofa S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lutego 1996 r. (...) w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych - skargę oddala.

Teza

Obowiązujące przepisy dla uzyskania uprawnień do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie wymagają zarówno odpowiedniego wykształcenia zawodowego jak i praktyki zawodowej i obydwie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, ażeby stosownie do par. 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/ osoby ubiegające się o nadanie uprawnień mogły przystąpić do egzaminu, którego zdanie jest trzecim koniecznym warunkiem dla uzyskania uprawnienia.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 lutego 1996 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ oraz par. 3 i par. 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/ po rozpatrzeniu odwołania Krzysztofa S. z dnia 12 grudnia 1995 r. od decyzji Wojewody Skierniewickiego z dnia 29 listopada 1995 r. odmawiającej nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń: wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych - bez przeprowadzenia egzaminu - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powodem wydania decyzji negatywnej było nieodpowiednie wykształcenie wnioskodawcy. Stosownie do art. 12 ust. 2 i art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych, stanowiących podstawę do kierowania robotami budowlanymi, jest posiadanie odpowiedniego lub pokrewnego wykształcenia wyższego, lub odpowiedniego wykształcenia średniego, odbycia wymaganej praktyki zawodowej i zdanie egzaminu. Organ I instancji trafnie ocenił, że wykształcenie posiadane przez skarżącego, tj. - ukończone studia wyższe w zakresie mechaniki w specjalności technologia i budowa maszyn - nie może być uznane jako odpowiednie bądź pokrewne do wnioskowanej specjalności uprawnień budowlanych. Wykształcenie to ukierunkowane jest na zagadnienia związane z konstrukcją i budową maszyn, nie zapewnia natomiast przygotowania teoretycznego umożliwiającego pełnienie samodzielnych funkcji technicznych w specjalności instalacyjnej "sanitarnej" w podanych wyżej pełnym bądź ograniczonym zakresie. W świetle przepisu par. 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ocena wykształcenia powinna być dokonana na podstawie dyplomu ukończenia studiów wyższych, a nie zaświadczeń kwalifikacyjnych lub dyplomu studiów podyplomowych, tym bardziej, że ukończone przez skarżącego studia podyplomowe w zakresie Budowy Elektrowni Jądrowych nie są kierunkowe dla specjalności instalacyjnej sanitarnej. Spełnienie wymogów dotyczących wykształcenia jest warunkiem koniecznym do uzyskania uprawnień budowlanych i nawet najdłuższa i najbardziej zróżnicowana praktyka zawodowa nie może zastąpić, bądź uzupełnić stosownego wykształcenia.

W skardze na powyższą decyzję Krzysztof S. zarzuca, że bezpodstawnie odmówiono dopuszczenia go do egzaminu uzasadniając to brakiem odpowiedniego wykształcenia. Skarżący zarzuca decyzjom obu instancji niewłaściwą ocenę wykształcenia zawodowego wskazując, że w chwili składania wniosku uzyskane na Politechnice Warszawskiej - Wydziale Mechaniczno-Technologicznym wykształcenie inżyniera mechanika było wykształceniem pokrewnym dla specjalności, o którą się ubiegał. Ponadto skarżący powołuje się na ukończenie Studium Podyplomowego w zakresie specjalności Budowa Elektrowni Jądrowych, gdzie były wykładane przedmioty związane z wszelkiego typu instalacjami i sieciami wewnętrznymi i zewnętrznymi o zaostrzonych rygorach wykonawstwa. Skarżący wywodzi, ze jego ponad 33 letnia prawa zawodowa związana jest z wykonawstwem i montażem różnego rodzaju sieci, a ponadto podnosi, że postęp techniczny jest tak szybki, że kiedyś ukończone studia mogą okazać się niewystarczające na dzień dzisiejszy. Konkluzja skargi zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ uzyskanie uprawnień budowlanych w zakresie objętym wnioskiem skarżącego wymaga posiadania wyższego wykształcenia odpowiedniego dla tej specjalności i odbycia dwuletniej praktyki na budowie. Zawarta w art. 16 ust. 1 tej ustawy delegacja upoważnia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa do wydania rozporządzenia określającego rodzaje i zakres przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, sposób stwierdzania posiadania tego przygotowania i wykazu kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla danej specjalności. W wykonaniu tego upoważnienia ustawowego Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w rozporządzeniu z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/ w par. 3 określił wykaz kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych szczegółowo wymieniając je w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W wykazie tym wykształcenie wyższe jakim legitymuje się skarżący nie jest ujęte ani jako odpowiednie ani jako pokrewne. Cytowany wyżej art. 16 ust. 1 ustawy pozostawił przepisom wykonawczym określenie wykazu kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych i rozpoznając wnioski o nadanie uprawnień organy administracji są zobowiązane do stosowania przepisów wymienionego wyżej rozporządzenia przy ustalaniu czy osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień legitymuje się wykształceniem wymienionym w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia. Omawiane przepisy nie dają organom administracji możliwości przyjęcia za odpowiednie czy pokrewne dla danej specjalności wykształcenia nie wymienionego w tym wykazie i stosowania własnych kryteriów w tej mierze. Nie mogły wobec tego w rozpoznawanej sprawie organy administracji przyjmować, że skarżący legitymuje się niezbędnym wykształceniem skoro kierunek ukończonych przez skarżącego studiów wyższych nie jest w ogóle ujęty w wykazie /załącznik nr 1/ kierunków wykształcenia przewidzianych dla uzyskania uprawnień. Trafnie podnoszą organy administracji obu instancji, że uzyskana przez skarżącego praktyka zawodowa w świetle obowiązujących przepisów nie mogła zastąpić wymaganego przepisami wykształcenia. Obowiązujące przepisy dla uzyskania uprawnień do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie wymagają zarówno odpowiedniego wykształcenia zawodowego jak i praktyki zawodowej i obydwie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, ażeby stosownie do par. 8 cytowanego rozporządzenia osoby ubiegające się o nadanie uprawnień mogły przystąpić do egzaminu, którego zdanie jest trzecim koniecznym warunkiem dla uzyskania uprawnienia. W rozpoznawanej sprawie organy administracji niewadliwie oceniły, że skarżący który ukończył studia wyższe o kierunku mechanicznym nie legitymuje się wykształceniem uprawniającym do nadania uprawnień budowlanych. Przepisy cytowanego rozporządzenia nie wymieniają jako wykształcenia odpowiedniego czy pokrewnego ukończenia studium podyplomowych w tym studium budowy elektrowni jądrowych, stąd ukończenie przez skarżącego takiego studium nie mogło stanowić podstawy dla uwzględnienia wniosku o nadanie uprawnień. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie ze swoimi uprawnieniami określonymi w art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. ocenia wyłącznie zgodność zaskarżonego aktu z prawem, nie dokonuje natomiast oceny tego aktu z punktu widzenia jego celowości i słuszności.

Nie mogły w związku z tym odnieść zamierzonego skutku wywody skarżącego dotyczące jego rzeczywistego przygotowania fachowego do wykonywania zawodu wynikającego z wieloletniej praktyki skoro obowiązujące przepisy w sposób kazuistyczny wiążą uzyskanie określonego wykształcenia z możliwością nadania uprawnień budowlanych i nie przewidują w tej mierze wyjątków dla osób z wieloletnią praktyką zawodową.

W świetle powyższego nie można postawić uzasadnionego zarzutu, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa i wobec tego skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.