Wyrok WSA w Warszawie z 26 sierpnia 2004 r., IV SA 699/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A.S. na decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A.S. kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), Sędziowie (NSA, As. WSA Andrzej Gliniecki, Bogusław Cieśla
Marcin Gruszczyński protokolant

Uzasadnienie

W dniu 28 lutego 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga A.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. Decyzją tą organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. nakazującą skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce o nr ew. [...], położonej w S. przy ul. [...].

Organ pierwszej instancji podniósł, iż w wyniku przeprowadzonej wizji lokalnej w dniu 25 marca 2002 r. uzyskał od inwestora określone informacje, w związku z którymi wystąpił: - do Urzędu Gminy w [...], czy rzeczywiście A.S. w latach 1985-87 uzyskał pozwolenie na budowę budynku gospodarczego; - oraz do Starostwa Powiatowego w [...], czy w latach 1985-96 zostało wydane pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku. Na podstawie uzyskanych informacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a w oparciu o kserokopie dwóch map doszedł do wniosku, iż budynek gospodarczy powstał w okresie od 2 lutego 1996 r. do 11 kwietnia 1997 r.

Odwołanie od tej decyzji złożył A.S., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, w wyniku którego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżoną decyzję nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ drugiej instancji podtrzymał w pełni stanowisko organu pierwszo-instancyjnego przytaczając te same argumenty.

W skardze skarżący zarzucił zarówno [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, jak i Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, iż rozstrzygnięcie swoje oparły na kserokopii mapy geodezyjnej stanowiącej załącznik do projektu budowlanego sieci wodociągowej w S. (Nr [...]). Podnosi, iż wydając swoje decyzje, organy obu instancji naruszyły art. 7 i 8 KPA w związku z art. 77, 80 i 107 § 1 i 3 KPA, ponieważ zignorowały przy rozstrzyganiu sprawy zgodne zeznania świadków, którzy oświadczyli, iż przedmiotowa inwestycja została wybudowana w 1987 r. Ponadto skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 48 i 49 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę z dnia 13 maja 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga jest zasadna. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej zawarte w skardze. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Sąd stwierdził, iż organy obu instancji nie odniosły się w ogóle do przedstawionych oświadczeń sąsiadów, którzy określili jednoznacznie moment powstania przedmiotowej inwestycji na 1987 rok. W świetle art. 7 KPA, który stanowi podstawową zasadę postępowania administracyjnego, organ ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W związku z art. 7 KPA pozostaje art. 77 § 1 KPA, który stanowi, iż organ jest obowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oba organy pominęły oświadczenia sąsiadów nie uzasadniając swojego stanowiska w tej kwestii. Tym samym nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Ponad to oparły się na kserokopiach dwóch map geodezyjnych, dowolnie przyjmując, że budynek gospodarczy został wybudowany w okresie od 2 lutego do 11 kwietnia 1997 r. Tymczasem rysunek "Zagospodarowania terenu kanalizacji sanitarnej i pompowni" z dnia 31.03.1997 r. został sporządzony na "Mapie zasadniczej założonej w roku 1993", gdzie jest naniesiony budynek gospodarczy na działce nr [...]. Na nieczytelnej kserokopii drugiej mapy, dotyczącej prawdopodobnie wodociągu, działkę skarżącego oznaczono innym numerem ewidencyjnym, co świadczy o braku staranności autora tej mapy lub o zamianie numeracji działek. Nie można wykluczyć, że świadomie ograniczył się on tylko do budynków, do których miało być, czy też zostało wykonane przyłącze wodociągowe. Mapa ta w zestawieniu z mapą z 1993 r. nie jest dowodem wiarygodnym. W uzasadnieniu swoich decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wskazały przyczyn dlaczego jednym dowodom dały wiarę (kserokopie map), a innym jej odmówiły (dowód ze świadków). Naruszyły w ten sposób art. 107 § 3 KPA, ponieważ zgodnie z tym przepisem uzasadnienie decyzji winno zawierać przyczyny, z powodu których dowodom organ odmawia wiarygodności.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji winien wnikliwie przeanalizować wszystkie dowody w celu precyzyjnego określenia czasu wybudowania przedmiotowego budynku. Winien również odnieść się do faktu, że przedłożony przez skarżącego plan zagospodarowania "stanowi załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...].12.1985 r.", a informacja z dnia 17.04.2002 r. na k.7 dotyczy decyzji z dnia [...].12.1985 r. Należy pamiętać, że strona nie może ponosić odpowiedzialności za braki lub błędy w dokumentacji wytworzonej i będącej w posiadaniu organów administracji publicznej. Wykazane uchybienia i wątpliwości przemawiają za przeprowadzeniem w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej w celu przesłuchania świadków i konfrontacji dowodów. Dopiero wtedy będzie możliwa obiektywna ocena dowodów zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 80 KPA. Ocenie tej należy dać pełny wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, tak jak tego wymaga art. 107 § 3 KPA.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.