Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 9 grudnia 1986 r., IV SA 718/86

Teza

Okoliczność, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub materiałów do takiego planu, dana nieruchomość znajduje się na terenie przeznaczonym na cele upraw rolnych, sama przez się nie wyłącza dopuszczalności wybudowania na tej nieruchomości obiektu budowlanego, związanego bezpośrednio z prowadzoną na tej nieruchomości produkcją rolną, służącego rozwijaniu tej produkcji oraz intensywnemu i zgodnemu z przeznaczeniem wykorzystaniu gruntów.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Henryka W. na decyzję Głównego Architekta Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 1986 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w Ch., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Głównego Architekta Wojewódzkiego w Białymstoku kwotę sześćset złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

Główny Architekt Wojewódzki w Białymstoku decyzją z dnia 30 czerwca 1986 nr UAN-IV-8386/IV/12/86 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w Ch. z dnia 15 kwietnia 1986 nr UAN-8381/3/86 o odmowie wydania Henrykowi W. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr 25, położonej na gruntach upraw rolnych wsi Ł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z opracowanego projektu planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ch., odpowiadającego kryteriom określonym w art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 35 poz. 185/, wynika, iż działka ta nie jest przewidziana pod zabudowę, gdyż stanowi grunty upraw rolnych.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Henryk W. podniósł, że na omawianej działce o powierzchni 1,79 ha prowadzi plantację porzeczek i malin, zakłada sad wiśniowy i śliwkowy oraz prowadzi uprawę warzyw gruntowych. Dla właściwego prowadzenia i rozwijania tego rodzaju produkcji oraz jej intensyfikacji niezbędne jest wybudowanie budynku gospodarczego z zapleczem socjalnym, gdyż poza drewnianą szopą o wymiarach 2,5 m x 3 m na działce tej nie ma innych budynków.

W odpowiedzi na skargę organ stopnia wojewódzkiego podtrzymał swoje stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest zasadna. Okoliczność, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub materiałów do takiego planu, dana nieruchomość znajduje się na terenie przeznaczonym na cele upraw rolnych, sama przez się nie wyłącza dopuszczalności wybudowania na tej nieruchomości obiektu budowlanego, związanego bezpośrednio z prowadzoną na tej nieruchomości produkcją rolną, służącego rozwijaniu tej produkcji oraz intensywnemu i zgodnemu z przeznaczeniem wykorzystywaniu gruntów. Taki pogląd jest utrwalony i konsekwentnie stosowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżona decyzja zatem wydana została z naruszeniem art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ wynikającym z błędnej wykładni przepisów o planowaniu przestrzennym.

Z tych względów decyzja ta wraz z utrzymaną przez nią w mocy decyzją organu I instancji podlegały uchyleniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 oraz art. 208 Kpa, jak w sentencji wyroku.