Uzasadnienie
Spółdzielnia [...] w dnia 23 kwietnia 1997 r. wniosły do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Nr [...] z dnia 16 kwietnia 1997 r. Wojewody utrzymujące w mocy postanowienie Nr [...] z dnia [...] Prezydenta m. [...]. Powyższym postanowieniem Prezydent [...] na podstawie art.30 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz.414) zgłosił sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do wykonania robót związanych, z budową śmietnika oraz zatok parkin gowych na sześć samochodów osobowych, przy ul. [...] w [...] dla potrzeb Spółdzielni [...] działając w imieniu inwestora - Spółdzielni [...] na podstawie art.29 i 30 Prawa budowlanego zgłosiło zamiar budowy zadaszonego pomieszczenia do ustawiania pojemników na śmieci oraz 6 miejsc parkingowych.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że śmietnik ma być zlokalizowany na granicy działki, wymaga więc to zgody właściciela sąsiedniej działki - Parafii Kościoła. Ponadto niezbędne jest również przedłożenie:
Uzgodnienia lokalizacji śmietnika i parkingów z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu w [...].
- Opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego.
- Opinii Zarządu Dróg Miejskich, dot. zatok parkingowych.
- Opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ponieważ teren objęty jest ochroną konserwatorską.
W związku z brakiem powyższych dokumentów, zgłoszenie nie może zostać przyjęte*
Na powyższe postanowienie w imieniu inwestora zażalenie złożyło Biuro [...] wnosząc o uchylenie postanowienia w części dot. uzyskania zgody sąsiedniej Parafii oraz uzgodnienia lokalizacji śmietnika z Zespołem Uzgadnia Dokumentacji.
Jak wynika z uzasadnienia zażalenia, śmietnik ma być faktycznie odbudowany, gdyż wcześniej był w tym miejscu zlokalizowany już śmietnik. W 1995 r. inwestor podejmował próby uzyskania zgody Parafii na lokalizację śmietnika, jednak bezskutecznie.
Zdaniem inwestora budowa zadaszonego pomieszczenia na pojemniki na śmieci jak i budowa parkingu na 6 miejsc postojowych, nie wymaga pozwolenia na budowę lecz jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Inwestor przedłożył projekt techniczny i uzgodnił lokalizację, co wypełnia postanowienia art.30 Prawa budowlanego. Zespół Uzgadniania Dokumentacji działa na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 26 sierpnia 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zakładania i prowadzenia geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz uzgodnień i współdziałania w tym zakresie (Dz. U. Nr 83, poz. 376), akt ten nie nakłada na inwestora małej architektury czy parkingu konieczności uzgadniania z Z.U.D.
Wojewoda po rozpatrzeniu zażalenia, decyzją nr [...[ z dnia [...] utrzymał w, mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy zwraca uwagę na to, że przepis art.30 ust.1 Prawa budowlanego nakłada obowiązek w zależności od potrzeb dołączenia do zgłosze¬nia wykonania robót budowlanych dokumentów i pozwoleó wymaganych przepisami odrębnymi.
Uzyskanie zgody sąsiedniej Parafii na lokalizację śmietnika wynika z przepisu § 12 ust.6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konieczność uzgodnienia lokalizacji inwestycji z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia lerenu wynika z tego, że miejsca parkingowe mają być usytuowane na przewodach sieci cieplnej zasilającej budynki mieszkalne.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że inwestor spełnił wymogi przepisu art.29 i 30 Prawa budowlanego, a obowiązki wynikające z postanowienia pierwszej instancji są następstwem zastosowania przez organy wykładni rozszerzającej przepisów. Przepis § 12 ust.6 powołanego w uzasadnieniu postanowienia dotyczy budynków a nie obiektów małej architektury.
W projektowanym miejscu istniał śmietnik w latach 1969-1984 i tego organ nie wziął pod uwagę. W związku z powyższym skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia pierwszej instancji.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wnosi o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgłoszenie budowy lub robót budowlanych, o których mowa w art.30 ust.1 ustawy z dnia 7 llpca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz.414 ze zm.) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego w rozumieniu art.61 kpa. Zgłoszenie nie spełniające wymogów art.30 ust.1 Prawa budowlanego powinno być uzupełnione stosownie do wezwania właściwego organu państwowego nadzoru budowlanego (art.64 § 2 kpa i art.123 kpa). Organ wzywający inwestora do usunięcia braków w zgłoszeniu, winien go jednocześnie pouczyć, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie zgłoszenia bez rozpoznania. Zgodnie z przepisem art. 30 ust.1 Prawa budowlanego, w zależności od potrzeb, do zgłoszenia należy dołączyć odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenie wymagane przepisami odrębnymi.
Brak tych dokumentów stwarza niemożność merytorycznego rozpatrzenia zgłoszenia, czyli zbadania jego zgodności z postanowieniami art.4, 5 i 6 Prawa budowlanego.
Z dniem 24 grudnia 1997 r. przepis art.30 ust.1 został znowelizowany i zgodnie z nowym brzmieniem:
“W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji".
Sprzeciw wyrażony przez organ w trybie art.30 ust.2 Prawa budowlanego oznacza brak zgody na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. W rozumieniu art.104 kpa, sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej.
Nie wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia lub od dnia usunięcia braków zgłoszenia, jeżeli do tego był wzywany inwestor, w praktyce oznacza udzielenie zgody na realizaoję zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. Zgodnie z konstrukcją redakcyjną przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie wniesienie sprzeciwu przez organ w określonym terminie, jest również formą rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, gdyż kończy to sprawę w danej instancji (art. l04 § 2 in fine kpa). Jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia lub od dnia usunięcia braków zgłoszenia, jeżeli do tego był wzywany inwestor, właściwy organ uzna, że zamierzenie inwestycyjne określone w zgłoszeniu może spowodować:
1/ zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2/ pogorszenie stanu środowiska lub dóbr kultury, 3/pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, 4/ wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, może zgodnie z art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego nałożyć na inwestora, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 9 oraz w ust. 2.
Ma tle powyższych rozważań mając na uwadze stan prawny obowiązujący w dacie wydania aktu, postanowienie Nr [...] z dnia 10 września 1996 r. zostało wydane z naruszeniem prawa.
Po pierwsze wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego powinno mieć formę decyzji administracyjnej a nie postanowienia. Samo to jednak nie powodowałoby wadliwości tego aktu na tyle istotnej, gdyż zgodnie z orzecznictwem ważna jest treść aktu a nie jego nazwa. Poważniejszą jednak wadą jest to, że akt pierwszej instancji został wydany bez wezwania inwestora do usunięcia braków zgłoszenia i bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, czym naruszono postanowienia art.7 i 77 § 1 kpa. Przed wniesieniem sprzeciwu, a więc rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty, inwestor nie został wezwany do usunięcia braków zgłoszenia, tym samym akt kończący sprawę w danej instancji, został wydany bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w oparciu o niekompletne materiały dowodowe i to co winno stanowić treść wezwania do usunięcia braków zgłoszenia zostało zamieszczone w uzasadnieniu postanowienia pierwszej instancji.
W konsekwencji tego, inwestor w zażaleniu od postanowienia kwestionował głównie treść uzasadnienia zaskarżonego aktu, chociaż organ nie nałożył na inwestora obowiązku przedstawienia uzgodnień i opinii, o których tara mowa. Odmowa przyjęcia zgłoszenia zawarta w uzasadnieniu, nie da się pogodzić z jednocześnie zgłoszonym w osnowie postanowienia sprzeciwem, bowiem brak zgłoszenia (odmowa przyjęcia) oznacza bezprzedmiotowość sprzeciwu.
Z drugiej strony organ nie skorzystał również z możliwości jakie daje przepis art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego.
Organ drugiej instancji rozpatrując zażalenie, akceptuje zaskarżone postanowienie nie dostrzegając, że wydane ono zostało z naruszeniem prawa materialnego i prawa procesowego. Polemika zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dotyczy w zasadzie nie rozstrzygnięcia pierwszej instancji lecz uzasadnienia postanowienia pierwszej instancji.
Bezprzedmiotowa jest dyskusja na temat wymogów formalnych zgłoszenia (braków zgłoszenia) na etapie, kiedy organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw, czyli negatywnie załatwił sprawę, bez wcześniejszego wezwania inwestora do usunięcia braków zgłoszenia.
Z powyższych względów, zaskarżone postanowienie drugiej instancji, należy również uznać za akt wydany z naruszeniem prawa.
W tym stanie rzeczy, uznając skargę za uzasadnioną, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust.1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 z późn.zm.) orzekł, jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 55 ust.1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.