Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 czerwca 2001 r., IV SA 774/99

Sprawa

sprawy ze skargi Tadeusza S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 marca 1999 r. (...) w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzje organu i instancji; (...).

Teza

1. Przepis art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie uzależnia zaliczenia praktyki od tego, czy praca wykonywana jest w jednostce sektora uspołecznionego czy prywatnego ani też nie wyklucza możliwości wykonywania praktyki we własnej firmie, kładąc akcent nie na charakter firmy, lecz na to, aby praca wykonywana była pod kierownictwem osoby posiadającej stosowne uprawnienia.

Bez dokonania oceny czy osoba nadzorująca praktykę istotnie posiada wymagane uprawnienia budowlane - nie uwzględnienie przedłożonego zaświadczenia o odbyciu praktyki zawodowej jest niedopuszczalne.

2. Zgodnie z par. 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/ za praktykę zawodową może być również uznana praktyka wykonywana w ramach umowy o dzieło lub umowy zlecenia /przy spełnieniu określonych w tym przepisie warunków/.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia 24 marca 1999 r. utrzymał w mocy zakwestionowana w odwołaniu Tadeusza S. decyzję Wojewody O. orzekająca o odmowie nadania Tadeuszowi S. uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej bez przeprowadzenia egzaminu.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podzielając argumentację organu I instancji podał, że nie może być uznane za zaświadczenie dokumentujące praktykę zawodową - zaświadczenie z dnia 27 grudnia 1994 r. o odbyciu praktyki w Zakładzie Rzemieślniczym usług Budowlanych i Projektowych - stanowiącym własność Tadeusza S. W ocenie organu odwoławczego nie jest to zaświadczenie w rozumieniu par. 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. nr 8 poz. 38/ lecz jest to jedynie oświadczenie osoby ubiegającej się o uprawnienia.

Organ stwierdził dalej, że "wobec braku możliwości uznanie praktyki skarżącego z uwagi na odbycie jej we własnej firmie - odstąpiono od badania, czy osoba nadzorująca praktykę posiada wymagane uprawnienia budowlane". W skardze na tę decyzję wniesionej do naczelnego Sądu Administracyjnego Tadeusz S. zarzuca, że nie uwzględnienie przez organ administracji praktyki odbytej we własnej firmie nie znajduje oparcia w przepisach prawa, jak również nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa procesowego odstąpienia przez organ administracji od badania, czy osoba nadzorująca praktykę posiada wymagane uprawnienia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest zasadna. pogląd wyrażony przez organy obu instancji, iż praktyka odbyta we własnej firmie osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane - nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ - "warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w procesach projektowych albo przy pełnieniu funkcji technicznej na budowie - pod kierunkiem o osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia".

Przepis ten więc nie uzależnia zaliczenia praktyki od tego, czy praca wykonywana jest w jednostce sektora uspołecznionego czy prywatnego ani też nie wyklucza możliwości wykonywania praktyki we własnej firmie, kładąc akcent nie na charakter firmy, lecz na to, aby praca wykonywana była pod kierownictwem osoby posiadającej stosowne uprawnienia. Także przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. nr 8 poz. 38/ nie uzasadniają stanowiska prezentowanego przez organy obu instancji.

Zgodnie z par. 6 ust. 5 tego rozporządzenia za praktykę zawodową może być również uznana praktyka wykonywana w ramach umowy o dzieło lub umowy zlecenia /przy spełnieniu określonych w tym przepisie warunków/. Takiej praktyki, dopuszczanej pow. przepisem, z oczywistych względów osoba ubiegająca się o uprawnienia nie może dokumentować zaświadczeniem wydanym przez kierownika jednostki - osobę inną, aniżeli osoba ubiegająca się o uprawnienia. Również powołany przez organy obu instancji przepis par. 23 powyższego rozporządzenia. - podobnie jak art. 14 ust. 4 ustawy - kładzie nacisk nie na to, że zaświadczenie kierownika jednostki nie może pochodzić od osoby ubiegającej się o uprawnienia, będącej jednocześnie jako właściciel firmy - "kierownikiem jednostki" lecz na to, co powinno znajdować się w tym zaświadczeniu. Sprawą organu oceniającego spełnienie przez osobę ubiegająca się o uprawnienia wymogów warunkujących nadanie takich uprawnień jest dokonanie oceny rzetelności zawartych w tym zaświadczeniu stwierdzeń, a w szczególności oceny teoretycznej i praktycznej znajomości zawodu, dokonanej przez osobę nadzorującą praktykę.

Organy administracji odmawiając uwzględnienia przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia z odbytej praktyki we własnej firmie - tym samym dyskredytują zamieszczone w tym dokumencie oświadczenie osoby podającej, iż posiada uprawnienia budowlane, która stwierdza, że Tadeusz S. odbywał praktykę pod jego nadzorem a wykonane przez niego projekty pod względem formy, kształtu przestrzennego, funkcji i konstrukcji są na dobrym poziomie. Bez dokonania oceny czy osoba nadzorująca praktykę istotnie posiada wymagane uprawnienia budowlane - nie uwzględnienie przedłożonego przez Tadeusza S. zaświadczenia było niedopuszczalne.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji naruszają prawo /art. 14 ust. 4 prawa budowlanego z 1994 r./ w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i dlatego - działając na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzekł jak w sentencji.