Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 3 grudnia 1987 r., IV SA 829/87

Teza

Na wniosek inwestora będącego osobą fizyczną decyzja o lokalizacji inwestycji może być wydana tylko wówczas, gdy ma być realizowana inwestycja o charakterze przemysłowym, usługowym lub handlowym /art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 35 poz. 185 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Janusza P. na decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 20 maja 1987 r. w przedmiocie lokalizacji budynku mieszkalnego i na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Miasta O., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy kwotę złotych dwa tysiące tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 31 grudnia 1986 r. Naczelnik Miasta O. ustalił na wniosek Anastazji P. lokalizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 103 o powierzchni 346 m2, położonej w O. przy ul. P., oraz określił wytyczne realizacji tej inwestycji. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 35 poz. 185/.

W odwołaniu od powyższej decyzji Janusz P., właściciel segmentu skrajnego, zlokalizowanego na działce sąsiedniej o nr 104 i wchodzącego w skład budynku szeregowego, zarzucił, iż wynikające z kwestionowanej przez niego decyzji dobudowanie do jego budynku jeszcze jednego segmentu doprowadzi do zniszczenia dachu, który ma od strony szczytowej 0,5 m wypustu, spowoduje zlikwidowanie otworów wentylacyjnych, umieszczonych zgodnie z projektem w ścianie szczytowej, oraz podkopie fundamenty.

Decyzją nr UAN/A-8331-II-Uc/26/87 z dnia 20 maja 1987 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podając w uzasadnieniu swej decyzji, że rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie ustalenia lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako dobudowy do skrajnego segmentu budynku szeregowego Janusza P. jest zgodne z przepisami par. 12 i par. 15 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/. Obiekty mieszkalne powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki lub 3 m od granicy, jeżeli ściana od strony sąsiedniej działki nie posiada otworów okiennych lub drzwiowych. Budynki mieszkalne mogą być także zlokalizowane bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli na działce sąsiedniej będzie realizowany obiekt o tej samej funkcji /zabudowa bliźniacza i szeregowa/. Wskazano także, iż decyzją z dnia 27 maja 1986 r. Naczelny Architekt Warszawy uchylił decyzję organu stopnia podstawowego z dnia 11 sierpnia 1983 r. w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego inwestycji w części dotyczącej segmentu nr 14, należącego do Janusza P. Przeprojektowanie planu realizacyjnego i umieszczenie na działce nr 103 budynku stykającego się ze szczytem budynku szeregowego nr 14, należącego do Janusza P., jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Szczegółowe warunki realizacji budynku Anastazji P. zostaną określone w pozwoleniu na budowę w taki sposób, by Janusz P. nie poniósł szkody materialnej, a dobudowanie budynku nie spowodowało pogorszenia warunków mieszkalno-użytkowych w odniesieniu do budynku i działki Janusza P. Na powyższą decyzję Janusz P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Artykuł 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 35 poz. 185 ze zm./ określa kategorie inwestycji, które wymagają wydania decyzji o lokalizacji inwestycji. Do takich inwestycji, realizowanych przez osoby fizyczne, przepis ten zalicza inwestycje przemysłowe, usługowe i handlowe. Z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie podziału inwestycji oraz zakresu, zasad i trybu ustalenia ich lokalizacji /Dz.U. nr 31 poz. 149/ określa w par. 1, jakie inwestycje należą do inwestycji o znaczeniu krajowym, a jakie - o znaczeniu lokalnym. Przepis par. 2 ust. 1 tego rozporządzenia wskazuje, że wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji wymagają inwestycje wymienione w par. 1 oraz inwestycje, których wykonanie mogłoby spowodować wprowadzenie, utrwalenie lub zwiększenie ograniczeń i uciążliwości, pogorszenie stanu ochrony środowiska, sanitarnego albo bezpieczeństwa ludzi lub mienia na terenach sąsiednich. Paragraf 2 ust. 4 tego rozporządzenia wprowadza ponadto obowiązek ustalenia, na wniosek inwestora, lokalizacji inwestycji nie objętych par. 1 i 2 ust.

1. Porównanie wymienionych wyżej przepisów rozporządzenia i ustawy pozwala na wyprowadzenie wniosku, że na wniosek inwestora, będącego osobą fizyczną, decyzja o lokalizacji inwestycji może być wydana tylko wówczas, gdy ma być realizowana inwestycja o charakterze przemysłowym, usługowym lub handlowym. Tego rodzaju decyzja nie może być wydana dla innych inwestycji osób fizycznych, na przykład w zakresie budownictwa jednorodzinnego.

Wprowadzenie w par. 2 ust. 4 omawianego rozporządzenia obowiązku wydania decyzji o lokalizacji inwestycji tylko na wniosek inwestora nie zmienia powyższej zasady. Wniosek strony bowiem ma znaczenie wyłącznie procesowe, gdyż powoduje wszczęcie postępowania, ale tylko w sprawach o których mowa w art. 35 ust. 1 cytowanej ustawy.

Skoro więc zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji dotyczą ustalenia lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przeto uznać należy, że zostały wydane bez podstawy prawnej, a tym samym dotknięte są wadą nieważności wskazaną w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, należało na mocy art. 207 par. 1 i 3 Kpa stwierdzić nieważność decyzji obu instancji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 208 Kpa.