Wyrok WSA w Warszawie z 10 września 2004 r., IV SA 844/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 10 września 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi D. i C. S. na decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie WSA Izabela Ostrowska, As. WSA Bogusław Cieśla
Rafał Kubik protokolant

Uzasadnienie

7/IV SA 844/03

Uzasadnienie

D. i C. małżonkowie S. złożyli w dniu [...] października 2001 r. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. w sprawie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę jako wydanej z wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Wnioskodawcy podnieśli, że decyzja nie określa jakie roboty budowlane należy wykonać, aby osiągnąć stan zgodny z pozwoleniem na budowę przez co jest niewykonalna.

Organ I instancji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. na podstawie art. 157 § 1 i 2 kpa, art. 158 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W uzasadnieniu wskazał, że małżonkowie S. zostali zobowiązani do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym oraz do usunięcia zagrożenia spowodowanego istniejącą linią napowietrzną niskiego napięcia przebiegającą przez wybudowany budynek administracyjno-socjalny z częścią wystawową.

Organ ustalił nadto, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przed wydaniem decyzji przeprowadził postępowanie w sprawie wybudowania tego budynku z odstępstwem od pozwolenia i wstrzymał budowę na podstawie art. 50, a następnie na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego (Dz. U. z 1999 r. Nr 89 poz. 414 ze zm.) wydał kwestionowaną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ zamieścił opis na czym polegało odstępstwo od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Doprowadzenie zaś obiektu do stanu zgodnego z pozwoleniem i projektem polegało na likwidacji wskazanych tam odstępstw. Dlatego zarzut braku określenia jakie roboty należy wykonać organ rozpoznający wniosek o stwierdzenie nieważności, uznał za chybiony. Poza tym podniesiono, że gdyby rzeczywiście skarżący nie rozumieli treści decyzji to mogliby ją zaskarżyć, bądź żądać wyjaśnienia wątpliwości co do treści (art. 113 §2 kpa).

W odwołaniu skarżący wskazali, że w ich ocenie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2001 r. dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 kpt 5 kpa polegającą na niewykonalności ale organ I instancji nie odniósł się do meritum tego zarzutu podnosząc nie mający znaczenia prawnego argument, że decyzja nie została zaskarżona.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. na podstawie art. 138 § 1 kpt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Odnosząc się do zarzutu niewykonalności decyzji organ uznał, że sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Trwała niewykonalność polega na tym, że albo nie ma technicznej możliwości jej wykonania (niewykonalność faktyczna) albo istnieją prawne nakazy i zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji (niewykonalność prawna). Natomiast badana decyzja nie jest w żaden z tych sposobów niewykonalna. Nadto w ocenie organu nie istnieją także inne wady z art. 156 § 1 kpa mogące skutkować nieważnością przedmiotowej decyzji.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności wnieśli D. i C. małżonkowie S. Powtórzyli zarzut, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2001 r. nie precyzuje obowiązku jaki nałożono na adresata i wobec tego jest niewykonalna. Jako argument tej niewykonalności podnieśli niemożność przymusowego egzekwowania tak sformułowanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał twierdzenie o braku wady trwałej niewykonalności decyzji co powodowało odmowę stwierdzenia jej nieważności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Przesłanką wskazaną w art. 156 § 1 kpt 5 kpa skutkującą stwierdzeniem nieważności jest niewykonalność decyzji. Na istnienie tej przesłanki w kwestionowanej decyzji powołują się skarżący.

Niewykonalność decyzji może być faktyczna jak i prawna. Jednak z żadnym z tych przypadków nie mamy do czynienia w tej sprawie.

W istocie przedmiotowa decyzja wykazuje brak dostatecznie sprecyzowanej osnowy, który w ocenie sądu nie prowadzi jednak do nieważności kwestionowanego aktu, także w aspekcie przesłanki z art. 156 § Ipkt2kpa.

Decyzja administracyjna składa się bowiem z kilku elementów wymienionych w art. 107 § l kpa. Dla jej poprawności niezbędnym jest, aby pomiędzy takimi elementami, jak: podstawa prawna, rozstrzygnięcie czyli osnowa oraz uzasadnienie prawne i faktyczne, istniała wewnętrzna spójność. Spójność tę mimo wyżej wskazanej wady samej osnowy wykazuje decyzja będąca przedmiotem postępowania nieważnościowego.

Analizując zarzuty skargi trzeba zauważyć, że rozstrzygnięcie i uzasadnienie to dwa istotne elementy składowe decyzji. Obie te części stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym, żadna z tych części oddzielnie nie może istnieć w obrocie prawnym. Wymogi decyzji administracyjnej zostały precyzyjnie określone w przepisie art. 107 kpa, braki w tym zakresie stanowią o wadliwości aktu, która może mieć różny ciężar gatunkowy.

Nie do przyjęcia byłby pogląd, że mimo precyzyjnego określenia na czym polegają odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego wskazane w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, mamy do czynienia z takim stopniem niedookreślenia całej decyzji, który skutkuje wadą nieważności.

Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z nałożonym na stronę obowiązkiem, polegającym na doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę. W uzasadnieniu natomiast wypunktowano na czym polegało odstępstwo od pozwolenia zatwierdzającego projekt budowlany. Oba te elementy wskazują na rzeczywistą wolę organu administracyjnego załatwiającego sprawę w trybie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego i przy dokonaniu jej całościowej wykładni nie zachodzą wątpliwości interpretacyjne.

W tej sytuacji zasadne jest przypomnienie,że tylko rażące naruszenie prawa może być przesłanką do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej a takiego naruszenia prawa w przedmiotowej decyzji Sąd nie dostrzega. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 września 2000 r. sygn. akt V SA 2998/99 LEX nr 51249)

Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.