Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 8 lutego 1988 r., sygn. akt IV SA 851/86

Teza

1. W sprawie, w której stroną w sporze, dotyczącym wymiaru opłat za rozmowy telefoniczne - rozstrzyganym przez właściwy organ państwowej jednostki organizacyjnej "Polska Poczta, Telegraf i Telefon" /art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności - Dz.U. nr 54 poz. 275/ - jest abonent telefoniczny, a więc osoba nie mająca dostępu do urządzeń rejestrujących liczbę rozmów i mogąca przeciwstawić usługodawcy, będącemu jednocześnie organem orzekającym, tylko własne ustalenia, spostrzeżenia lub wnioski oraz ustosunkować się do ustaleń organów orzekających, szczególnego znaczenia w postępowaniu dowodowym nabiera zachowanie wymagań art. 10 par. 1 i art. 81 Kpa.
2. Stwierdzenie, że telefoniczne urządzenia licznikowe działały prawidłowo w czasie badania kontrolnego przeprowadzonego po upływie miesiąca, a nawet kilku miesięcy po kwestionowanym okresie, nie stanowi podstawy do wyprowadzania wniosku o ich właściwym funkcjonowaniu w okresie objętym sporem.
3. Przez osobę nie upoważnioną do korzystania z instalacji telefonicznej abonenta należy rozumieć każdą osobę, która nie uzyskała zgody abonenta na prowadzenie rozmowy przy użyciu jego instalacji; telekomunikacyjna służba techniczna ma oczywiście dostęp do linii telefonicznych, nic jednak nie upoważnia pracowników tej służby do prowadzenia rozmów na koszt abonenta telefonicznego.