Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 czerwca 1995 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył Gminie dobową karę pieniężną w wysokości 5,57 zł za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nie przeznaczonym.
Odwołujący się od tej decyzji Wójt Gminy nie zakwestionował ustaleń organu orzekającego co do składowania odpadów na wysypisku oraz ich ilości, podniósł natomiast, że istniejące wysypisko zostało zatwierdzone do dalszego użytkowania w miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 16 października 1990 r. To zaś oznacza w opinii odwołującego się, że zarzut, iż wysypisko jest nielegalne jest nieprawdziwy. Jest jedynie nieurządzone w związku z brakiem stosownych środków finansowych, które gmina przeznaczyła na budowę wodociągu i oczyszczalnię ścieków.
Decyzją z dnia 15 kwietnia 1996 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że podstawą wymierzenia kary był stan faktyczny gromadzenia odpadów w miejscu na ten cel nie przeznaczonym i nie mają w sprawie znaczenia priorytety inwestycji komunalnych w gminie ani też zamiar urządzenia wysypiska. Samo zaś "zakotwiczenie" wysypiska w planie zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy uznał w ślad za decyzją organu pierwszej instancji - za niewystarczający.
Skargę do NSA na ww. decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z zarzutami jak w odwołaniu wniosła Gmina, a Główny Inspektor wniósł o oddalenie skargi z uzasadnieniem jak w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 110 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196/ za gromadzenie lub wylewanie odpadów w nie przeznaczonych na ten cel miejscach wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza karę pieniężną. Bezsporne jest, że gmina nie miała na dzień orzekania w sprawie urządzonego wysypiska, a jego funkcję pełniło, przy akceptacji gminy, wysypisko nieurządzone, użytkowane bez stosownych zezwoleń przy braku urządzeń zabezpieczających środowisko. Co więcej, w świetle podjętej uchwały Rady Gminy z dnia 16 sierpnia 1997 r. w sprawie programu utrzymania czystości w gminie, można domniemywać, że gmina nie tylko godziła się na wywóz śmieci na ww. wysypisko, ale wręcz do tego zobowiązywała, tak jak to później expressis verbis uczyniła przepisami ww. uchwały.
Sąd podziela pogląd orzekających w sprawie organów, że sam fakt, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano miejsce pod wysypisko tam gdzie składowane są odpady, nie wystarcza jeszcze do uznania, iż są one składowane w miejscu na ten cel wyznaczonym. Aby tak było, gmina winna urządzić wysypisko, uzyskując wcześniej stosowne decyzje inwestycyjne.
Jeżeli zatem niewątpliwe jest, że Gmina nie ma urządzonego wysypiska i odpady składuje się tam przynajmniej za jej przyzwoleniem, na terenie, który jest jedynie na ten cel przeznaczony w planie przestrzennym, to zasadnie organy orzekające w sprawie utrzymują, iż odpady są składowane w miejscu na ten cel nie przeznaczonym. To zaś skutkuje obowiązkiem orzeczenia kary stosownie do wyżej przywołanego przepisu ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, co też miało miejsce w niniejszej sprawie.
Jeżeli zatem orzekające w sprawie organy działały w zgodzie z obowiązującym prawem Sąd skargę oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.