Wyrok WSA w Warszawie z 19 sierpnia 2004 r., IV SA 892/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skarg T. K., E.O., T.K. i H.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki fundamentów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Sędziowie NSA Halina Kuśmirek, As. WSA Bogusław Cieśla
Anna Kuklińska protokolant

Uzasadnienie

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2001 r., wydaną na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazał: T. i H. K., T. K. oraz E.O. dokonanie rozbiórki fundamentów wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].

Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 13.06.2000 r., fundamenty mają wymiary 11,40 x 6,40m, znajdują się poniżej poziomu terenu i zostały wykonane w 1998 r. bez wymaganego pozwolenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli jej adresaci.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania współwłaścicieli nieruchomości, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na powyższą decyzję T. K., E. O., T. K. oraz H. K. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwestionując to, że przyjęto w decyzji, iż to oni byli inwestorami przedmiotowych fundamentów. Tymczasem, jak twierdzą przed kupnem nieruchomości na tym terenie istniały różne obiekty (budynki) i być może jest to pozostałość z tamtych czasów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

Skarga jest uzasadniona.

Analizując całość materiałów przedstawionych w sprawie, w ocenie Sądu, sprawa fundamentów, których nakazano rozbiórkę na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nie została przez organy dostatecznie wyjaśniona. Wydaje się, że zbyt szybko i bez dostatecznego rozeznania całokształtu sprawy przyjęto, że przedmiotowe fundamenty zostały wybudowane w 1998 r. Na tle opracowań Agencji G. wykonanych na zlecenie skarżących, nie można wykluczyć istnienia tych fundamentów w ziemi jeszcze przed zakupem nieruchomości przez skarżących. Skoro tak, to nie można jednoznacznie przesądzić, że mają tu zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Poza tym, skoro na tym terenie wcześniej były inne obiekty budowlane, to nie można też wykluczyć, że nie jest to pozostałość po tamtych obiektach. Nie można więc w tej sytuacji powiedzieć, że na fundamenty te, nie było wymaganego pozwolenia na budowę, bowiem nie wiadomo kiedy powstały. W tym zaś przypadku precyzyjne ustalenie daty budowy przedmiotowych fundamentów jest niezbędne chociażby z uwagi na to, że może mieć tu już zastosowanie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli byłyby zbudowane po 01.01.1995 r. Jak wynika z protokołu z dnia 30 lipca 2003 r. – fundamentów betonowych nie stwierdzono. Oczywiście, nie można wykluczyć tego, że zostały rozebrane przez współwłaścicieli nieruchomości, po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę. Jak widać z powyższego jest tu zbyt wiele wątpliwości i niejasności a wszystkie one przemawiają na korzyść skarżącego, który twierdzi, iż są to jakieś stare fundamenty, pozostałości po obiektach istniejących dawniej na tej działce i nie można z góry przyjąć, że obiekty te (obecnie już nieistniejące) były wzniesione bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sprawa jest nietypowa, gdyż dotyczy fundamentów, które są (lub były) w ziemi i mogły być równie dobrze pozostałościami po dawnych budowlach, jak i efektem robót budowlanych prowadzonych w 1998 r., jak przyjęto w decyzji. Brak jednak przekonujących jednoznacznie danych do przyjęcia jednej bądź drugiej tezy tym bardziej, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 30.07.2003 r. spornych fundamentów nie odnaleziono.

W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe wątpliwości, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.