Wyrok WSA w Warszawie z 19 sierpnia 2004 r., IV SA 896/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skarg T. K., E.O., T.K. i H. K. na decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki altany oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Sędziowie NSA Halina Kuśmirek, As. WSA Bogusław Cieśla
Anna Kuklińska protokolant

Uzasadnienie

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2001 r., wydaną na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazał: T. i H. K., T. K. oraz E. O. dokonanie rozbiórki drewnianej altany ogrodowej o wymiarach 2,50 x 1,85m, postawionej bez wymaganego pozwolenia na budowę, na nieruchomości przy ul. [...] w W. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, istnienie przedmiotowej altany ujawniono w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu 13.06.2000 r. Według oświadczenia inwestora altana ta została postawiona w maju 2000 r. Ponieważ obiekt ten powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i znajduje uzasadnienie zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego.

Współwłaściciele nieruchomości – w/w adresaci decyzji z dnia 16 marca 2001 r., wnieśli odwołanie. Ich zdaniem, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 oraz art. 3 ust. 4b Prawa budowlanego, altana ogrodowa zaliczana jest do obiektów architektury ogrodowej, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnia, iż przedmiotową altanę należy zakwalifikować w myśl art. 3 ust. 4 Prawa budowlanego, jako obiekt małej architektury, którego budowa wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi – art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. W sprawie spornej altany nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 6 Prawa budowlanego, gdyż dotyczy on altan i obiektów gospodarczych na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych. Inwestor wykonując samowolnie przedmiotową altankę, naruszył zatem przepis art. 28 Prawa budowlanego, co wypełnia przesłankę z art. 48 ustawy – orzeczenie przymusowej rozbiórki.

Na powyższą decyzję T. K., E. O., T. K. i H. K. złożyli skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o unieważnienie zaskarżonej decyzji.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

Skarga jest nieuzasadniona.

Faktu istnienia spornej altany na terenie nieruchomości, stanowiącej współwłasność skarżących, żadna ze stron nie neguje, podobnie jak i daty jej ustawienia – 2000 r. Zgodnie z art. 3 ust. 4 Prawa budowlanego, przedmiotowa altana ogrodowa jest zaliczana do obiektów małej architektury. Obiekty małej architektury stosownie do przepisu art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nie wymagają pozwolenia na budowę. Jednak zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tego typu obiekty wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Jak wynika z akt sprawy, inwestorzy nie dokonali takiego zgłoszenia, chociaż w skardze wspominają o zgłoszeniu w dniu 10.08.1998 r. prowadzenia prac remontowych na terenie działki. Ta ostatnia informacja jest jednak zbyt ogólnikowa i nie poparta żadnym dowodem, aby ją uznać za dowód w sprawie. Poza tym gdyby nawet przyjąć, że takie zgłoszenie miało miejsce, nie mogłoby ono dotyczyć budowy altany ogrodowej w 2000 r.

W świetle przepisu art. 48 Prawa budowlanego, dotyczy on w takim samym stopniu budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak i braku wymaganego zgłoszenia – konsekwencje prawne są takie same. Brak więc podstaw do kwestionowania w tym przypadku zastosowania w/w przepisu – nakazującego rozbiórkę obiektu budowlanego (altany ogrodowej).

Fakt, że altana ogrodowa nie jest trwale połączona z gruntem i może być przeniesiona w inne miejsce, nie zmienia kwalifikacji prawnej tego obiektu.

Skoro sporna altana była ustawiona w maju 2000 r., czego skarżący nie kwestionują, nie mógł tu mieć zastosowania przepis art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.