Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 01.02.2001 r. (...), po rozpatrzeniu odwołania Ireny D. i Witolda D., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa
- - utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. z dnia 11.12.2000 r. (...) z urzędu stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 08.07.1999 r. (...) przenoszącej decyzją tego organu z dnia 30.12.1994 r. (...), którą udzielono pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego o pow. 92 m2 na działkach nr geod. 11704 i 11703/2 przy ul. E. P. w S. - z "S.-S." O. C. Sp. z o.o. na rzecz Witolda D., z jednoczesnym dokonaniem zmiany sposobu użytkowania części powierzchni mieszkalnej na część handlową w tym budynku.
W ocenie obu organów decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, bo w decyzji przenoszącej pozwolenie na budowę rozstrzygnięto sprawę zmiany przeznaczenia części budynku, co może być rozstrzygnięte tylko w odrębnym postępowaniu po uprawomocnieniu się decyzji przenoszącej.
Decyzję organu odwoławczego Irena D. i Witold D. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Według skarżących fakt nie doręczenia Irenie D. postanowienia z dnia 7.11.2000 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji przenoszącej z dnia 08.07.1999 r., uniemożliwił jej zajęcie stanowiska i pozbawiło uprawnień strony.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga Ireny D. i Witolda D. nie zasługuje na uwzględnienie i to niezależnie od braku zarzutów właściwych postępowaniu nieważnościowemu. W tym postępowaniu właściwy organ bada tylko i wyłącznie czy kontrolowana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 par. 1 Kpa. Nawet gdyby odpowiadał prawdzie zarzut nie doręczenia Irenie D. postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji z dnia 08.07.1997 r., to okoliczność ta może stanowić przesłankę do ewentualnego wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd obu organów, że w postępowaniu o przeniesienie decyzji udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1994 r. nie jest dopuszczalne rozstrzyganie jakichkolwiek innych kwestii. Z przepisu tego wprost wynika, że warunkiem przeniesienia takiej decyzji jest zgoda strony, na rzecz której została wydana i przyjęcie przez osobę, która o przeniesienie występuje, wszystkich warunków zawartych w tej decyzji z tym, że musi się ona wykazać prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Skoro Witold D. nowy właściciel nieruchomości nr geod. 11704 i 11703/2, wystąpił o przeniesienie na siebie decyzji z dnia 30.12.1994 r. z jednoczesną prośbą o zmianę przeznaczenia pomieszczeń części budynku, to tym samym nie wyraził woli przyjęcia wszystkich warunków pozwolenia na rozbudowę budynku, która nie przewidywała przeznaczenia jego części na część handlową. Prezydent Miasta S. nie miał więc możliwości pozytywnego załatwienia jego wniosku. Zobowiązany więc był wyjaśnić tę kwestię i w zależności od stanowiska wnioskodawcy mógł rozstrzygnąć albo tylko o przeniesieniu decyzji z dnia 30.12.1994 r., albo wydać decyzję odmowną. Zmiana sposobu użytkowania części budynku mogła nastąpić na wniosek skarżącego w odrębnym postępowaniu w trybie art. 70 Prawa budowlanego dopiero, gdy decyzja o przeniesieniu pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego stała się ostateczna. Rozstrzygając o obu kwestiach w postępowaniu dotyczącym przeniesienia decyzji, organ ten dopuścił się rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Z tych też powodów zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku.