Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 lipca 2001 r., IV SA 923/99

Rozpoznanie

w dniu 11.07.2001 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Pawła H. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 10.05.1999 r. (...) w przedmiocie opinii sanitarnej dotyczącej odstępstwa od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku - oddala skargę.

Teza

Właściwy organ nie może wydać pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia przeznaczonego na stały lub czasowy pobyt ludzi, które nie spełnia norm w zakresie wysokości i poziomu podłogi, określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich użytkowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./, jeżeli wojewódzki /obecnie terenowy/ inspektor sanitarny nie udzieli na to zgody.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Uzasadnienie

Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 10.05.1999 r. - (...), po rozpatrzeniu zażalenia Pawła H., działając na podstawie art. 106 i art. 138 par. 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa - utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 17.02.1999 r. (...) w sprawie opinii sanitarnej dotyczącej odstępstwa od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w zakresie wysokości pomieszczeń i obniżenia poziomu podłogi poniżej terenu w Zakładzie Krawiectwa Konfekcyjnego "PIK" w Z. W. przy ul. Ż. nr 14E.

Postanowienie organu odwoławczego Paweł H. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając mu naruszenie art. 7 Kpa oraz art. 32 ust. 2 w związku z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Według skarżącego skoro Wojewódzki Inspektor Sanitarny w terminie 14 dni nie wniósł zastrzeżeń do przeznaczenia pomieszczeń o wysokości 2,25 m na czasowy pobyt ludzi, to nie było podstaw do wydania kwestionowanego postanowienia po upływie tego terminu oraz do nakazania uzyskania wysokości minimum 2,5 m w pomieszczeniach produkcyjnych i zastosowania w nich klimatyzacji. W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga Pawła H. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ par. 72 ust. 2 i par. 73 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./ stanowi samodzielną podstawę prawną zezwalającą wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu na wyrażenie zgody w przypadku odstępstw od wymogów wysokości pomieszczeń produkcyjnych i usługowych przeznaczonych na czasowy pobyt ludzi, jeżeli występują w nich czynniki szkodliwe dla zdrowia, jak to ma miejsce w przedmiotowym przypadku. Natomiast termin przewidziany w art. 32 ust. 2 w związku z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. nie jest adresowany do organu uzgadniającego, lecz do właściwego organu wyrażającego zgodę na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia. Nie zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 14 dni uprawnia organ budowlany do uznania, że brak jest zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań. Dotyczy więc innych sytuacji niż w niniejszej sprawie. Przyjęte w par. 2 ust. 2 i par. 73 ust. 3 powołanego rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. pojęcie "warunku uzyskania zgody" należy rozumieć zgodnie z wykładnią językową i systemową tych przepisowa. Właściwy organ nie może wydać pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia przeznaczonego na stały lub czasowy pobyt ludzi, które nie spełnia norm w zakresie wysokości i poziomu podłogi określonych w tym rozporządzeniu, jeżeli wojewódzki /obecnie terenowy/ inspektor sanitarny nie udzieli na to zgody. Zgoda ta winna być udzielona w terminie określonym w art. 35 par. 3 Kpa z możliwością jego przedłużenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący samowolnie zmienił sposób użytkowania pomieszczeń piwnicznych w budynku mieszkalnym na pomieszczenia zakładu krawiectwa konfekcyjnego, w których występują czynniki szkodliwe dla zdrowia jak pył i hałas. Nawet przy założeniu, że odpowiadają prawdzie twierdzenia skarżącego, że wykorzystywane są one tylko na czasowy pobyt pracowników, to i tak wysokość tych pomieszczeń winna wynosić co najmniej 2,5 m oraz powinna być w nich zastosowana klimatyzacja.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1994 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzekł jak w sentencji wyroku.