Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem (...) z dnia 4 lutego 2002 r. utrzymał w mocy postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 28 listopada 2001 r. (...), którym to odmówiono Liliozie P. i Wacławowi J. wydania zaświadczenia o treści przedstawionej przez osoby ubiegające się o zaświadczenie.
W uzasadnieniu postanowienia organ administracyjny podał, iż wniosek nie dotyczył wydania zaświadczenia, lecz poświadczenia treści przedstawionego zaświadczenia. Dlatego organ związany wnioskiem stron zasadnie odmówił dokonania czynności, o którą wnieśli skarżący.W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Lilioza P. i Wacław J. podali, iż sporządzone przez nich zaświadczenie stanowiło propozycję co do treści wystawionego kolejno przez organ zaświadczenia. Były to jedynie propozycje, które organ mógł przyjąć, bądź nie. Zdaniem skarżących kodeks postępowania administracyjnego nie zabrania formułowania przez strony żądanego zaświadczenia. Art. 219 taką możliwość dopuszcza. Skoro zaś organ nie uzasadnił odmowy motywacją nieprawdziwości zawartych faktów w załączonej propozycji, należy uznać, iż tak fakty jak i stan prawny bytu prawdziwe.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Podał również, iż przedłożone przez skarżących "zaświadczenie" ewidentnie przekracza dane zawarte w ewidencji organu, rejestru lub innych danych. Zawiera również szereg kategorycznych sądów dotyczących działań podejmowanych przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 217 par. 2 Kpa postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może być wszczęte wyłącznie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.
W myśl art. 217 par. 2 Kpa zaświadczenie wydaje się jeżeli:
1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
2/ osoba ubiega się o zaświadczenie, ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
W niniejszej sprawie chodzi o przypadek określony w art. 217 par. 2 pkt 2 Kpa.
Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu.
Wbrew twierdzeniom skargi organ wydający zaświadczenie jest związany treścią żądania osoby ubiegającej się o jego wydanie.
Skarżący występując o wystawienie zaświadczenia wnioskowali o wydanie dokumentu o załączonej treści. Propozycja przedstawiona przez osoby ubiegające się o wydanie zaświadczenia znacznie odbiega od urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, które mógł wystawić M. Inspektor Nadzoru Budowlanego. Kategoryczność stwierdzeń zawartych we wniosku, żądanie sformułowania ocen w oparciu o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów przekraczają kompetencję organów nadzoru budowlanego.
Trzeba również podkreślić, iż zaświadczenie może być wydane w oparciu o dane znajdujące się w posiadaniu tego organu.
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ odwoławczy dysponuje jedynie częścią dokumentów dotyczących tzw. samowoli budowlanej. Podstawowa dokumentacja w tej sprawie znajduje się w organie szczebla powiatowego.
Jak wynika z akt sprawy skarżący zwrócili się już do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiatu G. o wydanie stosownego zaświadczenia, lecz treść uzyskanego dokumentu ich niezadowoliła.
Zaświadczenie jest dokumentem, który ma urzędowy charakter i w myśl art. 76 Kpa. stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. Takich kryteriów nie spełniła treść zaproponowanego przez skarżących zaświadczenia.
Zwrócić należy uwagę, że w swoich postanowieniach organy rozstrzygające sprawę nie zawarły rozważań co do spełnienia po stronie ubiegających się o zaświadczenie, przesłanki interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. W konkretnym stanie faktycznym nie miało to jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.