Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 marca 1987 r., IV SA 934/86

Teza

1. Z dniem 1 września 1980 r. /to jest z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska - Dz.U. nr 3 poz. 6/, zagadnienia stref ochronnych mogą być rozstrzygane w sposób określony w art. 71 tej ustawy. Oznacza to, że od tej daty wszelkie przepisy prawa, traktujące o strefach ochronnych, należy interpretować z uwzględnieniem art. 71 wskazanej ustawy i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 1980 r. w sprawie zasad tworzenia i zagospodarowania stref ochronnych /Dz.U. nr 24 poz. 92/.
2. Odległości przewidziane w przepisach określających rozmieszczenie obiektów budowlanych w przestrzeni /np. rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki - Dz.U. nr 17 poz. 62/, a także zarządzenie z dnia 28 maja 1973 r. w sprawie budownictwa baz ropy i produktów naftowych oraz rurociągów dalekosiężnych do transportu ropy i produktów naftowych - Dz.Urz. Min. Bud. nr 6 poz. 19/, nie mogą być utożsamiane z pojęciem stref ochronnych.
3. Wobec działania w strukturze urzędów stopnia wojewódzkiego również wydziałów ochrony środowiska, jako terenowych odpowiedników Ministerstwa Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych, dotychczasową właściwość organów do spraw nadzoru budowlanego w sprawach ustanawiania stref ochronnych należy obecnie rozpatrywać z uwzględnieniem wszelkich zmian prawodawstwa, jakie nastąpiły po dniu 1 września 1980 r.