Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 marca 2002 r., IV SA 950/01

Sprawa

sprawy ze skargi Ireny R. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia 27 lutego 2001 r. (...) w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały

Teza

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ w planie miejscowym ustala się warunki i zasady podziału terenu na działki budowlane. Wymieniony przepis daje gminie wyłącznie prawo do ustalania warunków i zasad podziału terenu objętego planem na działki budowlane, nie daje natomiast podstawy wprowadzania zakazu podziału danego terenu na działki budowlane jak czyni to kwestionowany projekt planu i jak przyjmuje zaskarżona uchwała.

Działając na podstawie wymienionego przepisu uchwalając plan miejscowy gmina może zawrzeć w nim warunki określające między innymi liczbę i wielkość działek budowlanych i ich przeznaczenie, warunki ich tworzenia, nie może natomiast wprowadzać zakazu podziału w tym również "wtórnego". Zwrócić należy przy tym uwagę, że przepis ten dotyczy wyłącznie terenów przeznaczonych pod budowę i na jego podstawie gmina nie może w planie miejscowym określać zasad podziału innych terenów, które nie mają takiego przeznaczenia.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Zaskarżoną uchwałą w powołaniu na art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/ Rada Miasta O. odrzuciła zarzut Ireny R. do projektu planu zagospodarowania przestrzennego "obszaru obejmującego swym zasięgiem pas terenu PKP oraz tereny do niego przyległe wraz z Centrum, biegnący przez miasto O. z północnego zachodu na południowy wschód - Etap II". W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że działka skarżącej zgodnie z projektem planu jest przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną dopuszczoną na działkach leśnych. Działka ta o nr 20 obr. 156 w ewidencji gruntów jest wpisana jako grunt leśny i warunkiem jej zabudowy jest uzyskanie odpowiedniej decyzji przewidzianej w przepisach ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z orzeczeniem Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 18 grudnia 1997 r. na działce tej dopuszczalne jest trwałe wylesienie gruntu o powierzchni 400 m2 i budowa jednego budynku przy zachowaniu drzewostanu leśnego na pozostałej części tej działki. W świetle tego orzeczenia nie ma możliwości dopuszczenia zabudowy tej działki w większym zakresie.

W skardze na tę uchwałę Irena R. kwestionuje przyjęte rozwiązanie w projekcie planu nie zezwalające na zabudowę działki w większym zakresie, wnosząc o zbadanie zgodności z prawem projektu planu w tej części. Skarga wywodzi, że projekt planu narusza uprawnienia wynikające z tytułu własności do działki Nr 20 obręb 156 nie zezwalając na jej podział i zabudowę w większym zakresie. Skarżąca podnosi że czuje się pokrzywdzona tym, że inni właściciele są traktowani odmiennie, bowiem wokół wymienionej działki istnieją posesje dużo mniejsze a w ostatnim czasie wydano decyzje o warunkach ich zabudowy. Skarga podnosi, że tytuł do działki mają trzy osoby i wobec tego wnosi o spowodowanie możliwości podziału tej działki na trzy części.

Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podnosząc, że podział działki nr ewid. 20 i zabudowa w większym niż przyjmuje projekt planu zakresie wobec treści orzeczenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych zezwalającego na trwałe wylesienie tylko 400 m2 gruntu przy zachowaniu drzewostanu leśnego na pozostałej części działki i budowę jednego, oprócz już istniejących budynków są niedopuszczalne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W związku z treścią orzeczenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 18 grudnia 1997 r. zezwalającego na budowę wyłącznie jednego budynku na działce, na której wylesienie tenże organ wyraził zgodę, Rada Miasta O. będąc związana tym stanowiskiem nie mogła w szerszym zakresie, niż czyni to wymienione orzeczenie, zezwalać na zabudowę działki nr ewid.

20. Zarzuty skargi skierowane przeciwko temu stanowisku zaskarżonej uchwały są nieuzasadnione, bowiem stanowisko to jest zgodne z prawem.

Natomiast uzasadniona jest skarga w tym zakresie, w jakim dotyczy przyjęcia w projekcie planu zapisów o zakazie wtórnego podziału działek. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym ustala się warunki i zasady podziału terenu na działki budowlane. Wymieniony przepis daje gminie wyłącznie prawo do ustalania warunków i zasad podziału terenu objętego planem na działki budowlane, nie daje natomiast podstawy wprowadzania zakazu podziału danego terenu na działki budowlane jak czyni to kwestionowany projekt planu i jak przyjmuje zaskarżona uchwała. Uprawnienia takiego nie dają radzie gminy również inne przepisy. Działając na podstawie wymienionego przepisu uchwalając plan miejscowy gmina może zawrzeć w nim warunki określające między innymi liczbę i wielkość działek budowlanych i ich przeznaczenie, warunki ich tworzenia nie może natomiast wprowadzać zakazu podziału w tym również "wtórnego". Zwrócić należy przy tym uwagę, że przepis ten dotyczy wyłącznie terenów przeznaczonych pod budowę i na jego podstawie gmina nie może w planie miejscowym określać zasad podziału innych terenów, które nie mają takiego przeznaczenia. Uregulowanie to pozostaje w ścisłym związku z art. 92 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zawarty w projekcie planu, którego dotyczył wniesiony zarzut, zapis przewidujący zakaz wtórnego podziału działek wykracza poza uprawnienia gminy objęte w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęcie w kwestionowanym projekcie planu tego zapisu i nieuwzględnienie przez Radę Miasta O. wniesionego przez skarżących zarzutu oznacza, że zaskarżona uchwała zapadła z naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 24 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy.