Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 stycznia 2002 r. uchylił decyzję Wojewody W. - M. z dnia 28 listopada 2001 r. w części dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty Sz. z dnia 3 listopada 2000 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji oraz utrzymał w mocy wymienioną na wstępie decyzję w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Sz. z dnia 19 grudnia 2000 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, co następuje.
Starosta Sz. postanowieniem z dnia 3 listopada 2000 r. nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektowanego budynku do stanu zgodnego z par. 272 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/. Wojewoda W. - M. stwierdzając nieważność tego postanowienia, na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, uznał, że nałożenie takiego obowiązku nie ma uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Organ odwoławczy zauważył, że postanowienie z dnia 3 listopada 2000 r. nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia, a co za tym idzie, zgodnie z art. 126 Kpa, nie miały do niego zastosowania przepisy art. 156 - 159 Kpa. W związku z tym należało uchylić w tym zakresie decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie prowadzone przez ten organ.
Odnosząc się do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Sz. z dnia 19 grudnia 2000 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącego zespołu gastronomiczne - hotelarskiego przy ul. B. S. 17 w Sz. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że decyzja z dnia 19 grudnia 2000 r. dotknięta jest wadą określoną w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Organ odwoławczy zauważył, że decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę była konsekwencją niewykonania przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 3 listopada 2000 r. Nałożenie tego obowiązku było nieuzasadnione, gdyż dokumentacja projektowa została uzgodniona przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Ponadto przedstawiona została pozytywna opinia Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej z dnia 27 września 2000 r., potwierdzająca zgodność inwestycji z wymaganiami określonymi w par. 272 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. W związku z powyższym organ uznał, że decyzja z dnia 19 grudnia 2000 r., będąca konsekwencją wadliwego postanowienia z dnia 3 listopada 2000 r. dotknięta jest wadą określoną w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli Stanisława S. i Cecylia K. Skarżąca Stanisława S. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art. 6, 7, 9 i 84 par. 1 Kpa. Zwróciła uwagę, że organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję powołał się na opinię, która nie ma waloru dowodu z opinii biegłego. Ponadto stwierdziła, że jest przekonana, iż rozstrzygnięcie narusza jej prawa wynikające z Kpa i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy. Natomiast skarżąca Cecylia K. zarzuciła, że nie brała udziału w żadnym stadium postępowania, mimo, że planowana rozbudowa i przebudowa ma być realizowana na działce sąsiedniej przez co naruszone zostaną jej "słuszne prawa obywatelskie". Wskazując na powyższe uchybienia skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargi są niezasadne.
Wojewoda W. - M. wszczął i prowadził postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Sz. z dnia 19 grudnia 2000 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku gastronomiczne - hotelarskiego przy ul. B. S. 17 w Sz. Kontroli organu nadzoru nie mogło natomiast podlegać postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, gdyż na tego rodzaju postanowienie nie przysługuje zażalenie, co oznacza, że stosownie do art. 126 Kpa, nie mają do niego również zastosowania przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności /art. 156 -159 Kpa.
Natomiast Wojewoda W. - M. uznał za dopuszczalne stwierdzenie nieważności wymienionego postanowienia w ramach postępowania nadzorczego dotyczącego decyzji z dnia 19 grudnia 2000 r., wychodząc z założenia, że postanowienia na które nie przysługuje zażalenie mogą być zaskarżone w odwołaniu od decyzji. Stanowisko to jest błędne, gdyż Wojewoda W. - M. nie rozpatrywał sprawy na skutek wniesienia odwołania od decyzji z dnia 19 grudnia 2000 r., lecz badał wymienioną ostatnio decyzję w ramach postępowania nadzorczego, które jak zostało to wyżej wskazane nie może być prowadzone w stosunku do postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie.
W związku z tym organ odwoławczy trafnie uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 3 listopada 2000 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie.
Przechodząc do oceny legalności rozstrzygnięcia w sprawie nieważności decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku gastronomiczne - hotelowego, należy podzielić zapatrywanie organu odwoławczego co do wydania go z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na budowę po bezskutecznym upływie terminu określonego w postanowieniu nakładającym na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego. Z powyższego wynika, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pozostaje w ścisłym związku z nałożeniem na inwestora, w drodze postanowienia, określonych obowiązków. W wypadku, gdy postanowienie, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, jest wadliwe może dojść do wydania decyzji odmownej z naruszeniem prawa, które w pewnych sytuacjach może być rażące.
Postanowienie Starosty Sz. nakładające na inwestora obowiązek doprowadzenia projektowanego obiektu do stanu zgodnego z par. 272 rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/, nie znajdowało uzasadnienia w stanie sprawy. Powołany przepis rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa, że odległość między budynkami zaliczonymi do kategorii zagrożenia ludzi /ZŁ/ nie może być mniejsza niż 10 m. /par. 272 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia/.
Należy jednak zauważyć, że strefę pożarową może stanowić nie tylko pas wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości określone w par. 270-272, lecz również budynek lub jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzieleń przeciwpożarowych, zaprojektowane z zachowaniem warunków określonych w par. 233 i par. 234 rozporządzenia. W przedstawionym projekcie budowlanym ściana od strony sąsiedniej działki nr 170/1, została przewidziana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego co oznacza, że zostały spełnione warunki ochrony przeciwpożarowej. Podkreślić również należy, że projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a ponadto został pozytywnie zaopiniowany przez W. - M. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej.
Należy przy tym zauważyć, że ostatnio wymieniona opinia nie miała waloru dowodu z opinii biegłego i nie była tak traktowana przez organy orzekające w sprawie. Była ona wskazana jako dokument, którym dysponował Starosta Sz. i mimo jego treści wydał postanowienie z dnia 3 listopada 2000 r. W związku z tym nietrafny jest zarzut naruszenia art. 84 par. 1 Kpa.
W opisanym wyżej stanie sprawy nałożenie na inwestora obowiązku "doprowadzenia projektowanego budynku do stanu zgodnego z par. 272" powołanego wyżej rozporządzenia było wadliwe. Konsekwencją niewykonania przez inwestorów obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 3 listopada 2000 r. było wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na uwadze, że stanowiące podstawę wydania decyzji postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa. Sąd podzielił zapatrywanie organów, iż decyzja z dnia 19 grudnia 2000 r. rażąco narusza prawo - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia, wyrażonej w art. 10 Kpa, zasady zapewnienia udziału w każdym stadium postępowania stwierdzić należy, iż jest on nieuzasadniony. Z akt postępowania administracyjnego wynika, iż skarżące brały udział w całym postępowaniu, doręczano im wszelkie pisma i akty administracyjne, a ponadto korzystały one z przysługujących im uprawnień procesowych, przedstawiając swe stanowisko na piśmie i wnosząc środki zaskarżenia. Pozostałe zarzuty, sformułowane dosyć ogólnikowo, sprowadzają się do wyrażenia niezadowolenia z projektowanej rozbudowy i przebudowy budynku gastronomiczno-hotelarskiego i związanych z tym uciążliwości. W związku z tym stwierdzić należy, że Sąd w niniejszym postępowaniu badał wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, co oznacza, że nie oceniał niedogodności związanych z planowaną inwestycją.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł jak na wstępie.