Uzasadnienie
L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 24 stycznia 2000 r. opartą na art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał Tadeuszowi B. dokonać rozbiórki zastawki betonowej piętrzącej wodę na cieku "spod K.", wybudowanej w lipcu 1999 r. na gruntach Wspólnoty Wiejskiej, przez które przepływa ciek, dokonać rozbiórki kanałów doprowadzających i odprowadzających wodę, łączących zbiornik wodny z ciekiem "spod K." i przebiegających przez grunty Wspólnoty Wiejskiej oraz doprowadzić ciek w miejscu rozebranej zastawki do stanu poprzedniego.
Decyzja ta, zakwestionowana w odwołaniu Tadeusza B., została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 marca 2000 r. W uzasadnieniu tej decyzji zostało stwierdzone, że w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 14 stycznia 2000 r. z udziałem skarżącego ustalono, iż skarżący wybudował zastawkę betonową piętrzącą wodę na cieku "spod K.". Jest to obiekt budowlany piętrzący wodę o maksymalnej wysokości piętrzenia 0,58 cm. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. budowa tego obiektu wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Wymogowi temu nie można uczynić zadość przez - jak to twierdzi skarżący - uzyskanie przez niego pozwolenia wodnoprawnego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Anna i Tadeusz B. domagali się uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżący zarzucili, że planując budowę zbiornika wodnego /stawu/ zgłosili ten zamiar w Urzędzie Wojewódzkim w L. Po opracowaniu żądanego operatu wodnoprawnego, decyzją Wojewody L. z dnia 17 września 1998 r. udzielone zostało zezwolenie na: wykonanie zbiornika, piętrzenie wody, pobór wód z cieku, odprowadzanie nadmiaru wody, okresowe piętrzenie wody na betonowej zastawce i prowadzenie gospodarki rybackiej. Wszystkie prace wykonane przy zbiorniku, zastawce i rurach zasilających odpowiadają wymaganiom zawartym w tej decyzji. Informacje o zamiarze wykonania wyżej wymienionych prac otrzymały, jak wynika z rozdzielnika na pozwolenie, wszystkie zainteresowane jednostki organizacyjne, w tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Nikt z zainteresowanych nie wniósł żadnych zastrzeżeń.
Budowa zbiornika nie wymaga zgłoszenia organowi budowlanemu, gdyż Prawo budowlane mówi wyłącznie o obiektach piętrzących wodę, a nie o zbiorniku wodnym, który jako odrębny element został wymieniony w rozdz. I pkt 1 pozwolenia wodnoprawnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Decyzja zawierająca pozwolenie wodnoprawne określa zakres uprawnień do korzystania z wód, wykraczających poza korzystanie powszechne lub zwykłe oraz do wykonywania urządzeń wodnych z tym związanych. Jednakże decyzja ta w zakresie dotyczącym wykonywania urządzeń wodnych nie jest wystarczająca do rozpoczęcia robót budowlanych w odniesieniu do obiektów budowlanych wymagających uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy właściwemu organowi budowlanemu. W przypadku obiektów budowlanych piętrzących wodę i upustowych o wysokości poniżej 1 m, ich budowa - stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. wymaga uprzedniego zgłoszenia przez inwestora właściwemu organowi budowlanemu. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu /art. 30 ust. 2/.
Z przepisów tych wynika w sposób oczywisty, że tak określonemu wymogowi zgłoszenia budowy urządzeń wodnych nie czyni zadość doręczenie organom budowlanym do wiadomości decyzji wodnoprawnej. Brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że powzięta przez organ budowlany wiadomość o uzyskaniu przez inwestora decyzji wodnoprawnej jest równoznaczna z dokonanym przez inwestora zgłoszeniem budowy w rozumieniu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Wybudowanie zaś obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia nakłada na właściwy organ budowlany z mocy art. 48 Prawa budowlanego bezwzględny obowiązek nakazania rozbiórki takiego obiektu lub jego części.
Ponieważ tym zasadom czyni zadość zaskarżona decyzja, dlatego z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.