Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 2002 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. postanowił uzgodnić warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej [...] w P. przy ul. [...] z następującymi zastrzeżeniami:
- 1. Projekt budowlany stacji należy opracować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego / Dz.U. Nr 140, poz. 906 /.
- 2. Stację należy zaprojektować tak, aby spełnione były warunki zawarte w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą wystąpić w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania / Dz.U. Nr 107, poz. 676 /.
W uzasadnieniu postanowienia podano, iż z przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko wynika, że dla przyjętego wyposażenia i warunków pracy projektowanej stacji pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy wyższych od 0,1 W/m2 powodowane pracą jej anten wystąpią wyłącznie w przestrzeni niedostępnej dla ludzi na wys. 27 m npt i w odległości do ok. 28 m od anten sektorowych i 11 m od anteny radiolinii.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu zażaleń E. M., L. G., A. H., W. G. na powyższe postanowienie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił zaskarżone postanowienie w całości i odmówił uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej [...] w P. ul. [...]. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Miejską w P. uchwałą nr [...] z dnia [...] września 1994 r. W powyższym planie działka na której ma powstać planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] - tereny rolne zabudowa mieszkaniowa ekstensywna jednorodzinna.
Skargę do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł inwestor [...] w W. zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz.U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. /. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż planowane zamierzenie inwestycyjne jest zaliczane do infrastruktury technicznej i z orzecznictwa NSA wynika, że taka inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla danego terenu przewiduje realizację zabudowy mieszkaniowej / wyrok z dnia 4 września 1998 r. IV S.A. 1535/97 opubl. Wspólnota 1998/50/26/. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie zmienia przeznaczenia terenu, na którym będzie stała, ani nie narusza innych walorów otaczającego środowiska i w związku z tym jest zgodna z ustaleniami planu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i stwierdził, iż uciążliwość planowanej inwestycji będzie wykraczała poza lokalizację oraz, że nie jest to inwestycja infrastrukturalna niezbędna do funkcjonowania osiedla mieszkaniowego i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /.
Skarga jest zasadna.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na podstawie art. 106 k.p.a., który przewiduje współdziałanie organów administracyjnych wynikające z konkretnej normy prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie organy administracji działały w oparciu o przepis art. 40 ust.4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ich zadaniem była ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takiej oceny nie dokonał organ odwoławczy, bo trudno za taką uznać stwierdzenie, iż planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bez jakiejkolwiek analizy zamierzonego przedsięwzięcia w odniesieniu do ustaleń planu. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy próbuje rozważać, iż zamierzona inwestycja nie będzie uzasadniona na wskazanym terenie jednak są to rozważania ogólnikowe i spóźnione.
Organ odwoławczy orzekając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 co do istoty sprawy powinien dokładnie wyjaśnić stan faktyczny następnie w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i wydać orzeczenie z uzasadnieniem spełniające warunki określone w treści art. 107 k.p.a. Powyższe stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Odnośnie kwestii zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to należy zauważyć, iż ocena czy stacja bazowa telefonii komórkowej mieści się czy też nie mieści w określonym pojęciu zbiorczym z planu miejscowego należy do organu stosującego prawo. W przedmiotowej sprawie obszar na którym ma być usytuowana planowana inwestycja w miejscowym planie jest oznaczony symbolem [...] - tereny rolne zabudowa mieszkaniowa ekstensywna jednorodzinna, z ustaleń ogólnych planu / 6.2. le./ wynika, iż dopuszcza się realizację usług pod warunkiem min. nie wytwarzania uciążliwości wykraczających poza lokalizację / działkę własną / i powyższe okoliczności organ ma obowiązek rozważyć w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Takie stanowisko zostało przedstawione w uzasadnieniu Uchwały Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 15 lutego 1999 r. sygn. akt OPK 13/98 i akceptuje je w całości skład orzekający w niniejszej sprawie.
Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Na podstawie art. 152 i art. 153 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienie się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 w/w ustawy.