Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. B. wniesioną na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego.
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2007 r. tutejszy Sąd uwzględnił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. W., który w dniu [...] r. złożył do akt sądowych stosowne pełnomocnictwo.
Złożona przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna z dnia [...] r. zawierała również wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednak pełnomocnik skarżącego do dnia dzisiejszego nie złożył oświadczenia, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). W myśl § 2 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, przyznane stosownie do ust. 1 wynagrodzenie podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania w tym przedmiocie.
Przepis § 20 wyżej cytowanego rozporządzenia stanowi, iż wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
Jakkolwiek pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną, która była przedmiotem rozpoznania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 28 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 1250/07, to jednak nie wypełnił on dyspozycji wyżej przytoczonego § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.
Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 powołanego rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, lex nr 242945).
W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej przytoczonych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.