Uzasadnienie
Wraz ze skargą z dnia 6 stycznia 2014 r. A.S. złożył do Sądu pismo procesowe, w którym wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu powołując się na problemy zdrowotne.
Ponieważ powyższe żądanie nie zostało zgłoszone w wymaganej przepisami formie, zarządzeniem z dnia 4 lutego 2014 r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru.
Skarżący przedłożył rzeczony formularz w dniu 28 lutego 2014 r. precyzując, iż wnosi nie tylko o ustanowienie adwokata lecz nadto także o zwolnienie od kosztów sądowych. Równocześnie oświadczył, że posiada mieszkanie o powierzchni 47,66 m2. Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Nadto wnioskodawca wskazał, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką i dwojgiem pełnoletnich synów, zaś jedynym źródłem dochodu jego rodziny jest wynagrodzenie żony w kwocie brutto 3.516,30 zł.
Wraz z wnioskiem skarżący nadesłał zaświadczenie potwierdzające wysokość wynagrodzenia małżonki (brutto: 3.516,30 zł, netto: 2.521,14 zł), dokumenty obrazujące wysokość ponoszonych przezeń kosztów utrzymania (czynsz i opłaty za tzw. media) oraz zaświadczenia potwierdzające, że jeden z jego synów jest uczniem liceum, z kolei drugi studiuje stacjonarnie.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Na wstępie trzeba wyjaśnić, że przedmiotem skargi A.S. jest postanowienie wydane w sprawie dotyczącej choroby zawodowej. Tym samym, wnioskodawca korzysta w niniejszym postępowaniu sądowym ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W rezultacie, jego wniosek w omawianym zakresie jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika procesowego godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń A.S. wynika bowiem, iż nie posiada on oszczędności ani majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. Równocześnie sam wnioskodawca nie osiąga jakiegokolwiek dochodu (ostatnio był zatrudniony do 15 stycznia 2014 r. na podstawie umowy o pracę tymczasową) i jedynym źródłem dochodu jego czteroosobowego gospodarstwa domowego jest wynagrodzenie jego małżonki, w kwocie 2.521,14 zł, co zważywszy wysokość obciążających tę rodzinę udokumentowanych kosztów utrzymania, które należy wszak jeszcze powiększyć o niezbędne wydatki na wyżywienie, zakup środków czystości i odzieży, nie umożliwia zgromadzenia środków wystarczających na pokrycie kosztów, jakie wiążą się z udziałem profesjonalnego pełnomocnika w sprawie.
Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.