Uzasadnienie
W dniu [...] r. (data z prezentaty Sądu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo procesowe H. T., w którym skarżący oznaczył stronę przeciwną jako "pozwanego", tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnia Chorób Zawodowych w S.- dalej także w skrócie: WOMP. W osnowie pisma wskazał, że sprawa "dotyczy rozpoznania choroby zawodowej [...]."
W treści uzasadnienia skargi nawiązał do wyników badań w/w poradni oznaczonych nr [...] Nr rej. [...]. W dalszej kolejności odnotował, że rzeczony wyżej ośrodek medycyny pracy wydał w dniu [...] r. orzeczenie lekarskie nr [...] Nr rej. [...] (załącznik do skargi), mocą którego stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u H. T. choroby zawodowej.
Uzasadniając skargę nawiązał nadto do orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nr rej. [...], na podstawie którego, po przeprowadzeniu obserwacji klinicznej, stwierdzono – ponownie w tej sprawie – brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
H. T. obszernie ustosunkował się w treści skargi do wyników badań przeprowadzonych w kontekście ewentualnej choroby zawodowej. Istota skargi sprowadza się przede wszystkim do wyrażenia niezadowolenia z orzeczenia lekarskiego wydanego przez WOMP.
W odpowiedzi na skargę organ orzekający (pismo z dnia [...] r.) podniósł zarzut braku właściwości sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga H. T. jest niedopuszczalna.
W punkcie wyjścia przyszło odnotować, że treść skargi, a przede wszystkim zawarte w nim zarzuty, pozwoliły przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] r. nr [...] Nr rej. [...], mocą którego stwierdzono u H. T. brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Należało w tym miejscu wyjaśnić, że szczegółowe zasady postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., wydane na podstawie art. 237 § 1 Kodeksu pracy.
Można przyjąć, że zgodnie z treścią rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. Nr 132, poz. 1115) – zwane dalej w skrócie: rozporządzeniem, postępowanie dowodowe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych jest dwuinstancyjne i kończy się orzeczeniem o charakterze ostatecznym.
W myśl § 5 rozporządzenia, właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I stopnia, w tym między innymi – poradni i oddziale wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy (§ 5 ust. 2 pkt 1 rozp.).
Jednostkami orzeczniczymi II stopnia są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy.
Przenosząc zatem powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy należało odnotować, że jednostką I stopnia był w tej sprawie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnia Chorób Zawodowych w S., zaś jednostką II stopnia - Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Lekarze orzekający w tych jednostkach stwierdzili w tym konkretnym przypadku brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Zgodnie z § 8 rozporządzenia, orzeczenie wydane przez lekarza jednostki II stopnia stanowi jeden z dowodów, na podstawie których właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Od wydanej w ten sposób decyzji przysługuje odwołanie do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a dopiero od decyzji państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Przyszło zatem w tym miejscu zaznaczyć, że do postępowania dowodowego, jakim niewątpliwie jest postępowanie w sprawie rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów na orzeczenie wydane przez lekarza jednostki II instancji nie przysługuje zażalenie, o którym mowa w art. 106 § 5 K.p.a., a orzeczenie to nie przybiera formy postanowienia, o którym mowa w tym przepisie. Jednocześnie należało stwierdzić, że orzeczenie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie.
W wyniku poczynionych wyżej spostrzeżeń, mając na uwadze w szczególności na uwadze treść § 8 rozporządzenia, stwierdzono, że skarga H. T., wniesiona na orzeczenie lekarskie jednostki I stopnia, nie mogła skutecznie zainicjować postępowania sądowoadminsitracyjnego. Przyjmując nawet, że przedmiotem skargi jest orzeczenie lekarza jednostki II stopnia to nawet w tym przypadku, skarga byłaby niedopuszczalna.
Konstatując, należało przyjąć, że ochrona interesów H. T., w drodze postępowania sądowoadministracyjnego, mogła w tym przypadku odbyć się tylko i wyłącznie poprzez zaskarżenie do Sądu decyzji wydanej przez właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.
Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, stwierdziwszy uprzednio, że zaskarżone w tej sprawie orzeczenie nie mieści się katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, określonego w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.
Wobec niedopuszczalności skargi Sąd nie znalazł podstaw do badania kwestii terminowości skargi.