Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. W. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
W toku postępowania ustalono, że skarżący na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt [...] został częściowo ubezwłasnowolniony (k. 29). Dla skarżącego ustanowiony został kurator w osobie K. K., która została upoważniona do reprezentowania częściowo ubezwłasnowolnionego przed sądami i urzędami państwowymi (postanowienie Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. Sygn. akt [...] i postanowienie Sądu Rejonowego w T.z dnia [...] r. Sygn. akt [...] – k23).
Zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2009 r. Sąd wezwał kuratora skarżącego do złożenia pisemnego oświadczenia, czy podtrzymuje skargę, czy też ją cofa – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (k.26), Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia korespondencji znajdującego się w aktach sprawy wezwanie zostało skutecznie doręczone kuratorowi [...] r. (k. 28), który pozostawił je bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 27 ppsa osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. W przypadku skarżącego, mającego ograniczoną zdolność do czynności prawnych zdolność procesowa ograniczona jest, stosownie do art. 26 § 2 ppsa, do czynności w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonać samodzielnie. Te ostatnie z kolei wyznaczone są przepisami prawa cywilnego. Według art. 20 – 22 Kodeksu cywilnego do takich czynności należą jedynie umowy powszechnie zawierane w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, rozporządzania swoim zarobkiem i czynności w stosunku do przedmiotów majątkowych oddanych osobie, ograniczonej w zdolności do czynności prawnych, do swobodnego użytku przez przedstawiciela ustawowego.
W zakres wymienionych czynności nie wchodzi więc wnoszenie skarg do sądu administracyjnego na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym, w którym zresztą osoby takie mogą działać jedynie przez swych ustawowych przedstawicieli (art. 30 § 2 kpa). Wprawdzie występują poglądy, że ograniczoną zdolność procesową w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy raczej wiązać z możliwością samodzielnego realizowania przedmiotowości administracyjnoprawnej, jednakowoż należy je poczytać jako postulat de lege ferenda, bowiem do odejścia od granic, wyznaczonych podanymi wyżej przepisami prawa cywilnego, brak jest obecnie podstaw prawnych (por. Komentarz do art. 26 ppsa, [w:] B. Danter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, ustęp 4). Podane w tym opracowaniu przykłady dotyczą przy tym zgody małoletnich na określone czynności odnoszące się do nich, a nie do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. W rozpoznawanej sprawie nie występuje zresztą nawet taka okoliczność.
Dlatego też skarżący nie mógł skutecznie wnieść samodzielnie przedmiotowej skargi. Natomiast ustanowiony dla niego kurator w wyznaczonym terminie nie potwierdził czynności skarżącego.
W tym stanie rzeczy należało odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5, § 2 i 3 ppsa.
su.