Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] J. B. wniósł skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. mocą którego przedłużono J. B. okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] do czasu ukończenia postępowania karnego. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, który skarżący uzasadnił tym, że nie jest wykluczone, że organ administracji podejmie wobec skarżącego czynności zmierzające do zwolnienia go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, co z kolei pozbawi skarżącego prawa do uposażenia za okres przekraczający sześć miesięcy.
Dodatkowo skarżący zaznaczył, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne bowiem regułą jest, że raz zawieszone postępowanie jest wykonalne do zawodowej śmierci skarżącego bowiem nikomu nie udało się wrócić do służby w Policji po wyroku uniewinniającym, a tym bardziej odzyskać utraconych praw w tym prawa do uposażenia w związku z treścią art. 42 ust. 5 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi nie odnosząc się do zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonej decyzji może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy bowiem podkreślić, że skarżone rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w istocie jedynie przedłuża okres zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych i co należy podkreślić nie powoduje ono zwolnienia ze służby skarżącego. Oczywiście istnieje prawdopodobieństwo, że okres zawieszenia przekroczy 12 miesięcy i wówczas zgodnie z regulacją art. 41 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.) może dojść do zwolnienia ze służby takiego funkcjonariusza. Jednakże stosownie do regulacji art. 42 ust. 1 cytowanej ustawy uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne, a policjantowi zwolnionemu ze służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc służby (art. 42 ust. 5 ustawy o Policji).
Ponadto zgodnie z treścią art. 42 ust. 6 i 7 wskazanej ustawy okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust.
1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Przepisy te stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego, a więc mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Stwierdzić więc należy, że wykonanie ewentualnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby ma w tym przypadku charakter odwracalny. Zaakcentować ponownie należy, że w niniejszym postępowaniu zaskarżono decyzję przedłużającą okres zawieszenia funkcjonariusza w obowiązkach służbowych, nie natomiast ze zwolnieniem ze służby.
Nie można więc uznać, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli skarżący zostanie zwolniony ze służby wobec upływu 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych to w przypadku wydania wyroku uniewinniającego go w postępowaniu karnym lub umorzenia takiego postępowania będzie on mógł powrócić do służby i domagać się świadczenia pieniężnego należnego za okres pozostawania poza służbą o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o Policji.
Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z art. 61 P.p.s.a. nie wykazano bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do usunięcia skutków.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.