Uzasadnienie
W dniu [...] (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) W.D. wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę na decyzję tego organu z dnia [...], nr [...], wydaną w przedmiocie zasiłku celowego. Z kolei w swym późniejszym piśmie procesowym, datowanym na [...] wyżej wymieniony zakwestionował stanowisko wyrażone przez Kolegium w odpowiedzi na skargę.
Następnie tutejszy Sąd powziął wiadomość o fakcie wydania przez Sąd Rejonowy w T.:
- - postanowienia z dnia [...], sygn. akt [...], mocą którego dla skarżącego - uprzednio ubezwłasnowolnionego częściowo (postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z dnia [...], sygn. akt [...]), ustanowiono kuratelę, powołując na kuratora K.K. (kserokopie obu wspomnianych postanowień stanowią odpowiednio karty nr 27 i 35 akt sądowych, natomiast ich odpisy dołączono do akt innych spraw zarejestrowanych w tutejszym Sądzie odpowiednio pod sygn.: I SA/Gl 262/09 oraz IV SA/Gl 10/09);
- - późniejszego postanowienia z dnia [...], sygn. akt [...], mocą którego zmieniono wskazane wyżej postanowienie z dnia [...] w ten sposób, że upoważniono kuratora do reprezentowania W.D. przed sądami i urzędami państwowymi (kserokopia orzeczenia stanowi kartę nr 28 akt sądowych, natomiast jego odpis dołączono do akt sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn.: I SA/Gl 262/09).
W tym stanie rzeczy, wezwaniem z dnia [...] (wystosowanym w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia [...]) zwrócono się do wskazanej wyżej kurator o złożenie oświadczenia, czy podtrzymuje skargę W.D. oraz jego pismo procesowe z dnia [...], czy też cofa skargę. W treści wezwania podano, iż odpowiedzi należy udzielić w terminie 7 dni, licząc od daty jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, przywołane wezwanie z dnia [...] zostało doręczone K.K. w dniu [...].
W wyznaczonym terminie, którego upływ nastąpił z dniem [...] kurator skarżącego nie udzieliła jakiejkolwiek odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 27 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego.
W.D. jest osobą ubezwłasnowolnioną częściowo a w konsekwencji ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Zgodnie zatem z art. 26 §2 p.p.s.a., jego zdolność procesowa obejmuje wyłącznie czynności w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie. Czynności takie wymienione zostały w przepisach art. 20-22 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93), w których mowa jedynie o umowach powszechnie zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego, rozporządzaniu swoim zarobkiem i czynnościach w stosunku do przedmiotów majątkowych oddanych osobie ograniczonej w zdolności do czynności prawnych do swobodnego użytku przez przedstawiciela ustawowego.
Nie budzi więc wątpliwości, że w tak wyznaczonym zakresie nie mieści się wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym.
W tym miejscu trzeba odnotować, iż w literaturze przedmiotu pojawił się pogląd, zgodnie z którym ograniczoną zdolność procesową w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy wiązać z możliwością samodzielnego realizowania podmiotowości administracyjnoprawnej, czyli korzystania z uprawnień wynikających z prawa materialnego lub zajmowania stanowiska, w sytuacji, gdy przepisy tego prawa przewidują nałożenie na nią obowiązku, skierowania do niej nakazu lub zakazu albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." - Zakamycze, Kraków 2005, str. 70).
Zdaniem Sądu wywód ten ma jednak charakter jedynie postulatywny, albowiem w świetle przepisów obowiązującego prawa brak jest podstaw do wykraczania poza granice określone przywołanymi unormowaniami Kodeksu cywilnego.
Mając na względzie zaprezentowane wyżej rozważania prawne godzi się podnieść, że W.D. w chwili wnoszenia skargi nie miał zdolności do czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Treść art. 58 §1 pkt 5 p.p.s.a. określa przy tym, że gdy jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy, sąd skargę odrzuca. Z mocy §2 rzeczonego unormowania, odrzucenie skargi może w tym przypadku nastąpić dopiero wówczas, gdy brak nie zostanie uzupełniony.
Skoro zatem skarżący jest w niniejszej sprawie osobą niemającą zdolności procesowej a równocześnie, pomimo stosownego wezwania, rzeczony brak nie został uzupełniony w drodze potwierdzenia skargi przez wyznaczonego kuratora, to działając na podstawie art. 58 §1 pkt 5 p.p.s.a. w związku z §2 i 3 tego przepisu należało orzec jak w sentencji.