Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 marca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyznał R.J. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych poinformował o wyznaczeniu dla skarżącej pełnomocnika w osobie radcy prawnego P.S., który reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem I instancji.
Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2011r. Sąd oddalił skargę R.J.
Postanowieniem z dnia 5 września 2011r. Sąd przyznał radcy prawnemu P.S. kwotę 295,20 zł za reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
W dniu [...] pełnomocnik przekazał Sądowi sporządzoną przez siebie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Złożył także oświadczenie, iż koszty te nie zostały opłacone przez skarżącą w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm), zwane dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit "b" przywołanego aktu, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W przedmiotowej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" cytowanego rozporządzenia wynosi 240 zł, zatem wynagrodzenie należne radcy prawnemu za dokonaną czynność wynosi 120 zł.
W ocenie Sądu przyznanie tych kosztów, uwzględniających podatek VAT, w wysokości ich 23% uzasadnia nakład pracy radcy prawnego włożony w sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.