Uzasadnienie
W treści pism procesowych datowanych na 18 sierpnia 2014 r. D.K. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu powołując się na trudną sytuację materialną.
Następnie, to jest odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia 28 sierpnia 2014 r., skarżąca nadesłała urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym potwierdziła, iż zakres jej żądania obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata. Równocześnie podniosła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką – H.K. i posiada mieszkanie o powierzchni 47 m2. Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 Euro. Miesięczny dochód brutto rodziny skarżącej zadeklarowany został w kwocie 1.839,80 zł uzyskiwanej przez jej matkę z tytułu renty.
Odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia 11 września 2014 r.) skarżąca nadesłała zaświadczenie potwierdzające, iż jest osobą bezrobotną, bez prawa do pobierania zasiłku, wyciąg bankowy obrazujący wysokość emerytury oraz zasiłku pielęgnacyjnego pobieranych przez jej matkę oraz plik dokumentów potwierdzających ponoszone koszty utrzymania (czynsz, opłaty za energię elektryczną i gaz, faktury dokumentujące zakup leków), a nadto fakturę dokumentującą koszt turnusu rehabilitacyjnego dla matki.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna rozstrzygająca o odmowie przyznania skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego, będącego świadczeniem stanowiącym formę szeroko pojętej pomocy społecznej. W rezultacie, wnioskodawczyni jest w tej sprawie objęta zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a co za tym idzie, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu.
Odnosząc się natomiast do wniosku D.K. o ustanowienie pełnomocnika godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego skarżącej doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, zaś nadesłane przez nią dokumenty źródłowe potwierdzają, że od ponad półtora roku jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku przy czym jedynym źródłem utrzymania jej dwuosobowego gospodarstwa domowego są emerytura i dodatek pielęgnacyjny pobierane przez jej matkę, w kwocie netto ogółem 1.685,22 zł (vide: nadesłany wyciąg bankowy).
Zważywszy rozmiar obciążających tę rodzinę udokumentowanych kosztów utrzymania (w tym wydatków związanych na leczenie i rehabilitację H.K.), do czego należy wszak doliczyć niezbędne wydatki na wyżywienie i zakup środków czystości uznano, że wspomniany dochód nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na opłacenie adwokata z wyboru, bez uszczerbku dla ich koniecznych potrzeb życiowych.
Wobec powyższego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.