Uzasadnienie
W treści skargi z dnia 31 sierpnia 2013 r. J. D. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu powołując się na trudną sytuację materialną.
Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 października 2013 r. skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym potwierdził, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata.
W uzasadnieniu podniósł, że jedynym źródłem utrzymania jest dla niego dochód z gospodarstwa rolnego wynoszący zaledwie 1.318,52 zł rocznie. Równocześnie zadeklarował, iż gospodaruje samotnie, zamieszkuje w domu o powierzchni 45 m2, posiada grunt rolny o powierzchni 1,6 ha i nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości przekraczającej 3.000 Euro.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Na wstępie trzeba wyjaśnić, że przedmiotem skargi J.D. jest decyzja wydana w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Charakter tych świadczeń oraz cel, któremu mają one służyć nie pozostawia przy tym wątpliwości, że stanowią one formę szeroko pojętej pomocy społecznej. Tymczasem zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe należy podnieść, że wnioskodawca korzysta w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w rezultacie jego wniosek w omawianym zakresie jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (strona została już o tym poinformowana przez Sąd wcześniejszym pismem z dnia 15 października 2013 r.).
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika procesowego godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jak przy tym potwierdza dołączone do wniosku zaświadczenie Sekretarza Gminy D. z dnia 31 maja 2013 r., skarżący utrzymuje się z prowadzenia niewielkiego gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,6029 ha (0,486 ha przeliczeniowego), którego dochodowość wynosi zaledwie 1.318,52 zł rocznie.
Zważywszy powyższe przyjęto, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że pokrycie kosztów, jakie wiążą się z udziałem profesjonalnego pełnomocnika w niniejszym postępowaniu przekracza jego możliwości płatnicze i dlatego postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.