Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Zgodnie z art. 213 pkt 1 P.p.s.a. do wydatków zalicza się w szczególności należności kuratorów ustanowionych w danej sprawie.
Postanowieniem Sądu R. w P. z dnia [...]. sygn.. [...] na podstawie art. 184 K.r.o. adwokat G. J.został ustanowiona kuratorem dla nieobecnej K. U. w celu jego reprezentowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. We wniesionej przez siebie skardze oraz skardze kasacyjnej kurator domagał się przyznania wynagrodzenia za postępowanie prowadzone przed sądem I i II instancji.
Wobec tego, że kuratela związana jest z postępowaniem administracyjnym, wynagrodzenie kuratora należy zaliczyć do kosztów w postępowania administracyjnego. Natomiast wynagrodzenie kuratora podejmującego czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy zaliczyć do kosztów tego postępowania.
Sąd podziela stanowisko zawarte w postanowieniu NSA z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt I OZ 632/14, zgodnie z którym, rozpoznając wniosek kuratora o przyznanie wynagrodzenia należy mieć na względzie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 1476), wydane na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.). Przepisy te mają zastosowanie w sprawach cywilnych, a nie sądowoadministracyjnych. Jednakże mając na względzie art. 2 i 32 Konstytucji oraz nakaz wykładni systemowej przepisów, mogą stanowić punkt odniesienia dla sądu administracyjnego, który będzie orzekał o należności kuratora na podstawie art. 211 w zw. z art. 213 pkt 1 P.p.s.a.
Zgodnie z § 1 ust. 1 powyższego rozporządzenia z 13 listopada 2013 r. wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych.
W dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Jednakże w myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tym samym w niniejszej sprawie zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).
Przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. a – b tego przepisu, wynosi 240,00 zł. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w II instancji wynosi 50% stawki minimalnej, a zatem wynagrodzenie opiewa na kwotę 120 zł. Ponadto, według § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Dlatego orzeczono, jak w sentencji.