Uzasadnienie
Prezydent Miasta K., decyzją nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 966, zwanej dalej w skrócie jako: "ustawa"), wstrzymał M. D. z dniem [...] r. wypłatę dodatku mieszkaniowego, przyznanego decyzją nr [...] z dnia [...] r. w kwocie 442,51 zł., na okres sześciu miesięcy, tj. od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2014 r., ze względu na nie opłacanie na bieżąco należności za lokal mieszkalny. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z dyspozycją M. D. w miesiącu kwietniu 2014 r. wpłacona przez nią kwota 1 543,81- zł. została zaliczona ma poczet odsetek od kwoty 6 437,41-zł., wynikającej z wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia [...]r. o sygn. akt [...]. Tym nie mniej, w okresie wypłacania dodatku mieszkaniowego, nie dokonywała ona na bieżąco wpłaty tej części miesięcznych opłat, do której była zobowiązana i powstała zaległość w kwocie 541,10- zł. (za miesiąc styczeń i luty 2014 r., co potwierdza pismo Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w K. z dnia [...] r.). Zatem, zgodnie z art. 7 ust. 11 ustawy, należało w drodze decyzji administracyjnej wstrzymać wypłatę przyznanego na jej rzecz dodatku mieszkaniowego.
W odwołaniu od powyższej decyzji, M. D. wyraziła niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia informując, że dokonała wpłaty na konto zarządcy w dniu 17 stycznia 2014 r. kwoty 6 437,41-zł., a w dniu 14 kwietniu 2014 r. kwoty 1 543,81 zł. mimo, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i życiowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 z póżn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołało się na treść art. 7 ust. 11 ustawy, w myśl którego w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa.
W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Osoba, w stosunku do której z powodu nieuregulowania należności za zajmowany lokal mieszkalny wygasła decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, może wystąpić ponownie o jego przyznanie po uregulowaniu zaległości powstałych w okresie obowiązywania tej decyzji (art. 7 ust. 12 ustawy). W ocenie organu odwoławczego z treści przywołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż decyzja w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego nie jest decyzją uznaniową. W przypadku zaistnienia przesłanki nieopłacania na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, organ administracji publicznej jest zobligowany do wydania decyzji wstrzymującej wypłatę dodatku mieszkaniowego.
Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu trudnej sytuacji finansowej i życiowej zaznaczył, że ustawodawca nie przewidział możliwości odstąpienia od wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego. Natomiast z pisma Kierownika [...] Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w K. z dnia [...] 2014 r. wynika, że wpłacona na konto zarządcy kwota 1 543,81-zł. nie została zaliczona na poczet zaległości, ale zgodnie z dyspozycją samej odwołującej, na odsetki od kwoty 6 437,41-zł., wynikającej z wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] r. Stąd też, skoro odwołująca nie reguluje na bieżąco różnicy między przyznanym dodatkiem a pełną wysokością opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego, to organ pierwszej instancji prawidłowo wstrzymał od dnia 01.04.2014 r. wypłatę przyznanego jej wcześniej dodatku mieszkaniowego.
W skardze na powyższą decyzję, złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M. D. wniosła o uwzględnienie skargi i podtrzymała argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie oraz przywołało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty jej osobistej skargi oraz złożył stosownie oświadczenie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zasadą jest, że organ administracji publicznej orzeka według stanu prawnego i faktycznego jaki istniał w dniu rozstrzygania sprawy administracyjnej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 7 ust. 11 zdanie 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (zwanej w skrócie, tak jak dotychczas "ustawa"), w myśl którego w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Natomiast zgodnie z przepisem art. 8 ust. 4 zdanie 1 ustawy, pobierający należności za lokale mieszkalne ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11 ustawy, obejmujących pełne 2 miesiące.
Stan faktyczny ustalony w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] r., przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowy w kwocie 442,51 zł., na okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2014 r. (sześć miesięcy). Komunalny Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w K., realizując obowiązek nałożony art. 8 ust. 4 ustawy, przekazał w piśmie z dnia 20 [...]r., nr [...], skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Działu Dodatków Mieszkaniowych w K., informację, że skarżąca zalega z opłatami za zajmowany lokal w wysokości obejmującej dwa pełne miesiące - styczeń i luty 2014 r., przez co powstała zaległość w kwocie 541,10- zł. W takim stanie faktycznym i prawnym doszło do wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...], o wstrzymaniu wypłaty na rzecz skarżącej dodatku mieszkaniowego.
Należy zauważyć, że decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 11 zdanie 1 ustawy jest decyzją związaną, co powoduje, że nie pozostawia organowi administracji publicznej tzw. "luzu decyzyjnego" w kwestii wyboru konsekwencji stosowania normy prawa materialnego. Norma prawa "wyznacza tylko jedną konsekwencję dla faktu sprawy" (W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1986, s. 471, por. L. Leszczyński, Zagadnienie teorii stosowania prawa, doktryna i tezy orzecznictwa, Kraków 2001, s. 19-28 i 35-54). W takiej sytuacji, wobec informacji podmiotu wskazanego w przepisie art. 8 ust. 4 ustawy o zaleganiu przez skarżącą z opłatami za zajmowany lokal w wysokości obejmującej dwa pełne miesiące, organy orzekające w sprawie były zobligowane do wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty przyznanego skarżącej już wcześniej dodatku mieszkaniowego.
Z uwagi na charakter decyzji wstrzymującej wypłatę dodatku mieszkaniowego, podnoszona przez skarżącą trudna sytuacja życiowa i finansowa nie ma w sprawie znaczenia. Miałaby ona znaczenie jedynie wówczas, gdyby decyzja wstrzymująca wypłatę dodatku mieszkaniowego była decyzją uznaniową, wówczas organy orzekające w sprawie byłyby zobowiązane do badania przyczyn zalegania przez skarżącą z opłatami za lokal mieszkalny. W przypadku decyzji związanej, wydanej na podstawie art. 7 ust. 11 zdanie 1 ustawy, znaczenie dla wyniku rozstrzygnięcia sprawy ma sam fakt zaistnienia zaległości, co w sprawie jest bezsporne i niekwestionowane (k.23-27 i 33 akt sądowoadministracyjnych).
Sąd w składzie rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd, zgodnie z którym "zadaniem organu przyznającego dodatek mieszkaniowy jest zweryfikowanie informacji zarządcy budynku, w tym w szczególności ustalenie, czy zgłoszona zaległość ma charakter bieżący, to znaczy, czy dotyczy zaległości powstałych w okresie obowiązywania decyzji uprawniającej do dodatku mieszkaniowego, którego wstrzymanie wypłaty ma nastąpić" (wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., o sygn. akt I OSK 75/11, dostępny internetowej bazie orzeczeń NSA).
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.