Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 czerwca 2015 r. M.I. (dalej także: strona, skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] r., nr [...] - zarzucając mu naruszenie:
- 1) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: Kpa), poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w tym - jak określił - "niezastosowanie się całościowo do przepisów zagadnienie przedstawione w skardze";
- 2) art. 32 Konstytucji, bez sformułowania treści naruszenia.
Argumentując przedstawił przebieg zdarzeń poprzedzających wydanie objętego skargą orzeczenia lekarskiego, wskazując w pierwszej kolejności, że w okresie "od 6 lutego 2014 r. do 2 października 2014 r. nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim wydanym przez specjalistę psychiatrę". Stan chorobowy - jak stwierdził - był ciągły, nieprzerwany a zwolnienia lekarskie były wystawiane w kontynuacji na 4 tygodnie każde z uwagi na potrzebę obserwacji, leczenia szpitalnego i diagnozy jednostki chorobowej. Po zakończeniu leczenia otrzymał zaświadczenie lekarskie z dnia 2 października 2014 r. wydane przez lekarza, który - na co zwrócił uwagę - jest biegłym sądowym ds. psychiatrii, stwierdzające, iż stan chorobowy pozostaje w związku ze specyficznymi warunkami służby. W dalszej kolejności podniósł, że w związku ze zmianą przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., nr 355, ze zm.) w okresie od 6 czerwca 2014 r. do 2 października 2014 r. wskutek niezdolności do służby otrzymywał tylko 80% uposażenia, bowiem 100 % uposażenia należne jest gdy choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.
W dniu 3 października 2014 r. skarżący zwrócił się z raportem do Komendanta Miejskiego Policji we W. o skierowanie go na komisję lekarską celem ustalenia związku jego choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby za okres - jak podał - "od 6 czerwca do 2 października 2014 r.". Zawiadomieniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej (dalej: WKL) we W. z dnia 4 grudnia 2014 r. został powiadomiony, że badanie komisyjne odbędzie się w celu wydania orzeczenia prawidłowości czasowej niezdolności do służby. Podniósł, iż zwrócił przy tym - na ów czas - uwagę, że cel tej komisji nie jest zbieżny z jego wnioskiem (raportem), na co uzyskał odpowiedź, iż jest to prawidłowy tok postępowania.
Następnie podał, że WKL w dniu [...] r. wydała orzeczenie iż schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą i jest trwały uszczerbek na zdrowiu 0%, bowiem neurastenia nie figuruje w wykazie chorób. Wydając je - jak wyeksponował autor skargi - komisja "oparła się" na przepisach:
- a) Dz.U. z dnia 24 stycznia 2014 r. poz. 502 - data wejścia w życie 1 czerwca 2014 r.,
- b) Dz.U. z dnia 4 kwietnia 2014 r. poz. 616 - data wejścia w życie 1 lipca 2014 r. oraz
- c) załącznika nr 1 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. poz.866 - data wejścia w życie 1 lipca 2014 r.
W jego ocenie "treść tego orzeczenia świadczy ewidentnie, iż WKL we W. wydał decyzję nie dotyczącą meritum o które skarżący wnosił w raporcie skierowania go na komisje lekarską". Podkreślił, że niezdolność do służby nastąpiła 6 lutego 2014 r., czyli na podstawie przepisów wg których jednostka chorobowa neurastenia była w wykazie podnoszonym przez WKL W., a która to niezdolność - jak przypomniał - trwała do 2 października 2014 r. Jednocześnie podniósł, że w zaświadczeniu z dnia 2 października 2014 r. wydanym na nowym stanie prawnym, specjalista stwierdził, że choroba w całym okresie pozostaje w związku ze specyficznymi warunkami służby.
Tym samym zdaniem strony skarżącej brak jest podstaw do odmowy naliczenia jej 100% uposażenia. Toteż nie zgadzając się z orzeczeniem WKL z dnia [...] r. wniosła od niego odwołanie do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w K., która w orzeczeniu z dnia [...] r. uznała, że "czasowa niezdolność do służby z powodu choroby nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby", a następnie przedmiotową skargę.
Formułując zarzuty i argumenty na ich poparcie autor skargi wniósł o:
- a) uchylenie zaskarżonego orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającego go orzeczenia Wojewódzkiej komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...], a także
- b) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kwoty kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stanowiska przedstawił przebieg zdarzeń odpowiadający prezentowanemu przez stronę skarżącą w skardze, a nadto podał, że zgodnie z art. 121 b ustawy o Policji, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, policjant zachowuje prawo do 100 % uposażenia. O chorobie powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, orzekają komisje lekarskie, w ramach tzw. postępowań odszkodowawczych, na podstawie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 616, 1199 ze zm.). Podkreślił, że wprawdzie zaskarżone orzeczenie nie zostało wydane celem uzyskania przez skarżącego odszkodowania, a w związku z roszczeniem o wypłatę 100% uposażenia a nie 80 % za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim.
Zaakcentował, że nie została wydana decyzja w sprawie przyznania świadczenia odszkodowawczego, od której stronie przysługiwałoby prawo do złożenia odwołania do sądu powszechnego, co z kolei stanowi o kognicji sądu administracyjnego.
Następnie, odnosząc się do argumentów zawartych w skardze - w pierwszej kolejności - wskazał, że wydając zaskarżone orzeczenia, komisje lekarskie orzekały na podstawie dokumentacji medycznej, protokołu warunków służby oraz obowiązujących przepisów prawa. Podkreślił, że samo stwierdzenie schorzenia, nie daje podstaw do uznania, iż pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Orzeczenie w tym zakresie musi znaleźć swoje oparcie w obowiązującym, na datę orzekania, wykazie chorób, których powstanie oraz warunki zaistnienia takowy związek uzasadniają Mając na względzie powyższe, warunki muszą być spełnione łącznie - choroba plus właściwości służby. Zaburzenia neurasteniczne w ogóle nie figurują w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu (załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu).
Jednocześnie wskazał, iż wykaz chorób stanowi katalog zamknięty, zatem nie można stosować wykładni rozszerzającej. W ocenie organu administracji, zaskarżone orzeczenia spełniają warunki formalne określone w obowiązujących przepisach prawa, w związku z czym, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.
W tym miejscu podkreślenia wymaga - na co także zwrócił uwagę organ - że z dniem 1 lipca 2015 r. likwidacji uległa Okręgowa Komisja Lekarska w K., a jej sprawy przejęła Centralna Komisja Lekarska, zgodnie z art. 68 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.). Równocześnie wskazać należy, że ponieważ orzeczenie lekarskie OKL z dnia [...] r. ([...]) nie zawierało pouczenia o możliwości jego zaskarżenia strona wniosła o jego uzupełnienie w trybie art. 111 Kpa. Postanowieniem z dnia [...] r. Okręgowa Komisja Lekarska MSW w K. uzupełniła to orzeczenie OKL z dnia [...] r. ([...]) dodając pouczenie następującej treści: "Orzeczenie OKL jest ostateczne. Stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia za pośrednictwem OKL".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy podnieść, że stosownie do treści art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: Pppsa) wskazuje przedmiot podlegający tej kontroli. Unormowanie art. 3 § 2 Ppsa nie pozostawia wątpliwości co do tego, że złożenie skargi na działanie czy zaniechanie organu administracji jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku, gdy polega ona na braku wydania jednego z aktów lub na braku podjęcia jednej z czynności, które zostały w tym przepisie taksatywne wymienione. Sprawa będąca przedmiotem osądu została zainicjowana skargą na orzeczenie komisji lekarskiej kwalifikującej schorzenie osoby poddanej badaniu, od którego uzależniona jest wysokość należnego mu świadczenia 100 % lub 80 %, jako pozostającego, czy też nie pozostającego w związku ze służbą
Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest zatem ocena, czy niniejsza skarga mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Obowiązkiem sądu - w pierwszej kolejności - jest zbadanie między innymi legitymacji skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi, ale przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. Ocenie sądów administracyjnych podlega zgodność z prawem decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 Ppsa.
W niniejszej sprawie - jak wskazano powyżej - skarżący zaskarżył orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. domagając się jego uchylenia. Tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministerstwu Spraw Wewnętrznych - w czasie orzekania prze organy w przedmiotowej sprawie - określało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz.U. nr 79, poz. 349 ze zm.), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 26 ust. 2, w zw. z art. 40 i art. 86 ustawy o Policji. Z przepisów tego rozporządzenia wynika, że komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych, orzekające w dwóch instancjach, oceniają na podstawie badań zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów oraz policjantów do pełnienia służby.
Komisje te orzekają ponadto o stopniu uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem przy pracy czy o chorobach pozostających w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, związku schorzeń i ułomności ze służbą, inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą, związku śmierci ze służbą, potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego (§ 1 ust. 1 i § 2 rozporządzenia). Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie badań medycznych oraz wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również i stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą (§ 12 i 13 oraz 14 ust. 2 rozporządzenia).
Z kolei zasady orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji zawarte są w treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. Nr 8, poz. 41 ze zm.).
Orzeczenia komisji lekarskich MSWiA można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe czy zwolnienie go ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe czy z niej zwalniana (por. art. 26 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00 opubl. ONSA 2001/2/47).
Drugą grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa o Policji. Orzeczenia z tej grupy poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określenia świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Z powyższego wynika, że w obrocie prawnym wyróżnia się orzeczenia komisji lekarskich MSWiA te pozostające poza drogą administracyjną i te, które mają wpływ na merytoryczne decyzje administracyjne, dotyczące m.in.: przyjęcia do służby, zwolnienia ze służby, czy odszkodowania z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie takowych decyzji nie wydano. Orzeczenie komisji lekarskiej stanowi, więc rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego warunkującego wydanie merytorycznej decyzji administracyjnej dotyczącej określenia wysokości należnego uposażenia dla policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim. W ramach gwarancji realizacji konstytucyjnego prawa do sądu orzeczenie komisji lekarskich podlegają kontroli zgodności z prawem tylko w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena, pod względem zgodności z prawem, merytorycznych decyzji administracyjnych związanych z nawiązaniem, rozwiązaniem stosunku służby, czy odszkodowań.
Oznacza to, że orzeczenie komisji lekarskich nie podlega kontroli sądowej samodzielnie, w oderwaniu od zasadniczej decyzji administracyjnej, na potrzeby której takie orzeczenie zostało wydane. W konsekwencji orzeczenie komisji lekarskich zawierające wiadomości specjalne nie stanowi odrębnego aktu administracyjnego, do którego miałyby zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ze wszystkimi tego konsekwencjami oraz prawem do zaskarżenia w trybie kpa, a następnie do sądu administracyjnego. Orzeczenia komisji lekarskich podlegają bowiem szczególnej regulacji zawartej w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r., które określa ich formę, niezbędne elementy jakie orzeczenie powinno zawierać, szczególny tryb zatwierdzenia przez okręgowe komisje lekarskie oraz rozpatrywania wniesionych odwołań.
W niniejszej sprawie zaskarżone zostało orzeczenie komisji lekarskiej określające związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby dla celów ustalenia czy policjant - w związku z pozostawaniem na zwolnieniu lekarskim L4 - zachował prawo do 100 % uposażenia czy też nie. Zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi, w tym wysokości uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, określają przepisy rozdziału 9 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 121 b ust. 1, wprowadzonym z mocy art. 1 ustawy zmieniającej, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Policjant zachowuje jednak prawo do 100% uposażania, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu: 1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, 2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, 3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby, 4) choroby przypadającej w czasie ciąży, 5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów, 6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi, 7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję lekarską (art. 121 b ust. 5 ustawy o Policji).
W przedmiotowej sprawie nie wydano jednak decyzji o odmowie wypłaty 20% uposażenia, czy wyrównania do 100% uposażenia za okres przebywania strony na zwolnieniu lekarskim od dnia 6 lutego do dnia 2 października 2014 r., a tym samym przedmiotem skargi nie jest - gdyż być nie może - ta prawna forma działania organu, gdyż uczyniono nim przytoczone powyżej orzeczenie lekarskie stwierdzające w pkt 4 części B, że "czasowa niezdolność do służby z powodu choroby nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby".
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie mamy więc do czynienia ze sprawą administracyjnoprawną.
W niniejszej sprawie - na co zwrócono uwagę powyżej - istotną kwestią stała się ocena dopuszczalności kontroli przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie ustalenia w nich związku schorzenia ze szczególnymi warunkami służby lub właściwościami służby. W kwestii dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej na orzeczenia komisji lekarskich wielokrotnie wypowiadały się tak sądy administracyjne, jak i powszechne, których wywody skład orzekający w pełni akceptuje i podziela. Podniesiono w nich, że Wojewódzkie Komisje Lekarskie (WKL) są, właściwe w zakresie badań medycznych i wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, a także w szczególności o stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą (§ 12 ust. 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia).
W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości - tak: wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000 r., nr 5, poz.167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r., sygn. OSA 1/00 ONSA z 2001 r., nr 2, poz.47 oraz wyrok NSA z 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10 - wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.
Nadto Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 stycznia 2006 r. o sygn. akt III PZP 1/05 (publ. OSNP 2006, nr 15 - 16, poz. 227) stwierdził, że wprawdzie należne funkcjonariuszowi służb mundurowych uposażenie z tytułu świadczonej przezeń służby ma swą podstawę w publicznoprawnym (admimstracyjnoprawnym) stosunku służbowym, ale przez to nie traci ono charakteru wierzytelności pieniężnej, do jakiej z tytułu pełnionej służby nabywa prawo funkcjonariusz publiczny wobec Państwa (art. 33 kodeksu cywilego), reprezentowanego w danym wypadku przez właściwego przełożonego. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w cytowanej uchwale, specyfika prawna stosunku służbowego funkcjonariusza służby mundurowej, w którym niewątpliwie dominują elementy publicznoprawne, nie zmienia faktu, że stosunek ten stanowi w istocie podstawę prawnąjego zatrudnienia. Właśnie z tytułu wykonywanej służby nabywa on prawo do wypłacanego w ustawowo określonym terminie ("z góry") uposażenia (zob. art. 105 ust. 2 ustawy o Policji), mającego znamiona i pełniącego funkcje prawne należnego mu "wynagrodzenia" (sensu largo), czyli podstawowej należności pieniężnej za sprawowaną służbę.
Nie może zatem budzić wątpliwości cywilnoprawny charakter roszczeń policjanta z tytułu prawa do uposażenia. W powyższej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny, w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1293/14 stwierdził, że właściwe w sprawach roszczeń policjanta z tytułu prawa do uposażenia lub innych świadczeń oraz należności pieniężnych, o których mowa w rozdziale 9 ustawy o Policji, są sądy powszechne. Jakkolwiek bowiem roszczenia te mają swoje źródło w administracyjnoprawnym stosunku służbowym, to posiadają materialnie charakter cywilnoprawny, a zatem nie podlegają kognicji sądów administracyjnych.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż w myśl art. 5 ust. 2 Ppsa sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Łączne odczytanie norm zawartych w ustawie o Policji oraz normy z w art. 5 ust. 2 Ppsa prowadzi do wniosku, iż w sprawach wynikających z podległości służbowej policjanta sąd administracyjny nie będzie właściwy, chyba że właściwość jego wynika z faktu podejmowania w tym zakresie decyzji administracyjnych (podobnie: J. Drachal, W. Jagielski, P. Gołaszewski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R.Hausera i M.Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 93).
W tym kontekście należało uznać, że skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma zaś miejsce wówczas gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętej zakresem właściwości sądu administracyjnego. Zakres przedmiotowy aktów dotyczących uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego (tak: B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa), ZNSA2006 nr 2 s. 12).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.