Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 października 2017 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. o odmowie umorzenia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 664,90 zł.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż natychmiastowe wykonanie decyzji byłoby zbyt uciążliwe dla niego oraz przedwczesne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jej wykonania. Jednakże wstrzymanie wykonania dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, przez co należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Wskazać należy, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; postanowienie NSA z dnia 15 maja 2014 r. o sygn. akt II OZ 471/14 publ. Lex 1467735).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Orzeczenie to ma charakter odmowny, dlatego jako takie nie podlega wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 190/07, Lex 1012127). Stwierdzić więc należy, że decyzja objęta wnioskiem, jako nienadająca się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.