Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 14 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1040/15

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 2 oraz art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: Kpa), po rozpoznaniu odwołania K. M. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta R. przez Kierownika Sekcji Realizacji Świadczeń Rodzinnych i Ubezpieczeń w R. Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R.(dalej: MOPS) z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania:

1. 1) dodatku do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła na rok szkolny 2015/2016 na syna A. M., urodzonego [...] r.,
2. 2) dodatku do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła na rok szkolny 2016/2017 na osobę, także syna A. M., a także
3. 3) dodatku do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła na rok szkolny 2016/2017 synowi P. M. urodzonemu [...] r. – decyzję pierwszoinstancyjną utrzymało w mocy.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że strona w dniu 29 czerwca 2015 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami do zasiłku rodzinnego na dzieci: P.M., A. M. na okres zasiłkowy 2014/2015.

Wskazał przy tym, że dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 114, ze zm., dalej: "ustawa" lub "u.ś.r.") przysługuje matce lub ojcu dziecka, opiekunowi prawnemu albo opiekunowi faktycznemu dziecka lub osobie uczącej się w związku z dojazdem z miejsca zamieszkania do miejscowości, w której znajduje się siedziba szkoły, w przypadku szkoły ponadgimnazjalnej, a także szkoły artystycznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki w zakresie odpowiadającym nauce w szkole ponadgimnazjalnej – w wysokości 50 zł miesięcznie na dziecko. Dodatek przysługuje przez 10 miesięcy w roku w: okresie pobierania nauki od września do czerwca następnego roku kalendarzowego. W toku postępowania – jak zaznaczył – ustalono, że dziecko A. M. urodzony [...] r. w roku szkolnym 2014/2015 był uczniem Gimnazjum w B. (zgodnie z oświadczeniem we wniosku planowane zakończenie szkoły nastąpi w 2017 r.), zatem w ocenie organów pierwszej i drugiej instancji zgodnie z przytoczoną powyżej ustawą przedmiotowy dodatek nie przysługuje.

Z uwagi natomiast, iż strona – we wniosku – ubiega się o dodatek do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła na rok szkolny 2016/2017, to przedmiotowy dodatek w bieżącym okresie zasiłkowym nie przysługuje albowiem w okresie zasiłkowym 2014/2015 trwającym od 01 listopada 2014 r. do 31 października 2015 r. wypłacane są świadczenia na:

1. a) rok szkolny 2014/2015, trwający od 01 września 2014 r. do 31 sierpnia 2015 r., oraz
2. b) rok szkolny 2015/2016, trwający od 01 września 2015 do 31 sierpnia 2016 r.

Mając to na uwadze uznał, że zasadnie organ pierwszej instancji orzekł, że przedmiotowy dodatek nie przysługuje w pełnym okresie żądanym przez stronę a przysługuje wyłącznie w okresie podanym przez ten organ. Toteż odrębnie uregulował kwestie:

po pierwsze – przyznania stronie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego, które ujął w decyzji własnej z dnia [...] r., nr [...], mocą której utrzymał w mocy decyzję Kierownika Sekcji Realizacji Świadczeń Rodzinnych i Ubezpieczeń MOPS w R., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie przyznania mu zasiłku rodzinnego na synów P. i A. M., po drugie – odmowy przyznania zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego – co jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Przypomniał zatem, że Kierownik Sekcji Realizacji Świadczeń Rodzinnych i Ubezpieczeń MOPS w R., decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił stronie wyłącznie przyznania:

1. 1) dodatku do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła na rok szkolny 2015/2016 dla A. M.,
2. 2) dodatku do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła na rok szkolny 2016/2017 dla A. M.,
3. 3) dodatku do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła na rok szkolny 2016/2017 dla P. M..

Wyjaśnił, że organ pierwszej instancji wskazał, że A.M. w roku szkolnym 2014/2015 był uczniem Gimnazjum w B., a zgodnie z oświadczeniem zawartym we wniosku planowane zakończenie szkoły nastąpi w 2017 r. Tym samym – w jego ocenie – zasadnie uznał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych dodatek w tym okresie nie przysługuje. Natomiast na rok szkolny 2016/2017 dodatki do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła nie są przyznawane w bieżącym okresie zasiłkowym. Podkreślił, że miejscem zamieszkania ucznia (syna) P. jest miejscowość O., podczas gdy siedziba szkoły ponadgimnazjalnej znajduje się w innej miejscowości, do której konieczny jest codzienny dojazd.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. po rozpoznaniu wniosku strony z dnia 29 czerwca 2015 r., któremu nadano nr 660 – przyznał stronie:

po pierwsze – na dziecko P.M.

1. 1) zasiłek rodzinny od 01 czerwca 2015 r. do 31 października 2015 r. w wysokości 115,00 zł miesięcznie,
2. 2) dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2015/2016 w miesiącu wrześniu 2015 r. w wysokości 100,00 zł jednorazowo,
3. 3) dodatek do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła w okresie od 01 czerwca 2015 r. do 31 października 2015 r. w wysokości 50,00 zł miesięcznie po drugie – na dziecko A.M.:

1. 1) zasiłek rodzinny na dziecko: M.A. w okresie od 01 czerwca 2015 r. do 31 października 2015 r. w wysokości 106,00 zł miesięcznie,
2. 2) dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2015/2016 w miesiącu wrześniu 2015 r. w wysokości 100,00 zł jednorazowo.

Przypomniał także, że decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes strony oraz zobowiązano stronę do dostarczenia w nieprzekraczalnym terminie do 18 września 2015 r. aktualnego, czyli z września 2015 r. zaświadczenia ze szkoły dziecka (syna) P. potwierdzającego, że on kontynuuje naukę w szkole.

Argumentując podjęte rozstrzygniecie Kolegium podniosło, że zasady przyznawania zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego reguluje ustawa o świadczeniach rodzinnych. Cytując jej regulacje wyjaśniło, że mocą art. 15 tej ustawy:

1. 1. Dodatek z tytułu podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania przysługuje matce lub ojcu dziecka, opiekunowi prawnemu albo opiekunowi faktycznemu dziecka lub osobie uczącej się:
2. 1) w związku z zamieszkiwaniem w miejscowości, w której znajduje się siedziba szkoły ponadgimnazjalnej lub szkoły artystycznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki, a także szkoły podstawowej lub gimnazjum w przypadku dziecka lub osoby uczącej się, legitymującej się orzeczeniem o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności - w wysokości 80 zł miesięcznie na dziecko albo
3. 2) w związku z dojazdem z miejsca zamieszkania do miejscowości, w której znajduje się siedziba szkoły, w przypadku dojazdu do szkoły ponadgimnazjalnej, a także szkoły artystycznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki w zakresie odpowiadającym nauce w szkole ponadgimnazjalnej - w wysokości 40 zł miesięcznie na dziecko.
4. 2. Dodatek przysługuje przez 10 miesięcy w roku w okresie pobierania nauki od września do czerwca następnego roku kalendarzowego. W myśl art. 24 tej ustawy ust. 1 i 2 –

1. 1. Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14-16 i art. 17.
2. 2. Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.

Z kolei na podstawie art. 26 ust. 2a tej ustawy wnioski w sprawie ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych na nowy okres zasiłkowy są przyjmowane od dnia 1 września.

Przenosząc przytoczone regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy organ drugoinstancyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja zasługuje na utrzymanie w mocy, gdyż brak jest prawnych możliwości przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego na dziecko będące uczniem gimnazjum. Natomiast prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła na rok szkolny 2016/2017 może zostać przyznane dopiero wtedy gdy przyznane zostanie prawo do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy od 1 listopada 2016 r. do 30 października 2017 r. Prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego stanowi bowiem prawo pochodne w stosunku do prawa do zasiłku rodzinnego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na – szczegółowo opisaną na wstępie – decyzję Kolegium z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...], strona skarżąca wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia – analogicznie jak w odwołaniu – zaskarżonej decyzji zarzuciła, co do zasady, brak właściwego ustalenia stanu faktycznego i nie uwzględnienia przez orzekające w sprawie organy jej oraz jej rodziny trudnej sytuacji życiowej. Formułując zarzuty autor skargi zarzucił jej:

1. 1) błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
2. 2) błędną wykładnię art. 24 ust. 2 tej ustawy.
3. 3) niezastosowanie jej art. 26 ust. 6 i art. 9 Kpa
4. 4) naruszenie art. 11 i art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego w decyzjach dotyczących utrzymania w mocy decyzji o nieprzyznaniu zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego za okres od 1 listopada 2014 r. do 31 maja 2015 r.,
5. 5) nierozpoznanie zarzutu istoty prośby o przywrócenie terminu a przez to naruszenia art. 8 Kpa,
6. 6) nierozpoznanie zarzutu niezastosowania art. 58 § 1 Kpa,
7. 7) nierozpoznanie zarzutu naruszenia art. 8 Kpa w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2 i art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 07 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 43. poz. 224 ze zm.) poprzez niezastosowanie zasad deklinacji.

Jednocześnie wniósł o:

1. 1) łączne rozpoznanie skarg na kwestionowane przez niego akty,
2. 2) wyznaczenie rozprawy,
3. 3) uchylenie zaskarżonych aktów i wydanie orzeczenia uwzględniającego w całości wnioski skarżącego o:
4. a) ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na cały okres zasiłków 2014/2015,
5. b) przywrócenie terminu,
6. 4) stwierdzenie, że zaskarżone akty nie podlegają wykonaniu,
7. 5) zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania,
8. 6) przyznanie od skarżonego organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skarżący także powtórzył w zasadniczej części wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu. Ponadto stwierdził, że zaskarżone akty dotknięte są tą samą fundamentalną wadą polegającą na nieuwzględnieniu przez Kolegium zarzutu przerzucenia na skarżącego, przez organ pierwszej instancji, skutków nieznajomości prawa co – w jego ocenie – stało się nie uprawnionym zaakceptowaniem niedopełnieniem obowiązków służbowych przez podległych temu organowi pracowników. Podkreślił, że ocenę zbieżną z prezentowaną zawarł NSA w wyroku z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1478/81, ONSA 1981, z.2, poz.

72. Jego zdaniem niedopełnienie to polegało na nieudzieleniu mu wyczerpujących informacji o okolicznościach prawnych mających wpływ na ustalenie praw strony i niepoinformowaniu go o terminach składania wniosków, o których mowa w art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nieznajomość prawa zaś polegała na tym, że – jak podał – "pracownicy podlegli organowi pierwszej instancji, kontaktujący się ze skarżącym w latach 2013 i 2014 nie wiedzieli (i nie poinformowali skarżącego), żenie jest uwzględniany przy obliczaniu dochodu uprawniającego do zasiłku rodzinnego. Wynikającą z tego szkodą dla skarżącego jest nieustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego za okres od 1 listopada 2014 r. do 31 maja 2015 r.".

Autor skargi zarzucił także, że Kolegium nie odniosło się do naruszenia art 8 Kpa w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2 i art. 4 pkt 2 ustawy o języku polskim.

Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Tym samym wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: Ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania.

Kwestią wymagającą wyjaśnienia pozostaje wyłącznie ocena, czy w sprawie organy prawidłowo zrealizowały prawo strony do wnioskowanego przez nią świadczenia.

Jednocześnie na wstępie rozważań jawi się uwaga, że rozpatrzenie skargi należało rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o rzetelnie zgromadzone i rozpatrzone dowody daje dopiero podstawę do skontrolowania prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy przy tym zauważyć, że podniesione przez stronę skarżącą zarzuty dotyczące – co do meritum – naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowią w istocie konsekwencję błędnego ustalenia stanu faktycznego i jego błędnej oceny.

Przechodząc do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać należy, że skład orzekający w pełni akceptuje i uznaje za własne argumenty zwarte w wyroku tut. Sądu z dnia 14 czerwca 2016 r., o sygn. akt IV SA/Gl 1041/15 zapadłym także w sprawie strony skarżącej, a także z wziął pod uwagę motywy, które legły u podstaw orzekania w sprawie za sygn. akt IV SA/Gl 1132/15. Stąd uzasadnia rozstrzygniecie w tej sprawie z argumentami i wywodami zawartymi w nich.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zasadą w niej zawartą jest, iż prawo do zasiłku rodzinnego wraz dodatkami przysługuje rodzicom za okres nauki tylko w szkole ponadgimnazjalnej lub w szkole artystycznej. Przez początkowy okres nauki, tj. okres szkoły podstawowej i gimnazjum, dodatek może przysługiwać wyjątkowo w przypadku spełnienia przez dziecko kwalifikowanych wymogów posiadania przez nie orzeczonej niepełnosprawności albo stopnia niepełnosprawności. Wskazane wyżej przepisy są jednoznaczne i nie dają organom administracji możliwości uznaniowego załatwienia sprawy.

Zgodnie z jej art. 15 ust. 1 pkt 1 – dodatek z tytułu podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania przysługuje matce lub ojcu dziecka, opiekunowi prawnemu albo opiekunowi faktycznemu dziecka lub osobie uczącej się w związku z zamieszkiwaniem w miejscowości, w której znajduje się siedziba szkoły ponadgimnazjalnej lub szkoły artystycznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki, a także szkoły podstawowej lub gimnazjum w przypadku dziecka lub osoby uczącej się, legitymującej się orzeczeniem o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności - w wysokości ustawowo określonej miesięcznie na dziecko albo – jak stanowi jego pkt 2 – w związku z dojazdem z miejsca zamieszkania do miejscowości, w której znajduje się siedziba szkoły, w przypadku dojazdu do szkoły ponadgimnazjalnej, a także szkoły artystycznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki w zakresie odpowiadającym nauce w szkole ponadgimnazjalnej - w wysokości także ustawowo określonej miesięcznie na dziecko.

Z kolei w ust. 2 art. 15 tej ustawy ustawodawca wskazał okres jego przyznania, stanowiąc, że dodatek przysługuje przez 10 miesięcy w roku w okresie pobierania nauki od września do czerwca następnego roku kalendarzowego. W początkowym okresie nauki, (tj. okresie szkoły podstawowej i gimnazjum), dodatek może przysługiwać wyjątkowo w przypadku spełnienia przez dziecko kwalifikowanych wymogów posiadania przez nie orzeczonej niepełnosprawności albo stopnia niepełnosprawności. Wskazane wyżej przepisy są jednoznaczne i nie dają organom administracji możliwości uznaniowego załatwienia sprawy. Syn strony – A.M. urodzony [...] r. w roku szkolnym 2014/2015 jest uczniem Gimnazjum w B., a planowane zakończenie jego edukacji w tej szkole nastąpi w 2017 r., zatem zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych dodatek nie przysługuje.

Natomiast na rok szkolny 2016/2017 dodatki do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła nie są przyznawane w tym okresie zasiłkowym. W okresie zasiłkowym 2014/2015 trwającym od 01 listopada 2014 r. do 31 października 2015 r. wypłacane są świadczenia na rok szkolny 2014/2015 trwający – co wymaga powtórzenia – od 01 września 2015 r. do 31 sierpnia 2016 r. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że syn P. uczęszczał roku szkolnym 2014/2015 do [...] Liceum Ogólnokształcącego w ZSO nr [...] w R. przy ul. [...], a syn A. w roku szkolnym 2014/2015 był uczniem klasy I Gimnazjum w Zespole Ogólnokształcących Szkół Społecznych w B. Tym samym – w realiach przedmiotowej sprawy – wystąpił brak możliwości przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego na dziecko będące uczniem gimnazjum.

Natomiast prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła na rok szkolny 2016/2017 może zostać przyznane dopiero wtedy gdy przyznane zostanie prawo do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy od 1 listopada 2016 r. do 30 października 2017 r. – uzasadnia rozstrzygnięcie wniosku co tego świadczenia w tym okresie. Zgodnie z art. 26 ust. 2a ustawy wnioski w sprawie ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych na nowy okres zasiłkowy są przyjmowane od dnia 1 września. Podsumowując zatem – z uwagi na zarzuty zawarte w skardze – wyeksponować należy, że prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła na rok szkolny 2016/2017 może zostać przyznane dopiero wtedy gdy przyznane zostanie prawo do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy od 1 listopada 2016 r. do 30 października 2017 r. Prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego stanowi bowiem prawo z nim sprzężone aczkolwiek pochodne w stosunku do prawa do zasiłku rodzinnego. Wysokość tych świadczeń jest z kolei uregulowana w sposób ścisły materią ustawową.

Synowie skarżącego nie spełniają wskazanych w wymienionych przepisach przesłanek, aby skarżący otrzymał na nich przedmiotowe dodatki w okresach objętych zaskarżoną decyzją. Trzeba tu też podkreślić, że zarówno organy administracji orzekające w niniejszej sprawie jak kontrolujący wydane przez nie decyzje Sąd, związani są przepisami ustaw.

W ocenie Sądu uregulowania ustawowe, wbrew stanowisku skarżącego, zostały właściwe zastosowane przez orzekające w sprawie organy pomocy. Ustawodawca zapewne biorąc pod uwagę możliwości budżetu państwa zróżnicował pomoc dla dzieci uczęszczających do szkół podstawowych i gimnazjów w stosunku do szkół ponadgimnazjalnych a tych pierwszych z kolei co do kwoty.

Ponadto Sąd stwierdza, że zasadnie organ dokonał odrębnego rozpoznania wniosku strony z uwagi na odrębny przedmiot rozstrzygnięć z wniosku strony z 29 czerwca 2015 r. Art. 62 Kpa stanowi podstawę do prowadzenia jednego postępowania jednocześnie w kilku sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej. Ustawodawca nie przesądził o sposobie rozstrzygnięcia, pozostawiając ocenę w tej mierze organowi administracji publicznej w każdej rozpoznawanej sprawie. Tak więc dopuszczalne jest, a w okolicznościach tej konkretnej sprawy również celowe, ze względu na specyfikę rozstrzyganej materii, wydanie kilku rozstrzygnięć dotyczących wprawdzie jednego adresata ale różnego – co do meritum – ich przedmiotu. Stąd pozostałe zarzuty m.in. odnośnie przywrócenia terminu objęte były odrębnym postępowaniem.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy akceptując argumenty i stanowisko organu pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz przeprowadził jego trafną ocenę, która uzasadniała przyznanie świadczenia rodzinnego i odmowę jego przyznania w sposób ustalony przez ten organ, aczkolwiek w wysokości i okresie innym od oczekiwanych przez stronę. Sąd rozpoznający skargę nie kwestionuje trudnej sytuacji materialnej, finansowej i zdrowotnej strony, jednakże nie można pominąć tego, że – jak wynika z akt sprawy – jest to poza wpływem na przedmiot rozpoznania.

W ocenie Sądu nie można zatem zarzucić organom orzekającym w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów procesowych w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Za niczym nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut niejako rutynowego podejścia do sytuacji strony skarżącej – w szczególności w aspekcie rodzaju wnioskowanego świadczenia, którego ramy wyznacza – jak wskazano powyżej – normodawca.

Sąd uznał, że w toku postępowania administracyjnego zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, a nadto prawidłowo go oceniono, uzasadniając przy tym w sposób przekonywujący zajęte w sprawie stanowisko. Zatem zaskarżona decyzja nie zapadła z przekroczeniem ram uznania administracyjnego i odpowiada prawu.

Zgodnie z regułami procedury administracyjnej, organ tak pierwszej, jak i drugiej instancji, przeanalizował sytuację życiową wnioskodawcy.

Podsumowując podkreślenia wymaga, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest dowolne. W procesie dochodzenia do decyzji właściwie organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie i nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Podtrzymując stanowisko pierwszej instancji i podzielając ocenę organu pierwszoinstancyjnego powtórzył za nim jego argumenty, co nie czyni jego rozstrzygnięcia wadliwym, gdyż w tych realiach czynić nie może.

W ocenie Sądu organy nie naruszyły także zasad określonych w ustawie o języku polskim. Strona skarżąca formułując ogólny zarzut nie wskazała nawet na wpływ ich ewentualnych (hipotetycznych) naruszeń na wynik sprawy.

Na zakończenie podkreślenia wymaga, że sam fakt niezadowolenia czy to z treści decyzji organu czy okresu jego prowadzenia nie daje w przedmiotowej sprawie podstaw do uznania, że organy nie wykonały czegoś do czego były zobowiązane, albo wykonały to pozostając w zwłoce czy bezczynności.

Mając na uwadze przedstawiony stan rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i prawidłowego zastosowania prawa materialnego, zatem nie zachodzą podstawy do podważenia zawartego w nich rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze wszystkie wyżej omówione okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.