Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. przyznał T.V. zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności w okresie od [...] do [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. Decyzją Nr [...] z dnia [...] zmieniono powyższą decyzję w zakresie wysokości przyznanego zasiłku, ustalając ją na kwotę [...] zł miesięcznie.
Pismem z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. powiadomił organ, że T.V. od [...] do nadal posiada prawo do dodatku pielęgnacyjnego.
W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] wszczęto postępowanie w sprawie ponownego ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego przyznanego T.V. wymienioną powyżej decyzją z dnia [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylono w całości decyzję nr [...] z dnia [...] w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności oraz odmówiono stronie od dnia [...] prawa do tego zasiłku, uznając jednocześnie zasiłek pobrany przez stronę w okresie od [...] do [...] za nienależnie pobrane świadczenie rodzinne. Decyzja ta stała się ostateczna.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta na podstawie art. 104, art. 107 i art. 109 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) orzekł o zwrocie kwoty [...] zł stanowiącej nienależnie pobrany przez stronę zasiłek pielęgnacyjny za okres od [...] do [...] wraz z ustawowymi odsetkami, a nadto określił, że zwrotu zadłużenia należy dokonać w kasie nr 2 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. do dnia [...], a w przypadku nie wywiązania się z zobowiązania w terminie naliczone zostaną dalsze odsetki. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że w związku z ustaleniem, iż T.V. pobiera dodatek pielęgnacyjny z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C., nie przysługiwał mu zasiłek pielęgnacyjny.
Dlatego też uchylenie decyzji przyznającej to świadczenie było w pełni zasadne, zaś świadczenie pobierane w okresie od [...] do [...] należało uznać za nienależne. Z kolei na podstawie art. 30 ust. 8 ustawy, świadczenia rodzinne nienależnie pobrane podlegają zwrotowi łącznie w ustawowymi odsetkami.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem T.V. wniósł odwołanie, podkreślając, że zasiłek opiekuńczy został mu przyznany na podstawie złożonych przez niego dokumentów. Nie był świadomy, że przyznany mu zasiłek pielęgnacyjny był nienależny i dlatego nie może ponosić konsekwencji jego przyznania.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., na podstawie art. 16 ust. 6, art. 30 ust. 1 ust. 2, ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w pkt 2 i orzekło, że zwrotu zadłużenia wraz z ustawowymi odsetkami należy dokonać w kasie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. W uzasadnieniu, po zaprezentowaniu obowiązujących w sprawie przepisów, potwierdziło, że z akt sprawy wynika fakt nienależnego pobrania świadczenia w postaci zasiłku pielęgnacyjnego. Dlatego też zgodnie z art. 30 ust 1 osoba, która pobrała nienależnie świadczenie rodzinne obowiązana jest do ich zwrotu. Zainteresowany - otrzymując dodatek pielęgnacyjny, został pouczony o niemożności uzyskania uprawniania do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego przy posiadaniu prawa do dodatku pielęgnacyjnego.
Pomimo tego, podpisując oświadczenie, iż nie uzyskuje dodatku pielęgnacyjnego, wymienioną powyżej decyzją z dnia [...] uzyskał prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Dlatego też cały okres pobierania tego świadczenia należało uznać za nienależny.
Nie godząc z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podkreślając, że nie może odpowiadać za błędy urzędników. Dodał, że wszystkie dokumenty przedstawił ubiegając się o wnioskowane świadczenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o odrzucenie skargi, podnosząc, że skargą została wniesiona z uchybieniem terminu.
Rozpatrując niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie powołanych powyżej art. 53 § 1 i art. 54 § 1 cytowanej ustawy - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie zaskarżono, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wysłano skarżącemu listem poleconym i wobec niemożności doręczenia pozostawiono przesyłkę w Urzędzie Pocztowym, a zawiadomienie o przesyłce pozostawiono w skrzynce pocztowej.
Zgodnie z zapisem art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeśli pismo złożono w urzędzie pocztowym na okres czternastu dni i zawiadomiono o tym zainteresowanego, to po upływie tego terminu pismo uważa się za skutecznie doręczone. Należy zatem uznać, że skarżącemu prawidłowo doręczono kwestionowaną decyzję w dniu [...]. Dodać także trzeba, że zaskarżona decyzja zawierała pouczenie dotyczące sposobu oraz terminu jej zaskarżenia (z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od daty jej doręczenia).
Uznając sposób doręczenia skarżącemu decyzji za prawidłowy, w tych okolicznościach złożenie skargi na decyzję skutecznie odebraną w dniu [...] nastąpić mogło zgodnie z przywołanymi powyżej zasadami do dnia [...]. Wniesienie zatem skargi w dniu [...] (data nadania listu poleconego) należy uznać za złożoną z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy skutkować musi odrzuceniem skargi.
Należy przy tym zauważyć, że późniejsze doręczenie odpisu tej decyzji, w wykonaniu prośby zainteresowanego wyrażonej w piśmie z dnia [...], jest jedynie faktem i nie czyni nieskutecznym doręczenia decyzji w myśl wyżej cytowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1999 r., Sygn. akt V SA 1880/98). Dlatego też nie można terminu do skutecznego wniesienia skargi liczyć od tego ponownego doręczenia kwestionowanej decyzji.
Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 (1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.