Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją odmówiono A. M. – redaktorowi naczelnemu portalu [...] udostępnienia informacji publicznej o wysokości nagrody rocznej otrzymanej przez zastępcę dyrektora instytucji kultury A w K. Rozstrzygnięcie to oparto na stwierdzeniu, że prawo do żądanej informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, której dotyczy, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330). Decyzja została podpisana przez M. M. z upoważnienia dyrektora instytucji kultury.
Rozpoznając skargę wnioskodawcy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji, przepisy art. 16 tej ustawy stosuje się odpowiednio. Ten z kolei przepis przewiduje w takich wypadkach wydanie decyzji, do których stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Odpowiednie stosowanie art. 104 § 1 kpa polega na tym, że decyzję wydaje organ zarządzający danym podmiotem – w tym przypadku dyrektor instytucji kultury (vide: § 5 statutu instytucji w wz. z art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej – j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 862 ze zm.). Odpowiednie zastosowanie ma również art. 268a kpa pozwalający organowi na upoważnienie pracowników go obsługujących do wydawania decyzji administracyjnych.
Tak więc skarżony organ mógł upoważnić pracownika podległej mu instytucji kultury do wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Ponieważ z akt nie wynikało, czy osoba podpisana pod zaskarżoną decyzją jest pracownikiem tej instytucji, dlatego Sąd wystąpił do organu o udzielenie stosownej informacji. Do chwili orzekania ta informacja nie dotarła, w związku z czym omawianą kwestię uznano za niewyjaśnioną, co skutkowało uchyleniem decyzji. Takie rozstrzygnięcie wynikało również z tej odrębnej przyczyny, że z dołączonego do decyzji pełnomocnictwa wynika, iż autor decyzji jest radcą prawnym. Zakres zadań radców prawnych wyznacza ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 ze zm.). W art. 4 stanowi ona, że wykonywanie tego zawodu polega na świadczeniu pomocy prawnej. Załatwienie spraw w imieniu organu, w tym zwłaszcza wydanie decyzji administracyjnych nie mieści się w pojęciu świadczenia pomocy prawnej.
Nawet gdyby radca prawny był pracownikiem instytucji, to wydanie przez niego decyzji i tak byłoby zatem wadliwe, naruszające ustawę o radcach prawnych. Jednakowoż już po wydaniu wyroku wpłynęło pismo organu wyjaśniające, że autor decyzji nie był i nie jest pracownikiem organu. Wcześniejsze ujawnienie tej okoliczności skutkowałoby stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, do jakiego należy zakwalifikować wydanie decyzji przez osobę nieuprawnioną. Takiego uprawnienia nie dało autorowi decyzji udzielone mu pełnomocnictwo, które można jedynie traktować w kategoriach cywilnoprawnych, nie dających podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnych, niezależnie od wcześniej podniesionych argumentów. Takiej podstawy prawnej nie dają też postanowienia regulaminu organizacyjnego instytucji kultury, bowiem odstępstwo od normy art. 268a kpa musiałoby wynikać ze szczególnego przepisu ustawowego lub opartego na delegacji ustawowej. Ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej takiego odstępstwa nie przewiduje.
Jak już wcześniej wskazano w chwili wydawania wyroku nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji i można ją było tylko uchylić. Dla dalszego procedowania organu nie ma to jednak istotnego znaczenia. O ile będzie podtrzymywał swoje merytoryczne stanowisko, to przy ewentualnym podejmowaniu kolejnej decyzji będzie musiał uwzględnić przedstawioną w wyroku ocenę prawną. Powód uchylenia decyzji nie pozwala na odniesienie się przez Sąd do meritum sprawy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji, przy czym o kosztach rozstrzygnięto z mocy art. 200 i 205 § 2 tego Prawa.