Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. R.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.
Zarządzeniem z dnia [...] r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis wyżej przywołanego zarządzenia został doręczony adresatowi osobiście w dniu 23 sierpnia 2011 r., co wynika z dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 18).
Termin do skutecznego uiszczenia wpisu od skargi upłynął więc w dniu 30 sierpnia 2011 r. (wtorek). Tymczasem skarżący wykonał polecenie przelewu w dniu 31 sierpnia 2011 r. (data obciążenia rachunku skarżącego). Wpis od skargi nie został zatem uiszczony w wyznaczonym przez Sąd terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi w myśl § 2 art. 230 P.p.s.a. są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Co więcej, zgodnie z § 3 cytowanego przepisu skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie skarżący, mimo prawidłowego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego nie uiścił go w zakreślonym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 30 sierpnia 2011 r.
Dlatego też po myśli art. 220 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Jednocześnie zgodnie z regulacją art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego zatem należało postanowić, jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.