Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, skierował M.D. do Dziennego Domu Pomocy Społecznej nr [...] w B. od dnia 20 czerwca 20012r. do dnia 31 grudnia 2012r. i zapewnił świadczenie w postaci wyżywienia na wynos.
W piśmie z dnia 22 czerwca 2012r. M.D. wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności powyższej decyzji.
Zastępca Dyrektora do Spraw Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. pismem z dnia 28 czerwca 2012r. nr [...] poinformował M.D., że decyzją administracyjną z dnia [...]r. został on objęty pomocą w formie wyżywienia w Dziennym Domu Pomocy nr [...] w B. Podkreślono, że powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 21 czerwca 2012r. Jednocześnie wskazano, ze w dniu 18 czerwca 2013r. pracownicy socjalni udali się w dniu 18 czerwca 2012r. do strony w celu poinformowania o początkowy terminie objęcia pomocą. Ponieważ nie zostali M.D. w miejscu zamieszkania, informację o terminie zostawili w drzwiach lokalu.
M.D. złożył w dniu 25 lipca 2012r. w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. odwołanie od powyższego pisma. Podniósł, że nie ustosunkowano się do jego wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zauważył, że merytoryczne rozpatrzenie sprawy w administracyjnym postępowaniu odwoławczym może nastąpić wtedy, jeżeli po wstępnej kontroli odwołanie okaże się dopuszczalne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Podkreślono, że zaskarżone pismo z dnia 28 czerwca 2012r. nr [...] nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym wniesione przez stronę odwołanie jest niedopuszczalne. Zdaniem organu takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wskazano, że stwierdzenie braku istnienia aktu administracyjnego w dacie wniesienia odwołania, od którego skarżący mógłby wnieść środek zaskarżenia jest podstawą do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 sierpnia 2009r. sygn. akt II SA/Rz 246/08).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.D. zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 134 K.p.a. z zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że pismo z dnia 28 czerwca 2012r. nr [...] nie jest decyzją administracyjną. W jego ocenie pismo zawiera wszystkie składniki decyzji administracyjnej, wymienione w art. 107 § 1 K.p.a. i powinno zostać zakwalifikowane jako decyzja. Skarżący odwołał się do orzeczenia NSA z dnia 11 lutego 1998r. (sygn. akt III SA 1067/96), zgodnie z którym do elementów niezbędnych do uznania pisma za decyzję zaliczono oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy parz podpis osoby reprezentującej organ. Zdaniem skarżącego te elementy zawiera zaskarżone pismo, w tym rozstrzygnięcie, czyli informację o wydaniu decyzji administracyjnej w dniu [...]r. Ponadto organ nie ustosunkował się do treści odwołania, czyli kwestii uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i przywołało powtórzyło argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne mogą w razie uznania kontrolowanego aktu, za nielegalny w rozumieniu w/w przepisów, uchylić ten akt lub stwierdzić jego nieważność. Zgodnie zaś z art.134 § 1 tej ustawy, rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrolowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w tej formie niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy we wstępnej fazie postępowania bada, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Analizując kwestię dopuszczalności odwołania należy zauważyć, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz wyłączenia przez przepisy możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 lipca 2013r. sygn. akt IV SA/Gl 1071/12). W kontrolowanej sprawie występuje właśnie brak przedmiotu zaskarżenia.
Z tych przyczyn prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Pismo Zastępcy Dyrektora do Spraw Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia 28 czerwca 2012r. nr [...] nie jest bowiem decyzją administracyjną. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że do zakwalifikowania danego pisma, jako decyzji, wystarczającym jest, aby zawierało ono co najmniej oznaczenie organu, adresata tego aktu, rozstrzygnięcie w sprawie i podpis uprawnionego pracownika (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r. sygn. akt SA 791/81 – ONSA 1981/2/91, z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt III SA 1067/96 – LEX nr 41559, z dnia 27 lipca 1999 r. sygn. akt I SA 1509/98 – LEX nr 48728 i z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1438/09). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że decyzje w zakresie skierowania osób wymagających opieki do ośrodków wsparcia wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta względnie osoba przez niego upoważniona.
Tymczasem powyższe pismo sporządzone zostało przez Zastępcę Dyrektora do Spraw Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., bez odwołania do działania w imieniu Prezydenta Miasta B. na podstawie właściwego upoważnienia. Przede wszystkim jednak pismo nie zawiera rozstrzygnięcia o istocie sprawy, lecz jedynie informację o wydaniu decyzji administracyjnej z dnia [...]r. nr [...], jej treści i działaniach pracowników socjalnych. Nie można podzielić poglądu skarżącego, co do tego, że informacja o tym, że w dniu [...]r. została wydana decyzja administracyjna, stanowi rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Sądu jest to jedynie odniesienie się do określonego, znanego nota bene skarżącemu, stanu faktycznego w sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, rozstrzygnięcie o istocie sprawy zostało właśnie zawarte w decyzji z dnia [...]r. nr [...], którą doręczono skarżącemu 21 czerwca 2012r.
Poinformowanie skarżącego w piśmie z dnia 28 czerwca 2012r. nr [...] o fakcie wydania i treści decyzji z dnia [...]r. w żaden sposób nie wpłynęło na uprawnienia skarżącego, wynikające z doręczonej mu wcześniej decyzji.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, w tym do braku ustosunkowania się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...]r. należy zauważyć, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie było rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji z dnia [...]r. nr [...]. Odnosiło się ono wyłącznie do kwestii dopuszczalności środka odwoławczego od pisma nie mającego charakteru decyzji czy postanowienia. Sąd nie jest zatem uprawniony do dokonania oceny zarzutów dotyczących braku wstrzymania wykonania decyzji, bez wydanego w takiej sprawie rozstrzygnięcia właściwego organu.
W świetle powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.
Mając to na względzie orzeczono jak w sentencji po myśli art. 151 P.p.s.a.